บทที่ 958

เมื่อประมุขตระกูลไป๋ออกจากพระราชวัง ไป๋เหยียนเฟยก็โกรธมาก

หัวใจของนางเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความข่มขื่น ปนเปกับความโกรธอันไม่มีที่สิ้นสุด!

ในขณะนี้ ไป๋หลิงก้าวมาข้างหน้าทันที ประคองไป๋เหยียนเฟยแล้วกระซิบพูดเสียงเบาด้วยความกังวล

“ฮองเฮา พระองค์ทรงอย่าเป็นกังวลก่อนเพคะ”

“ตอนนี้เราได้เจรจาเรื่องนี้อย่างกระจ่างแล้ว เช่นนั้นก็ลองใช้วิธีทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้าน”

“ตอนนี้ถึงเวลาที่เราควรพิจารณาเรื่องของเสียนกุ้ยเฟยแล้วใช่หรือไม่เพคะ?”

คำพูดเตือนสติของไป๋หลิงทำให้ฮองเฮาสูดหายใจเข้าลึก

นางพยายามอย่างหนักเพื่อระงับความตื่นตระหนกและความวิตกกังวลในใจ จากนั้นมองไปที่ไป๋หลิงอย่างจริงจังและพูดว่า “เจ้าพูดถูก ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะรู้สึกเศร้าเสียใจ!”

“เชิญท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายและเสนาบดีฝ่ายขวามาเข้าเฝ้า!”

“เพคะ ฮองเฮา!”

ไป๋หลิงพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นหันหลังกลับอย่างรวดเร็วแล้วออกจากที่นี่

หลังจากนั้นไม่นาน ไป๋หลิงก็เข้ามาพร้อมกับอัครเสนาบดีทั้งสองคน

อัครเสนาบดีทั้งสองก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ถวายบังคม แล้วกราบทูลฮองเฮาด้วยความเคารพว่า

“กระหม่อม ถวายบังคมฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ!”

“ไม่ต้องมากพิธี”

ใบหน้าของฮองเฮาดูเคร่งขรึมยิ่งนัก จึงสั่งให้ทั้งสองนั่งลงทันที จากนั้นจึงหารือเรื่องนี้กับทั้งสองด้วยสีหน้าจริงจังยิ่งขึ้น

“ทูลฮองเฮา ไม่ทราบว่าเหตุใดวันนี้พระองค์ถึงเรียกพวกกระหม่อมมาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ?”

ทันทีที่อัครเสนาบดีทั้งสองนั่งลง พวกเขาก็เริ่มถามคำถามด้วยสีหน้าประหลาดใจและสับสนยิ่งนัก