บทที่ 963

นางอยากจะจัดระเบียบใหม่ให้หมด แต่นางต้องมีความสามารถพอจึงจะทำได้!

ดังนั้น เมื่อนางคิดถึงเรื่องเหล่านี้นางก็ปวดหัว!

“ฮองเฮา ท่านทรงงานหนักมาหลายวันแล้ว ดูเหนื่อยล้ายิ่งนัก ไม่เช่นนั้นก็พักผ่อนก่อน แล้วค่อยอ่านสาส์นกราบทูลต่อก่อนหรือไม่เพคะ”

ไป๋หลิงยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วรีบแนะนำอย่างนอบน้อม

ไป๋เหยียนเฟยถอนหายใจ หลังจากได้ฟังคำพูดของไป๋หลิง

นางจะพักผ่อนอย่างสงบในสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร?

“ไป๋หลิง เดิมทีข้ารู้เพียงว่าฝ่าบาททรงงานหนัก เพื่อรับผิดชอบราชสำนัก ตอนนี้ข้าเริ่มรับผิดชอบราชสำนักแล้ว ข้าตระหนักได้ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้เลย!”

ไป๋เหยียนเฟยถอนหายใจ หลังจากพูดเช่นนี้ ไป๋หลิงก็คลี่ยิ้ม

“แน่นอนว่าต้องเป็นเช่นนั้น คนเพียงคนเดียวต้องดูแลแผ่นดินอันใหญ่โตถึงเพียงนี้ จะง่ายดายได้อย่างไรเล่าเพคะ!”

“เพียงแต่... ความโกลาหลได้เกิดขึ้นแล้ว แม้ว่าตระกูลไป๋จะไม่ได้ดำเนินการใด ๆ ในตอนนี้ แต่ตระกูลเซิ่งได้เริ่มลงมือแล้ว ฮองเฮา ท่านต้องระวังให้มากขึ้นนะเพคะ!”

ไป๋หลิงเตือน ไป๋เหยียนเฟยก็เข้าใจเช่นกัน

แต่ความกดดันในใจนางนั้นท่วมท้นยิ่งนัก!

วิธีการของตระกูลเซิ่งเป็นเรื่องที่นางไม่เคยคิดมาก่อน!

มิหนำซ้ำวิธีนี้ยังเลวร้ายเกินไปจริง ๆ!

แม้ว่านางจะเป็นสตรีที่ได้อ่านบทกวีและหนังสือมามากมาย แต่นางก็ไม่เคยพบกลยุทธ์ต่อสู้ที่เงียบงันถึงเพียงนี้มาก่อน!

“ในสถานการณ์ปัจจุบันนี้ ทุกย่างก้าวเป็นเรื่องยากมาก หากมีที่ปรึกษาคอยอยู่เคียงข้างจะดีมาก”

“แม้ว่าจะมีขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนในราชสำนัก มีทั้งเสนาบดีฝ่ายซ้ายและเสนาบดีฝ่ายขวา ที่คอยช่วยเหลืออย่างจริงใจ แต่ก็มีบางเรื่องที่ยังไม่อาจบอกพวกเขาได้…”

เมื่อไป๋เหยียนเฟยเปิดปากพูดเช่นนี้ นางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้แล้ว

การรักษาเสถียรภาพของราชสำนักนั้น แตกต่างจากการต่อสู้แย่งชิงแผ่นดิน!

หากไม่มีคนเช่นนี้อยู่รอบกาย ก็จะทำหลายอย่างไม่ได้เลยจริง ๆ!