บทที่ 975

“เอาล่ะ วันนี้เราจะไม่พูดถึงเรื่องพวกนี้กัน”

หลังจากที่หวังหยวนพูดเช่นนี้ เขาก็หยุดพูดเรื่องการเมือง

พวกเขาทั้งสองร่ำสุรากันจอกแล้วจอกเล่า พร้อมพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ

พวกเขามีอายุเท่ากัน และต่างชื่นชมซึ่งกันและกัน จึงเป็นสหายที่ดีต่อกัน

ยิ่งกว่านั้น พวกเขาทั้งสองรู้ดีว่าโอกาสเช่นนี้มีไม่มากนัก ตอนนี้แผ่นดินตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย และเต็มไปด้วยความปั่นป่วน โอกาสที่ทั้งสองจะได้มานั่งร่ำสุรากันเช่นนี้คงมีไม่มากนัก!

ไม่นานก็ค่ำแล้ว

แม้ว่าทั้งสองจะดื่มเยอะมาก แต่ก็ยังมีสติดีอยู่

“มา!”

อู๋หลิงถูกหวังหยวนเชิญชวนอีกครั้ง!

ทั้งสองดื่มหมดในอึกเดียว อู๋หลิงก็มองเขาด้วยสายตาจริงจัง แสงแวววับสะท้อนในตาเขา

“เสนาธิการทหาร ข้ามีของขวัญจะมอบให้ท่าน”

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น หวังหยวนก็คลี่ยิ้ม ก่อนมองอู๋หลิงด้วยความสับสนแล้วถามว่า “ของขวัญหรือ? ช่วงนี้ไม่ใช่เทศกาล เหตุใดท่านถึงให้ของขวัญข้า?”

อู๋หลิงไม่ตอบ แต่หยิบคัมภีร์ฝึกวรยุทธลับออกมามอบให้หวังหยวน

“คัมภีร์ลับเล่มนี้บันทึกวิธีฝึกฝนวรยุทธนักรบที่เป็นความลับ แม้ว่าวรยุทธนักรบที่สืบทอดกันมาก่อนหน้านี้จะกว้างขวางมาก แต่ก็ไม่สมบูรณ์ นี่เป็นคัมภีร์บันทึกวรยุทธนักรบที่สมบูรณ์เพียงเล่มเดียว หากท่านได้เรียนรู้ ชีวิตท่านจะปลอดภัยแน่นอน”

แม้ว่าหวังหยวนจะเคยฝึกฝนวรยุทธมาก่อน แต่ในใจของเขา สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์สำหรับเขาเลย

เพราะเขามีปืนพก ไม่ว่าจะเป็นปรมาจารย์เก่งกาจเพียงใด ตราบใดที่มาปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาก็สามารถปลิดชีพคนผู้นั้นให้ตายได้ด้วยกระสุนเพียงนัดเดียว แล้วเหตุใดเขาต้องฝึกฝนสิ่งเหล่านี้ด้วย?

และตอนนี้เขาได้พัฒนาระเบิดมือแล้ว เมื่อตกอยู่ในอันตราย ต่อให้จะมีปรมาจารย์สิบหรือร้อยคนมา ก็ไม่อาจทนต่ออำนาจทำลายล้างจากระเบิดมือของเขาได้

หวังหยวนจึงโบกมือปฏิเสธ “ข้าไม่จำเป็นต้องเรียนรู้สิ่งเหล่านี้หรอก”

แต่อู๋หลิงมีสีหน้าทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย