บทที่ 977

ไป๋เจิ้นถังได้แต่ยิ้มเฝื่อน ส่วนเขาโล่งใจจริงหรือไม่นั้น มีเพียงเขาเองเท่านั้นที่รู้!

เรื่องในเมืองหลวงเกือบจะยุติลงแล้ว หวังหยวนย่อมอยากกลับออกไปแล้ว

แต่ไป๋เหยียนเฟยทนไม่ยื้อไว้ไม่ได้จริง ๆ

“ท่าน ข้ารู้ว่าท่านมีพรสวรรค์ หากท่านเต็มใจช่วยเหลือข้าด้วยความจริงใจ ข้าสามารถแต่งตั้งให้ท่านเป็นปรมาจารย์ เพื่อคอยช่วยเหลือฮ่องเต้ในอนาคตได้ ในอนาคตท่านยังสามารถเป็นเสนาบดี เป็นหัวหน้าของเหล่าขุนนางนับร้อยได้!”

ไป๋เหยียนเฟยใช้เหยื่อล่ออย่างหนัก!

หัวหน้าของเหล่าขุนนางนับร้อย เสนาบดี!

นั่นไม่ใช่ตำแหน่งที่คนธรรมดาจะครอบครองได้!

ความจริงแล้วหลายคนไม่อาจต้านทานสิ่งล่อใจนี้ได้!

หวังหยวนก็ตกใจเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าฮองเฮาจะจริงใจถึงเพียงนี้

แต่ว่า...

เขายังคงส่ายหน้า แล้วพูดว่า “ฮองเฮา ข้าซาบซึ้งในความมีน้ำใจของท่าน แต่ข้าไม่สนใจราชสำนักเลย ไม่ต้องพูดถึงการเป็นขุนนางเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าเป็นคนชอบเอ้อระเหยลอยชาย ชอบกิน ดื่ม และสนุกสนานเท่านั้น”

“แต่ฮองเฮาโปรดวางใจเถิดพ่ะย่ะค่ะ ข้ารู้ว่าข้าควรทำอย่างไร ตอนนี้ต้าเย่ตกอยู่ในความวุ่นวายแล้ว ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านอย่างแน่นอน ฮองเฮา ตราบใดที่ต้าเย่ไม่ตกอยู่ในความวุ่นวาย ข้าก็จะสามารถทำธุรกิจได้ดี ใช้ชีวิตเพลิดเพลินสบายใจได้”

“เพราะเหตุนี้ ข้าจึงมาที่นี่เพื่อช่วยฮองเฮาในครั้งนี้พ่ะย่ะค่ะ”

หวังหยวนไม่ได้ปิดบังเลย เขาบอกความจริงอย่างตรงไปตรงมา หลังจากได้ฟังเช่นนี้ ฮองเฮาก็พยักหน้า

นางพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับหวังหยวนในฐานะสามัญชนมาบ้าง และนางก็มองออกว่าเขาไม่ใช่คนที่ชอบเป็นขุนนางจริง ๆ ตั้งแต่วินาทีแรกที่นางรู้จักหวังหยวน เขาเพียงแค่อยากทำธุรกิจเพื่อหาเงินเท่านั้น

ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

“ข้ารู้สึกเสียดายท่านจริง ๆ ความตั้งใจของข้ายังคงสงวนไว้สำหรับท่านเสมอ ท่านสามารถมาหาข้าได้ตลอดเวลาถ้าต้องการ”

ฮองเฮาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่หวังหยวนได้ตัดสินใจไปแล้ว จึงเป็นเรื่องยากที่จะหยุดเขา นางจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับ

“ฮองเฮา มั่นใจได้ว่าตระกูลเซิ่งจะยังไม่ดำเนินการ ระวังพวกข้าราชบริพาร และใส่ใจความปลอดภัยของตัวท่านเองด้วย”