บทที่ 950

ฮ่องเต้ซิงหลงต้องการลุกขึ้นนั่ง ฮองเฮาเป็นห่วงมาก จึงรีบก้าวเข้าไปช่วยประคองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถามอย่างร้อนใจและเป็นกังวล “ฝ่าบาท พระองค์จะทรงทำอะไรหรือเพคะ?”

“ตอนนี้พระวรกายของพระองค์อ่อนแอมาก พระองค์ต้องพักผ่อนให้เพียงพอนะเพคะ ไม่สามารถ...”

ก่อนที่ฮองเฮาจะพูดจบ นางก็เห็นฮ่องเต้โบกมืออย่างอ่อนแรง แล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ข้ารู้ว่าร่างกายของข้าเป็นเช่นไร และข้าก็รู้ด้วยว่าข้าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว”

“แต่ข้าเป็นฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่อาจสิ้นใจบนแท่นบรรทมเช่นนี้ได้ ช่วยข้าทีเถิด ข้าอยากกินข้าว แล้วไปราชสำนักแต่เช้า”

ฮ่องเต้ซิงหลงพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อทำให้น้ำเสียงของตนสงบลง

เขาบังคับตัวเองไม่ให้ไอ เพราะเกรงว่าฮองเฮาจะเป็นกังวล

“ฝ่าบาท ตอนนี้พระองค์ทรงอ่อนแอมาก ควรนอนพักฟื้นบนแท่นบรรทม ไม่ควรขยับไปไหนเพคะ!”

เหล่าองค์ชายรีบก้าวเข้ามาหา แล้วพูดอย่างกระตือรือร้น “ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ ตอนนี้พระวรกายของพระองค์อ่อนแอมาก ไม่อาจขยับไปไหนได้ ไม่เช่นนั้นอาการป่วยของพระองค์จะหนักขึ้นพ่ะย่ะค่ะ...”

เมื่อฮองเฮาเห็นฮ่องเต้ซิงหลงพยายามลุกขึ้น นางก็รีบก้าวเข้าไปประคองฮ่องเต้ซิงหลง

จากนั้น นางมองหมอหลวงด้วยสีหน้าเป็นกังวล แล้วรีบถามว่า “หมอหลวง ฝ่าบาทสามารถเสวยพระกระยาหาร แล้วไปราชสำนักได้หรือไม่?”

สีหน้าของหมอหลวงเคร่งเครียดยิ่ง สายตาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ขณะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮา!”

“ฝ่าบาททรงอ่อนแอมากแล้ว ไม่มีพละกำลังมากพอ ไม่อาจทำเช่นนั้นได้พ่ะย่ะค่ะ…”

“ตอนนี้ทำได้เพียงนอนอยู่บนแท่นบรรทม แล้วพักผ่อนอย่างสงบเท่านั้น พระองค์จึงจะอยู่ได้ชั่วระยะหนึ่ง...”

ก่อนที่หมอหลวงจะพูดจบ ฮ่องเต้ซิงหลงก็โบกมืออย่างอ่อนแรง

สีหน้าของเขามุ่งมั่นมาก ขณะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “แค่กแค่ก ฮองเฮาไม่จำเป็นต้องโน้มน้าวอีกต่อไปแล้ว ข้าเข้าใจสิ่งที่หมอหลวงพูด”