บทที่ 824

หยางเฟิ่งกั๋วก็พยักหน้าด้วยคำพูดของเป้าชิงสื่อ นั่นคือสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น!

ความคิดของแคว้นหมางนั้นเรียบง่ายมาก วิธีที่ง่ายที่สุดในการรวบรวมอำนาจของพวกเขา คือการเข้าสู่สงคราม

การใช้สงครามระหว่างแคว้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจภายในราชสำนัก ในขณะเดียวกันก็ใช้แรงกดดันของราชสำนักหวงเพื่อเจรจาสงบศึก อย่างน้อยมีความเสี่ยงที่มณฑลซูโจวจะถูกกองทหารรุกรานชิงดินแดน!

จักรพรรดิซิงหลงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพูดว่า “ในกรณีนี้ เราจะแก้ไขปัญหาแคว้นหมางได้อย่างไรดี?”

ในเวลานี้หยางเฟิงกั๋วพูดขึ้นมาว่า “แคว้นหมางไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าเงิน เมื่อเราเจรจาสงบศึกก็ไม่จำเป็นต้องยกดินแดนให้พวกเขา เราสามารถเปิดเส้นทางการค้าได้ แม้ว่ามันจะไม่ทำกำไรสำหรับเรา แต่พวกเขาก็ถือว่าได้รับผลประโยชน์มากมาย!”

“อ๋องน้อยขึ้นเป็นกษัตริย์อาจไม่มั่นคง และอาจแอบวางแผนเคลื่อนไหวอย่างลับ ๆ ในอนาคตได้พ่ะย่ะค่ะ!”

หยางเฟิ่งกั๋วยิงเข้าประเด็น หลังจากพูดจบจักรพรรดิซิงหลงก็พยักหน้า

“ถ้าเช่นนั้นให้ส่งทูตไปที่นั่นเถอะ เจ้ามีใครแนะนำบ้าง”

จักรพรรดิซิงหลงถามออกไป

เป้าชิงสื่อยิ้มและกล่าวว่า "ฝ่าบาท แน่นอนว่าคือหวังหยวนพ่ะย่ะค่ะ ชายคนนี้เพิ่งกลับมาจากแคว้นหวง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ธรรมดา หากเขาออกหน้า เรื่องนี้ย่อมต้องแก้ไขได้อย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จักรพรรดิซิงหลงก็หรี่ตาลง

พูดตามตรง เขารู้สึกรำคาญเมื่อเอ่ยถึงหวังหยวน และย่อมไม่อยากให้หวังหยวนไป

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหวังหยวนถูกสั่งให้ไป เขาจะไปหรือไม่?

ครั้งที่แล้วเกิดอะไรขึ้น?

แล้วคราวนี้จะเกิดอะไรขึ้น?

ทั้งสองไม่เหมือนกัน

“เปลี่ยนเป็นคนอื่นเถอะ”

จักรพรรดิซิงหลงพูดอย่างเรียบเฉย

ยิ่งไปกว่านั้น การเดินทางไปแคว้นหวงของหวังหยวนในครั้งที่แล้ว เกรงว่าเขาอาจมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชวงศ์แคว้นหวง หากเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับแคว้นหมาง แบบนี้เขาก็ไม่ต้องเกรงกลัวใครอีกต่อไปแล้วหรือ?

หยางเฟิ่งกั๋วไม่ได้พูดอะไร ทุกอย่างแล้วแต่การตัดสินใจของฝ่าบาท

เป้าชิงสื่อขมวดคิ้วและครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก่อนที่จะพูดออกมา

“ถ้าเช่นนั้น ให้วังไห่เทียนไปดีไหมพ่ะย่ะค่ะ!”