บทที่ 81

“เป็นโฉนดบ้านพร้อมที่ดินจริงหรือ?”

ล่าลี่โถวและซานเจี่ยวเหยี่ยนตกใจเมื่อเห็นมัน!

แม้ว่าทั้งสองจะอ่านหนังสือไม่ออก แต่ก็เคยเห็นโฉนดบ้านที่มีอยู่ทุกครัวเรือน

“เฮยลวี๋ เจ้าจะอวดเพื่ออะไร ไม่ได้บอกว่าจะไม่บอกใครหรอกหรือ!”

โซ่วโหวดุเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าเขากำลังตำหนิเพื่อนที่เผลอเปิดเผยความลับ

“เอ๊ะ เอ๋!”

เฮยลวี๋รีบเก็บโฉนดบ้านแล้วพูดว่า “โฉนดบ้านนี่เป็นของปลอม ข้าหยิบมันมาจากข้างทาง พวกเราไม่ได้ร่ำรวยหรอก แค่ล้อพวกเจ้าเล่นน่ะ เจ้าทำธุระไปเถอะ เราสองคนขอตัวไปก่อน!”

พวกเขาทั้งสองออกไปทันทีที่พูดจบ!

“เฮยลวี๋ โซ่วโหว เราเป็นพี่น้องจากหมู่บ้านเดียวกัน มีมิตรภาพที่ยืนยาวมาด้วยกัน หากมีโอกาสร่ำรวยจากการปล้น ก็ควรช่วยพี่น้องด้วย!”

ทันทีที่พวกเขาเห็นว่าคนสองคนนั้นมีพิรุธ ล่าลี่โถวและซานเจี่ยวเหยี่ยน ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงไล่ตามพวกเขาไป

หากจะทำ ต้องลงมือทำเลย!

ทำบางอย่างประสบความสำเร็จ บางทีผลประโยชน์อาจตกอยู่ในมือพวกเขาบ้าง

“เอาล่ะ เห็นแก่ผลประโยชน์จากการปล้นที่ผ่านมา ข้าจะเล่าให้พวกเจ้าฟังก็ได้ ข้าไม่ได้แค่พบโอกาสสร้างโชคลาภ แต่ข้าเจอคนใจดี...”

“เป็นไปได้อย่างไร โลกนี้จะมีคนใจพระเช่นนี้ได้อย่างไร ให้เงินพวกโจรที่ขโมยของของตัวเอง แล้วให้พวกโจรทำงานเป็นเพื่อน... ซ้ำยังเรียกโจรอย่างพวกเราว่าวีรบุรุษแห่งพงไพร ข้าไม่เชื่อหรอก!”

“หากไม่เชื่อก็ตามข้ามาดูสิ”

“แต่เราได้บอกนายน้อยหวังเกี่ยวกับสถานการณ์ในภูเขาแล้ว หากเจ้าไม่อาจลงนามในสัญญายอมจำนนแต่โดยดี ก็อย่าคิดว่าจะมีบ้านแบบพวกเรา!”

“อืม เข้าใจแล้ว ว่าแต่เหตุใดพวกเจ้าถึงตัวขาวกันถึงเพียงนี้?”

“เจ้าเคยได้ยินเรื่องสบู่หรือไม่?”

…

สองวันต่อมา ขุนเขาพยัคฆ์ดำ!

เซี่ยซานหู่ เจ้าแห่งขุนเขาพยัคฆ์ดำอันดับสาม ใช้ขวานสับหิน สะเก็ดไฟพวยพุ่งออกมา!

เคร้ง!

เซี่ยซานหู่ถอนหายใจยาว แล้วกัดฟันแล้วพูดว่า “เจ้าบ้าสองคนนั้น ล่าลี่โถวและซานเจี่ยวเหยี่ยน สัญญาว่าจะไม่ไปเที่ยวซ่องในเทศบาล แต่สุดท้ายพวกมันก็ไม่ยอมกลับมาอีก เจ้าพวกไร้ประโยชน์เหล่านั้น ไม่รู้จักควบคุมร่างกายท่อนล่างให้ได้ หากกลับมาเมื่อใด ข้าจะจับมาตอนให้หมด!”