บทที่ 957

“ตอนนี้ โอกาสนี้ถูกวางไว้ต่อหน้าตระกูลไป๋ของเราแล้ว น้องเล็ก เจ้ามีความคิดเห็นว่าอย่างไร?”

ไป๋เจิ้นถังยิ้มเล็กน้อย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความราบเรียบ และพูดเบา ๆ “สิ่งที่ข้าต้องการ แน่นอนว่าคือสถานะที่สามารถทำให้ตระกูลไป๋ของเราปกครองใต้หล้าได้”

วินาทีต่อมา ดวงตาทั้งคู่ของไป๋เจิ้นถังก็ค่อย ๆ จับจ้องไปที่ไป๋เหยียนเฟย

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง และพูดอย่างเร่งรีบว่า “น้องเล็ก เจ้าเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยพี่ได้ในตอนนี้”

ดวงตาของไป๋เหยียนเฟยเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ริมฝีปากของนางขยับ แต่คำพูดของนางทำให้ใบหน้าของไป๋เจิ้นถังมืดลงทันที จากนั้นการแสดงออกของเขาก็แสดงให้เห็นถึงความเคร่งขรึมและไม่พอใจ

“พี่ชาย แม้ว่าจะพูดเช่นนี้ แต่ท้ายที่สุด ข้าก็แต่งงานออกมาแล้ว ตอนนี้ข้าเป็นฮองเฮา เป็นพระมารดาของใต้หล้า และเป็นมารดาของชางเอ๋อร์อีกด้วย”

“สิบปีต่อมา ชางเอ๋อร์จะสามารถดูแลปกครองใต้หล้าได้อย่างอิสระ ข้ายังหวังว่าพี่ชายจะช่วยข้าสนับสนุนชางเอ๋อร์ และให้เขาเป็นฮ่องเต้ที่ดี”

“อะไรนะ?”

ใบหน้าของไป๋เจิ้นถังแสดงความไม่พอใจเป็นอย่างมากในทันที

เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกและถามทีละคำ “ดังนั้นสิ่งที่น้องเล็กกำลังจะพูดก็คือ เจ้าไม่คิดที่จะช่วยพี่ชายคนนี้ของเจ้าแล้วอย่างนั้นหรือ?”

“พี่ชาย ฝ่าบาททรงเมตตาข้ามาก ข้าจะทรยศเขา และโอรสของเราได้อย่างไร?”

สีหน้าของไป๋เหยียนเฟยมีความรู้สึกผิด แต่นางยังคงพูดอย่างหนักแน่น “ข้าได้ตัดสินใจแล้ว และจะไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด พี่ชาย ได้โปรดอย่าพยายามโน้มน้าวข้าเลย”

“เลอะเลือน!”

จู่ ๆ ใบหน้าของไป๋เจิ้นถังเปลี่ยนเป็นโกรธในทันที เขาตบโต๊ะอย่างแรงจนทำให้ชามและตะเกียบสั่นไหวส่งเสียงกระทบกัน

เขาบันดาลโทสะพร้อมตะคอกเสียงดังอย่างไม่พอใจ “เจ้าอย่าลืมนะว่าตอนนั้นตระกูลไป๋ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อส่งเจ้าเข้ามาในวังหลวง เพียงเพื่อให้มีวันนี้!”

“หากเจ้าทำเช่นนี้ ยังจะมีหน้าไปพบกับคนของตระกูลไป๋ได้อย่างไร? จะมีหน้าไปพบกับบรรพบุรุษตระกูลไป๋ของเราได้อย่างไร? หรือเจ้าไม่เกรงกลัวว่าบรรพบุรุษในศาลบรรพชนจะโจมตีและตั้งคำถามในห้วงความฝันเจ้า?”