บทที่ 82

“ที่นี่คือหมู่บ้านต้าหวังใช่หรือไม่?”

“ขอรับ ท่านใต้เท้า!”

“เมื่อเข้าไปในหมู่บ้าน อย่าเรียกข้าว่าท่านใต้เท้าอีก ให้เรียกข้าว่านายท่าน!”

“ขอรับ นายท่าน!”

“เมื่อพบท่าน ต้องให้ความเคารพ อย่าเสียมารยาท!”

“ขอรับ นายท่าน!”

รถม้าแล่นเข้าไปในหมู่บ้านต้าหวัง ผู้ตรวจการสวี่เปิดม่านออก แล้วจ้าวเว่ยหมินก็ก้าวออกไป

องครักษ์ทั้งสี่แต่งกายเป็นคนรับใช้ ดาบ คันธนู และหน้าไม้ถูกซ่อนไว้ในรถม้า

เมื่อหวังเอ้อโกวร้องทุกข์ และจับกุมสิงซานและฟางเถี่ยซิน ที่บ่อนทำลายศักดิ์ศรีของเจ้าของม้า เขาก็ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ดังกล่าว และเข้าควบคุมอำนาจส่วนใหญ่ในที่ว่าการอำเภอ

หลังจากทำงานอย่างหนัก เพื่อเขียนแผนการรื้อถอนกำแพงเมือง และแผนกระตุ้นเศรษฐกิจจนเสร็จแล้ว ในที่สุดก็มีเวลาว่างมาถึงหมู่บ้านต้าหวัง หลังจากคิดมากมาตลอด

ในวันที่มีการร้องทุกข์ มีบางอย่างเกิดขึ้นในตลาดปลา และเขาก็ได้ยินเรื่องจากผู้ตรวจการสวี่ด้วย

เพียงท่านพูดไม่กี่คำ ก็สามารถเปลี่ยนคนขี้ขลาดให้ฮึกเหิมดุดันขึ้นมาได้ วิธีควบคุมใจผู้คนเช่นนี้ อาจเรียกได้ว่าหงายฝ่ามือเป็นเมฆา คว่ำฝ่ามือเป็นพิรุณ

หากปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้สามารถรับใช้ราชสำนักได้ ก็จะเป็นบุญอันยิ่งใหญ่

ขณะที่กลุ่มคนเดินเข้าไปในหมู่บ้าน ชาวบ้านก็เฝ้าดูจากระยะไกล แล้วเริ่มพูดคุยกันเป็นระยะ!

“ผู้ตรวจการสวี่!”

จ้าวเว่ยหมินก็มองชาวบ้านด้วย “เจ้าคิดว่าชาวบ้านในหมู่บ้านนี้แตกต่างจากชาวบ้านหมู่บ้านอื่นอย่างไร!”

“นายท่าน ชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านต้าหวังผิวขาวสะอาด สีหน้าก็ดูมีความสุขมาก หลายคนยิ้มแย้มแจ่มใส ราวกับว่าวันเวลาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวังขอรับ”

ผู้ตรวจการสวี่ผู้สังเกตการณ์เก่ง สามารถเห็นความแตกต่างในหมู่บ้านต้าหวังได้อย่างรวดเร็ว

“ไม่เลว!”

จ้าวเว่ยหมินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วเดินไปหาชายชราตาบอด “พี่ชาย ข้าเห็นว่าท่านดูมีความสุขมาก ที่บ้านมีงานรื่นเริงอะไรหรือเปล่า!”

“ไม่มีงานรื่นเริงอะไรหรอก ก็แค่ลูกชายข้าได้เข้าร่วมกลุ่มประมงของลูกพี่หยวน แล้วจะได้เงินเท่ากันทุกเดือน อีกทั้งสิ้นเดือนก็ได้รับเงินพิเศษไม่ต่ำกว่าสองก้วนด้วย สมัยก่อนคนจากทั่วทุกสารทิศคิดว่าข้ายากจน จึงไม่เต็มใจที่จะเป็นแม่สื่อให้กับลูกชายของข้า ตอนนี้เมื่อสตรีเหล่านั้นเปลี่ยนไปแล้ว ถึงเวลาที่ข้าจะต้องเลือกพวกนางเองแล้ว และข้าก็เลือกคนที่ดีสำหรับลูกของข้าแล้ว ต้องเลือกคนที่หน้าตาดี บั้นท้ายใหญ่ ๆ จะได้มีลูกได้ง่าย ฮ่าฮ่า!”

แม้ไม่รู้ว่าใครถามคำถามก็ตาม แต่หวังเซียจื่อก็เงยหน้าขึ้นตอบ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส