บทที่ 74

“เฮ้อ!”

หวังหยวนผ่อนลมหายใจหนัก เขากดความตื่นเต้นเอาไว้แล้วส่ายหัว “ไม่ได้!”

“ทำไมคะ?”

ใบหน้าอันงดงามของหลี่ซื่อหานดูเศร้าหมอง

ทั้งคู่แต่งงานกันเป็นเวลาสามปีแล้ว แต่เธอยังไม่ใช่ผู้หญิงของสามีโดยสมบูรณ์ เมื่อก่อนยังพอยอมรับได้

แต่ตอนนี้สามีของนางสุขสบายดีแล้ว

หวังหยวนกระพริบตา “เรื่องแบบนี้ควรเป็นผู้ชายเป็นฝ่ายเอ่ยปาก ดังนั้น เมียจ๋า ข้าต้องการเจ้า!”

“ฮิ ฮิ สามี ท่านเจ้าเล่ห์มาก!”

“เมียจ๋า ข้าอยากได้ อยากได้!”

“...อึ่ม!”

ยามดอกไม้เบ่งบานรีบเด็ดเอา อย่ารอจนเหี่ยวเฉาทิ้งกิ่งไป ช่างเป็นช่วงเวลาที่ดีงามพร้อมทิวทัศน์สวยงามจริง ๆ!

เช้าวันรุ่งขึ้น หวังหยวนลากร่างที่เหนื่อยล้าของเขา ไปยืนต่อไปที่ป้อมปืน

สุขภาพของเขาแย่มาก จึงจำเป็นต้องออกกำลังกายต่อเนื่อง

ใบหน้าอันงดงามของหลี่ซื่อหานแดงระเรื่อราวกับดอกไม้ที่โดนฝนในฤดูใบไม้ผลิ เธองดงามอย่างน่าทึ่ง

อย่างไรก็ตาม ฝีเท้าอ่อนโยนพร้อมคิ้วขมวดเล็กน้อยเป็นครั้งคราว ราวกับว่าเธอรู้สึกไม่สบายที่ไหนสักแห่ง

“ซื่อหาน ถึงเวลามัดผมของเจ้าแล้ว!”

แม่ครัวมากประสบการณ์ในโรงอาหารต่างปิดปากและหัวเราะเบา ๆ

หลี่ซื่อหานหน้าแดงด้วยความเขินอาย เธอหันหลังกลับแล้ววิ่งเข้าไปในบ้าน แล้วซุกหัวของเธอไว้ในผ้าห่ม

หลังจากเมื่อคืนนี้ เธอถึงรู้อย่างถ่องแท้ว่ารสชาติการเป็นผู้หญิงเป็นอย่างไร

ด้านนอกประตู เอ้อหู่ซึ่งเฝ้าหน้าประตูเมื่อคืนนี้พูดอย่างระมัดระวัง “พี่หยวน เมื่อคืนท่านทุบตีพี่สะใภ้ ข้าได้ยินเสียงพี่สะใภ้เหมือนจะร้องไห้อยู่ด้านหน้า!”

ใบหน้าของหวังหยวนดำคล้ำ “ไปกินข้าวเช้าของเจ้าเถอะ!”

ฉนวนกันเสียงของบ้านอิฐและกระเบื้องเก่าไม่ดี จึงส่งเสียงออกไปได้

คนทั่วไปยังดีหน่อย แต่กองปืนเอ้อหู่ลุกขึ้นยืน หูของเขาแอบสุ่มฟังเสียง!

“ครับ!”

เอ้อหู่ที่เดิมทีตั้งใจจะโน้มน้าวหวังหยวนต่อ แต่เขาไม่ได้พูดต่อ จากนั้นไปกินข้าวที่โรงอาหาร

ในพื้นที่ชนบท เป็นเรื่องปกติที่สามีจะทุบตีภรรยา

ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินมาว่าพี่หยวนทุบตีพี่สะใภ้ และยังทุบตีทุกวัน