บทที่ 938

หลังจากที่ไป๋เฟยเฟยได้ยินก็นิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง

“ท่านพ่อ ท่านกำลังพูดถึง...หวังหยวน?”

ไป๋เฟยเฟยไม่คาดคิดว่าพ่อจะให้นางไปคุยเรื่องเหล่านี้กับหวังหยวน

ไป๋เจิ้นถังพยักหน้า "ใช่ เฟยเอ๋อร์ เพื่อนของเจ้าคงเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี ฉะนั้น... ไปพบเขาเถอะ”

แม้ว่าเขาไม่อยากจะยอมรับ แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าหวังหยวนเป็นอัจฉริยะ ไป๋เจิ้นถังอยากฟังข้อมูลเชิงลึกของเขาจริง ๆ!

“ได้สิท่านพ่อ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”

ไป๋เฟยเฟยรู้ว่าสถานการณ์เร่งด่วน จึงไม่ลังเล ดังนั้นหลังออกจากห้องทำงานของพ่อก็ขี่ม้าออกไปทันที

ในเวลาเดียวกัน หลังจากประกาศราชโองการของจักรพรรดิซิงหลง ราชสำนักและประชาชนต่างก็ตกตะลึง

จักรพรรดิซิงหลงลากสังขารเจ็บป่วยของเขามาที่ท้องพระโรง

ทันทีที่เขานั่งบนบัลลังก์มังกร เหล่าขุนนางที่อยู่เบื้องล่างก็โวกเวกโวยวายขึ้นมาทันที

“ฝ่าบาท! ให้ฮองเฮามาบริหารราชสำนักไม่ได้เด็ดขาด!”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ! ถ้าให้ผู้หญิงมาดูแลราชสำนัก เป็นการทำลายแผ่นดินนะพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท! โปรดไตร่ตรองด้วย!”

ทุกคนต่างต่อต้านกันอย่างมาก เมื่อเห็นฉากนี้ จักรพรรดิซิงหลงก็ไม่โกรธ หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะโกรธมาก!

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาที่จะโกรธแล้ว เขาต้องใช้เวลาที่มีอย่างจำกัดนี้สร้างเสถียรภาพความมั่นคงให้กับราชสำนัก!

จักรพรรดิซิงหลงยิ้มแล้วกล่าวว่า “เหล่าขุนนางของข้า ข้า... ขึ้นครองบัลลังก์ตอนอายุได้สิบแปดปี และตอนนี้ก็อายุได้สามสิบหกปีแล้ว เท่ากับข้าขึ้นครองราชได้สิบแปดปีเต็ม!”

“ในช่วงสิบแปดปีที่ผ่านมา ข้าบริหารราชสำนักร่วมกับเจ้า พูดตามตรง... ข้ารู้สึกไม่อยากยอมแพ้เลย!”

“ข้าไม่อยากปล่อยเก้าอี้มังกรตัวนี้ ข้าไม่อยากละทิ้งใต้หล้านี้ และข้าก็ไม่อยากทิ้งพวกเจ้าทุกคน!”

ทันทีที่จักรพรรดิซิงหลงตรัสถ้อยคำเหล่านี้ เหล่าขุนนางข้าราชบริพารทั้งหมดก็คุกเข่าลงกับพื้น

แน่นอนว่าพวกเขาเห็นได้เลยว่าจักรพรรดิซิงหลงใกล้จะสิ้นพระชนม์แล้ว!

“ฝ่าบาท! พระวรกายของพระองค์ได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์ พระองค์จะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน!”

“ใช่ฝ่าบาท! พระองค์จะต้องหายดีแน่พ่ะย่ะค่ะ!”