บทที่ 939

“ข้ารู้ว่าเจ้าต่อต้านการบริหารราชกิจของฮองเฮา แต่ตอนนี้...ใครรับผิดชอบหน้าที่สำคัญนี้ได้บ้าง”

“ใต้เท้าทั้งหลาย ข้าได้ตัดสินใจเรื่องนี้อย่างรอบคอบแล้ว การตัดสินใจของข้าถือเป็นทางเลือกสุดท้ายอย่างแท้จริง หากเป็นไปได้ ข้ายินดีที่จะทำงานร่วมกับเจ้าเพื่อต้าเย่”

หลังจากที่จักรพรรดิซิงหลงพูดจบ ขุนนางหลายคนที่อยู่ด้านล่างก็ถอนหายใจ

ทำไมพวกเขาจะไม่เข้าใจความหมายที่จะสื่อ?

“อย่างไรก็ตาม ใต้เท้าทั้งหลายวางใจเถิด ข้าให้ฮองเฮาบริหารราชสำนัก ข้าย่อมมีเหตุผลที่จะทำเช่นนั้น ถ้าพวกเจ้ายินดีทุ่มเทแรงใจให้ต้าเย่และเพื่อข้า ข้าก็ขอขอบใจ แต่ถ้ามีคนที่ไม่ยอมช่วยเหลือเชื่อฟังคำสั่งนาง ข้าก็... จะไม่บังคับอะไรทั้งนั้น”

“ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ราชสำนักเย่ขอฝากไว้ที่ฮองเฮา หากขุนนางท่านใดประสงค์จะลาออกและกลับบ้าน มารายงานกับข้าได้ ข้าจะฟังทีละคน”

เมื่อครู่นี้พยายามโน้มน้าวเจ้าด้วยถ้อยคำดี ๆ ทำตัวสุภาพพูดอย่างตรงไปตรงมา

แต่ประโยคนี้กลับพลิกฐานะของเขาอีกครั้ง!

เจ้าคือขุนนาง และข้าคือกษัตริย์!

หากเจ้าไม่เต็มใจที่จะช่วยก็ลาออก แล้วไปอยู่อย่างสงบ ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักอีก!

มีขุนนางกี่คนที่อยู่ตรงนี้แล้วยอมที่จะสละตำแหน่งจริง ๆ

ดังนั้น...

ฟังออกเลยว่าจักรพรรดิซิงหลงทั้งกล่อมและทุบในเวลาเดียวกัน!

เมื่อเห็นว่าพวกเขาเงียบไมพูดอะไร จักรพรรดิซิงหลงก็พยักหน้าแล้วเลิกประชุม

เมื่อกลับมาที่ตำหนักฮองเฮา ไป๋เหยียนเฟยก็ได้เรียนรู้เกี่ยวกับกิจการของราชสำนักด้วย และรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง!

“ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่รู้ว่าจะขอบพระทัยอย่างไรจริง ๆ เพคะ”

ไป๋เหยียนเฟยรู้ดีว่าทั้งหมดนี้เพื่อให้นางเข้าควบคุมราชสำนักได้ง่ายขึ้น

จักรพรรดิซิงหลงยิ้มและกล่าวว่า “เฟยเอ๋อร์ ข้าทำเพื่อเจ้า แต่ก็เพื่อต้าเย่ และเพื่อลูกชายของเราด้วย”

“ชางเอ๋อร์ เขาเป็นลูกของเรา…”

“เจ้าต้องจำไว้!”

คำพูดของจักรพรรดิซิงหลงมีความนัยลึกซึ้ง ไป๋เหยียนเฟยมีหรือจะไม่เข้าใจ?