บทที่ 806

“พวกเจ้าไม่มีตราประทับอย่างเป็นทางการ ดังนั้นการตั้งแผงขายของที่นี่จึงผิดกฎหมาย”

ใบหน้าของเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการเคร่งขรึมมาก เขาขมวดคิ้วและมองไปที่หวังหยวน แล้วพูดอย่างเย็นชา “หากพวกเจ้าไม่รีบออกไปล่ะก็ ข้าก็จะจับตัวคนไป!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหวังหยวนก็ดูน่าเกลียดยิ่งขึ้นไปอีก

เขาชี้ไปที่พ่อค้าและคนหาบเร่เล็ก ๆ ที่ตั้งแผงขายของรอบ ๆ ตัวเขา และถามด้วยน้ำเสียงเข้มว่า “เช่นนั้นพวกเขาล่ะ เหตุใดพวกเขาไม่มีตราประทับอย่างเป็นทางการ แต่ยังสามารถตั้งแผงขายของได้ตามต้องการเล่า?”

“ข้าไม่เคยได้ยินมาว่าการตั้งแผงขายของต้องได้รับอนุมัติจากนักการในศาล!”

ท่าทางของหวังหยวนนั้นเย็นชาและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “พวกเจ้าทำเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ากำลังมุ่งเป้ามาที่พวกเราโดยเจตนา”

“อวดดี!”

เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการดูโกรธมาก เขาชี้ไปที่หวังหยวนแล้วพูดเสียงดัง “เจ้ากล้าพูดจากับเราเช่นนี้ ถือเป็นการละเมิดกฎหมาย พาพวกเขาออกไป และจับกุมพวกเขาทั้งหมด!”

เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการโบกมือ และหลายคนที่อยู่ข้างหลังเขารีบคว้าหวังหยวนและขอทานตัวน้อย แล้ววิ่งตรงไปที่ศาลาว่าการ!

ชายที่อยู่ไกล ๆ มองดูทั้งสองถูกจับ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“เหอะ ๆ ใครใช้ให้พวกเจ้าไม่บอกสูตรลับให้ข้า จับกุมพวกเจ้าเข้าคุก ดูซิว่าพวกเจ้าจะทำอย่างไร!”

ในไม่ช้า หวังหยวนและขอทานตัวน้อยก็ถูกจับและโยนเข้าคุก

ขอทานตัวน้อยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “พี่หวัง ข้าขอโทษ ข้าเองที่ทำให้ท่านต้องเดือดร้อนไปด้วย”

“หากไม่ใช่เพราะท่านพยายามช่วยข้า ท่านคงไม่ต้องติดคุกโดยไม่มีเหตุผลเช่นนี้”

หวังหยวนยิ้มเล็กน้อย และตบไหล่ขอทานตัวน้อยเบา ๆ “เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า อาจเป็นเพราะมีคนอิจฉาและจงใจสร้างปัญหาให้เรา”

ในขณะนี้ จู่ ๆ เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการคนหนึ่งก็เข้ามาเปิดประตูแล้วโบกมือให้หวังหยวน

“ท่านเจ้าเมืองต้องการสอบปากคำเจ้า ออกมา!”

หวังหยวนเดินไปที่ลานบ้านแล้วเดินออกไป หลังจากที่เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการปิดประตู ขอทานตัวน้อยก็มองดูหวังหยวนอย่างเป็นกังวลแล้วพูดว่า “พี่หวัง ระวังตัวด้วย...”