บทที่ 772

หลังจากได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของโฮ่วจือหยวน หวังหลางก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดทันที!

แน่นอนว่าเขาอยากจะฆ่าหวังหยวน ไม่ใช่แค่เป็นคนของอู๋หลิงเท่านั้น แต่เขายังเป็นเสี้ยนหนามตำใจของฝ่าบาท แน่นอนว่าเขาอยากช่วยพระองค์จัดการเรื่องนี้!

เขาคิดว่ามีทหารเก้าหมื่นนายอยู่ในมือ การจะฆ่าหวังหยวนคงเป็นเรื่องง่ายดาย

แต่คิดไม่ถึงว่าไอหมอนี้จะมีปืนจริง ๆ!

ในตอนนี้ เขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม!

“หวังหยวน เจ้าจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ เจ้าเป็นคนแคว้นหวง และได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องเป่ยหลิง! ทำไมข้าถึงฆ่าเจ้าไม่ได้!?”

หวังหลางพูดด้วยความโกรธ หวังหยวนที่ได้ยินก็หัวเราะออกมา

“เจ้ารู้ว่าข้าเป็นอ๋องเป่ยหลิง แต่เจ้ารู้ไหมว่าราชสำนักหวงพูดอะไรอีก?”

หวังหยวนมองไปที่หวังหลางและพูดอย่างเฉยชา

หวังหลางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วและอดไม่ได้ที่จะถามว่า "เจ้าจะพูดอะไร?"

“จะพูดอะไร เจ้าแค่รู้ว่าข้าได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋องเป่ยหลิง หากเจ้าจำไม่ได้ ข้าก็จะเล่าให้ฟัง”

“ข้าเป็นอ๋องเป่ยหลิง หนึ่งในสี่อ๋องของราชสำนักหวง ราชสำนักหวงกล่าวว่าใครก็ตามในโลกที่กล้าแตะต้องข้า จะต้องทนทุกข์กับความโกรธเกรี้ยวไม่รู้จบ เจ้าอยากให้กองทัพราชสำนักหวงโจมตีต้าเย่งั้นหรือ?”

หวังหยวนสถบอย่างเย็นชา หลังจากพูดจบแล้วหวังหลางก็เพิ่งนึกขึ้นได้

หลังจากพิธีแต่งตั้งในวันนั้น ราชสำนักหวงก็เคยพูดอะไรบางอย่าง!

ใครก็ตามในโลกที่กล้าแตะต้องหวังหยวน จะถือว่าเป็นศัตรูของราชสำนักหวง!

เดิมทีเขาคิดว่าเป็นเรื่องตลกล้อเล่น จึงไม่สนใจเรื่องนี้ ขนาดตอนนี้ที่หวังหยวนพูด เขาก็ยังไม่สนใจเลย

“ฮ่าฮ่าฮ่า หวังหยวน เจ้าประเมินค่าตัวเองสูงเกินไปไหม เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? เจ้าเป็นแค่คนที่ราชสำนักหวงทิ้งและส่งกลับมาเท่านั้น ขนาดต้าเย่ยังทิ้งเจ้า ราชสำนักหวงก็ทิ้งเจ้าเช่นกัน!”

“พวกเขาขี้เกียจเกินกว่าจะฆ่าเจ้า ดังนั้นพวกเขาจึงให้ฐานะนี้แก่เจ้า และให้เจ้ากลับมาที่ต้าเย่ และปล่อยให้ต้าเย่ฆ่าเจ้าซะ!”

“เจ้าตาย พวกเขาก็ไม่สนใจหรอก!”

หวังหลางไม่ใช่คนโง่ อย่างน้อยเขาก็ยังพอมีสมองอยู่บ้าง!

“จริงเหรอ? ถ้าแค่ปล่อยให้ต้าเย่ฆ่าข้าจริง ๆ ก็ให้ตำแหน่งอะไรสักอย่างกับข้าก็ได้แล้ว ทำไมถึงแต่งตั้งข้าเป็นอ๋องมีราชทินนานามเล่า?”

“เจ้าเองก็รู้ว่าตำแหน่งอ๋องมีราชทินานามเป็นอย่างไรมิใช่หรือ?”