บทที่ 72

หลิวจื้อเกากล่าวด้วยใบหน้านิ่ง “คนขุนเขาเสือดำเป็นคนยังไง พวกเขาคือกลุ่มโจรม้าที่ฆ่าโดยพริบตาเดียว พวกเขาเป็นหายนะที่สองเมืองใกล้เคียงต้องการ หากใต้เท้าเหล่านั้นรู้ว่าตระกูลหลิวของเรามีความสัมพันธ์กับโจรม้าเหล่านั้น เจ้ารู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน รากฐานของบรรพบุรุษทั้งสามรุ่นของเราจะถูกล้มล้าง”

“รู้แล้วยังไงล่ะ ตราบใดที่พวกเขาไม่สามารถแสดงหลักฐานได้ พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรกับตระกูลหลิวของเราได้!”

หลิวเจี้ยนเยี่ยเปลี่ยนเรื่อง “แต่ท่านพ่อ ถ้าเด็กคนนั้นไม่ถูกกำจัดอีก เขาจะกลายเป็นลูกเขยของตระกูลหลี่จริง ๆ เมื่อถึงเวลานั้น เราจะไปหาคนหนุนหลังอย่างหลี่ปู้อีได้จากไหนอีก อย่าลังเลเลยท่านพ่อ ให้คนไปแจ้งพวกเขา กำจัดคนเสเพลคนนั้น แล้วจะไม่มีอุปสรรคอีกต่อไป”

หลิวจื้อเกาพยักหน้า “ข้าจะให้ผู้ช่วยถงเป็นคนจัดการ แต่เจ้าจงจำไว้ว่าหลังจากเจ้าเด็กนั่นตายแล้ว เจ้าห้ามเผยพิรุธเป็นอันขาด แม้แต่โจรม้าก็ไม่สามารถขึ้นไปบนเวทีได้ พวกมันจะถูกปกคลุมไปด้วยโคลนเหม็น”

...

หมู่บ้านต้าหวัง บ้านของหวังหยวน!

เอ้อหู่และซื่อไห่ถอดผ้าไหมและผ้าซาตินออกอย่างเสียดาย จากนั้นโยนลงในหม้อไฟ เพื่อทำการเผาและก้าวข้ามไป มีสะใภ้อีกคนหนึ่งเข้ามาผูกเชือกสีแดงไว้ที่ข้อมือ

หวังหยวนไม่ได้ห้ามปรามเขา

แม้ว่านี่จะเป็นความเชื่อโชคลางเกี่ยวกับทางศาสนา แต่ก็เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจเช่นกัน

พวกเขาสองคนเคยเข้าเรือนจำมาแล้วครั้งหนึ่ง ทำให้สงบลงมากเมื่อออกมา พวกเขายืนอยู่ด้านหลังหวังหยวนและหลี่ซื่อหาน พร้อมกับยิ้มให้กับเอ้อโกวที่ล้อมรอบ

หลี่ซื่อหานไม่ไว้ใจที่หวังหยวนอยู่บ้านคนเดียว ดังนั้นเธอจึงไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านพ่อแม่ของเธอต่อแล้วรีบกลับมา

“เอ้อโกวทำได้ดีมาก เจ้าถึงกับกล้าดีไปที่ว่าการอำเภอเพื่อยื่นเรื่องร้องเรียน และล้มขุนนางลาดตระแวนกับองครักษ์!”

“โดนไม้กระดานตีเจ็บไหม สี่สิบทีเชียวนะ ตัวเล็ก ๆ อย่างเจ้าทนได้ยังไง”

“ตั้งแต่ข้ายังเป็นเด็ก ข้าเคยเห็นเอ้อโกวเป็นเด็กที่ไม่ธรรมดามาโดยตลอด เขากล้าร้องเรียนกับผู้พิพากษา สุดยอดไปเลย!”

“เอ้อโกว ถึงเวลาที่เจ้าต้องแต่งภรรยาแล้ว ลูกพี่ลูกน้องของข้าอายุสิบสามปีแล้ว แถมเธอยังงดงามมากถ้าเจ้าตกลงข้าจะเป็นพ่อสื่อให้เจ้า!”

กลุ่มตกปลา กลุ่มขายปลา กลุ่มทำสบู่ และคนทำอาหารต่างมารวมตัวกันรอบ ๆ หวังเอ้อโกวและหัวเราะ

ในพื้นที่ชนบท ใครก็ตามที่กล้าร้องเรียนต่อผู้พิพากษาจะถูกคนชื่นชมเมื่อกลับมา

โดยเฉพาะคนอย่างเอ้อโกวที่ถูกทุบตีไปสี่สิบครั้งและดูเหมือนจะสบายดี!

“โดนทุบตีสี่สิบครั้งยังไม่สลบ มันก็เป็นแค่เรื่องหลอกลวงผู้หญิงในหมู่บ้านที่ไร้เดียงสาเช่นนี้!”

ไม่ไกลนัก หวังปี่จงเอามือไพล่หลังด้วยท่าทางมั่นใจ!

องครักษ์เป็นคนธรรมดาสะที่ไหน จะถูกเด็กเสเพลจากหมู่บ้านโค่นล้มได้ยังไง

อย่างไรก็ตาม เขาไม่กล้าพูดจาแปลก ๆ อีกแล้ว

ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านต่างเคารพหวังหยวน ถ้าเขากล้าพูดจาไม่ดีจะต้องมีคนกล้าทุบตีเขาแน่ ๆ

เมื่อกลุ่มตกปลากลับมาทุกวัน เขาแกล้งทำเป็นว่ากำลังเดินเล่น แล้วแอบฟังกลุ่มตกปลาขายได้ราคาเท่าไร และหวังหยวนจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะมั่งคั่งกว่าครอบครัวของเขา

“หยุดสรรเสริญกันได้แล้ว พี่กัวฉางเป็นคนใช้เงินนั้น ไม่เช่นนั้น ข้าได้ไปรายงานยมทูตทันทีที่โดนทุบตีสี่สิบครั้งแน่!”

แม้ว่าหวังเอ้อโกวจะรู้สึกดีมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้ แต่เขาก็ได้เรียนรู้จากประสบการณ์ร้องเรียนครั้งนี้ เขาลูบหัวและพูดอย่างเขินอายว่า “พี่กัวฉาง เราใช้เงินไปเป็นจำนวนมาก เมื่อเราเก็บค่าจ้างได้เพียงพอในไม่กี่เดือน เราจะคืนให้ท่านอย่างแน่นอน!”

“ไม่จำเป็นต้องจ่ายคืน เราต่างมาจากกลุ่มขายปลา นอกจากนี้ นายน้อยเป็นคนให้เงินเอง!”

กัวฉางโบกมืออย่างรวดเร็ว

นั่นคือเงินสิบตำลึงที่หวังหยวนมอบให้ และอีกหกตำลึงที่เหลือให้กัวเฉียงไปรักษาอารการบาดเจ็บ

“ไม่ได้เด็ดขาด!”