บทที่ 852

นึกว่าจะมีโจรมา ชายหนุ่มผู้มั่งคั่งผู้นั้นรีบกุมกระเป๋าเงินใบเล็กของตัวเองอย่างร้อนรน!

ทว่าผ่านไปเป็นเวลานานแล้ว ก็ไม่เห็นมีใครกระโจนเข้ามา

เมื่อพวกเขาเห็นท่าทางสงบของหวังหยวนและคนอื่น ๆ พวกเขาจึงหยุดกังวลทันที

ผ่านไปประมาณสิบนาที เสียงข้างนอกก็ค่อย ๆ หยุดลง

เป่ยซานเดินก้าวเท้าเข้ามา ใบหน้าของเขายังคงดูสง่าและนั่งลงบนเก้าอี้ทันที แล้วพูดเสียงเบา “ข้าจัดการเรื่องที่เกิดด้านนอกเรียบร้อยแล้ว”

หวังหยวนยิ้มเล็กน้อย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ!

มีคนจากตระกูลไป๋มาปกป้องพวกเขาตลอดทาง นี่ทำให้เขาผ่อนคลายขึ้นมากจริง ๆ

หลังจากทุกคนรับประทานอาหารเสร็จแล้ว พวกเขาก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องพักแขกของโรงเตี๊ยม

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็เดินทางต่อ

สตรีทั้งสามคนนั่งอยู่ในรถม้าและมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ในช่วงบ่าย พวกเขาก็มาถึงเมืองอัน

หวังหยวนพาทุกคนไปยังบริเวณใกล้เคียงของบ้านประมูล จากนั้นหาโรงเตี๊ยมแล้วตั้งหลักแหล่ง

หลังจากปักหลักแล้ว หวังหยวนก็พาทุกคนไปที่บ้านประมูล

ทันทีที่เดินเข้าไปในประตู เขาก็เห็นบ่าวรับใช้หนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างกระตือรือร้น เขาถามหวังหยวนอย่างสุภาพด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “สวัสดีแขกผู้มีเกียรติ เชิญเข้ามาข้างในขอรับ!”

หวังหยวนและทุกคนต่างติดตามบ่าวรับใช้หนุ่ม และพบว่าบ่าวรับใช้หนุ่มพาพวกเขาไปที่ข้างในห้องโถงประมูล ดูเหมือนว่าเขาจะคิดว่าพวกเขามาที่นี่เพื่อประมูล

หวังหยวนจึงพูดกับบ่าวรับใช้หนุ่มอย่างเคร่งขรึมทันที “ข้ามาที่นี่เพื่อขายของ นอกจากนี้ ของเหล่านั้นก็มีราคาแพงมาก”

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของบ่าวรับใช้หนุ่มก็หยุดชะงักทันที

เขาหัวเราะทันที และพูดอย่างสุภาพกับหวังหยวน “ฮ่าฮ่า ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ไม่ทราบว่าคุณชายคิดจะประมูลของสิ่งใดขอรับ?”

หวังหยวนยิ้มแล้วพูดว่า “แก้วคริสตัล”

“อะ…อะไรนะขอรับ?”

เมื่อบ่าวรับใช้หนุ่มได้ยินเช่นนี้ก็ถึงกับตะลึง!