บทที่ 976

หลังจากที่อู๋หลิงพูดจบ นัยน์ตาก็เต็มไปด้วยความพึงพอใจ!

หวังหยวนยิ้มแล้วถอนหายใจ

พวกเขาทั้งสองกำลังฝึกวรยุทธ์และร่ำสุราใต้แสงจันทร์ กว่าจะรู้ตัวก็ล่วงเข้าสู่วันที่สองแล้ว

วิธีที่ไป๋เหยียนเฟยใช้ ทำให้ตระกูลเซิ่งเปลี่ยนจากผู้กระทำเป็นผู้ถูกกระทำทันที

ขณะนี้ไป๋เจิ้นถังกำลังนั่งอยู่ในห้องตำรา หลังจากรู้เรื่องนี้ เขาก็ตกใจเช่นกัน ไป๋เฟยเฟยเดินเข้ามามองพ่อของตนด้วยสีหน้าพึงพอใจ

“ท่านพ่อ คราวนี้ตระกูลเซิ่งเดือดร้อนครั้งใหญ่ ไม่คิดเลยว่าท่านอาจะฉลาดถึงเพียงนี้นะเจ้าคะ!”

หลังจากที่ไป๋เฟยเฟยพูดจบ ไป๋เจิ้นถังก็ยกยิ้ม แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เกรงว่านี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาของอาเจ้าหรอก”

หลังจากได้ฟังเช่นนี้ ไป๋เฟยเฟยก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามด้วยความสงสัย

“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

ไป๋เจิ้นถังยิ้มแล้วตอบว่า “เมื่อสองวันก่อน มีชายคนหนึ่งเข้าไปในเมืองซ่างจิง แล้วเข้าไปในตำหนักของฮองเฮา แม้ว่าคนของเราจะไม่เห็นว่าคนผู้นี้เป็นใคร แต่ต่อมาพวกเขาก็เห็นคนผู้นี้ไปที่จวนอู๋หลิง”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ไป๋เฟยเฟยก็ตกใจทันที!

“ท่านพ่อ ท่านหมายถึง...”

เกรงว่าจะมีคนไม่มากที่สามารถเข้าไปในวังหลวงได้ ทั้งยังไปจวนอู๋หลิงในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้!

ในบรรดาคนที่นางเดาว่าใช่ คนที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดมีเพียงคนเดียวเท่านั้น!

นั่นคือ...

หวังหยวน!

“ฮ่าฮ่า เพื่อนของเจ้าคนนั้นเป็นคนฉลาดมากจริง ๆ แม้แต่พ่อก็ยังคิดวิธีเช่นนี้ไม่ออกเลย!”

ไป๋เจิ้นถังสุดหายใจเข้าลึก ๆ หลังจากพูดเช่นนี้ ไป๋เฟยเฟยก็พยักหน้า

“ใช่เจ้าค่ะ วิธีนี้ตรงไปตรงมาและเอาแต่ใจมาก แต่ก็บีบอีกฝ่ายให้เข้าตาจนได้!”

ไป๋เฟยเฟยตกตะลึงกับวิธีนี้ นางคิดว่ามันเป็นฝีมือของฮองเฮา ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นฝีมือของหวังหยวน