บทที่ 989

หลังจากนั้น ฎีกาออกจากแคว้นกู่มาถึงเมืองหลวงต้าเย่ สุดท้ายก็มาถึงห้องตำราหลวงของฮองเฮา!

เมื่อเห็นฎีกานี้ นัยน์ตาของฮองเฮาก็ฉายแววเย้ยหยันทันที

“ตระกูลเซิ่งมีหัวใจเหมือนหมาป่าจริง ๆ!”

นางวางฎีกานั้นลง ในเช้าของวันรุ่งขึ้น นางส่งฎีกานี้ให้ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทุกคนดู

“ครบหนึ่งปีเต็มแล้วที่ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับสวรรคต ขณะนี้เรากำลังเตรียมพิธีรำลึก ไม่ต้องพูดถึงองค์ชาย แม้แต่ขุนพลก็ต้องกลับเมืองหลวงมาร่วมพิธี แต่อ๋องผิงเล่อในฐานะองค์ชายใหญ่ไม่มาวังหลวง เรื่องนี้ช่าง... น่าเศร้าใจนัก!”

ฮองเฮากล่าว เหล่าข้าราชบริพารเบื้องล่างต่างสูดหายใจเข้าลึก ๆ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

พูดตามตรง พวกเขาไม่คาดหวังว่าจีหย่งจะกล้าปฏิเสธ!

แม้ว่าจะให้เหตุผลว่าป่วย แต่ใครก็ตามที่มีสายตาเฉียบแหลมย่อมมองออก มันเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น!

“ฮองเฮา นี่... นี่ไม่ได้ให้เหตุผลว่าประชวรหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ… เนื่องจากประชวร จึงอาจลำบากในการเดินทางมา ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับบนสวรรค์ไม่น่าจะทรงตำหนิ... “

ขุนนางชั้นผู้ใหญ่คนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะพูด

ฮองเฮาเหลือบมองขุนนางชั้นผู้ใหญ่คนนั้น พ่นลมหายใจเย็นชา แล้วดุเขาทันที “ใต้เท้าโจว ท่านช่างมองโลกในแง่ดีเสียจริง หากวันหนึ่งหากท่านตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้บ้าง ก็อย่าลืมสิ่งที่ท่านพูดเมื่อครู่นี้ล่ะ”

“อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นวันครบรอบสวรรคตปีแรกของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ ดังนั้นทุกคนต้องมา ไม่ว่าองค์ชายใหญ่จะไม่มาเพราะเหตุผลใดก็ตาม ก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเหตุผลนั้นเป็นจริง!”

“ข้า... ถือว่าหย่งเอ๋อร์เป็นโอรสทางสายเลือดของข้ามาโดยตลอด ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่ให้ตำแหน่งเจ้าผู้ครองสามแคว้นแก่เขาหรอก ในประวัติศาสตร์ของต้าเย่มีการประทานเช่นนี้กี่ครั้งกันเชียว?”

“เขาไม่ได้มาร่วมไว้อาลัยการเสด็จสวรรคตขององค์ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ คงจะลืมความมีเมตตาของข้าไปหมดสิ้นแล้ว ปีที่ผ่านมาไม่เคยมีการมาถวายพระพรใด ๆ ไม่เคยมาร่วมงานไหว้พระจันทร์หรืองานเลี้ยงปีใหม่เลย”

“สำหรับข้า เขาขาดความกตัญญู ข้าจะไม่คิดมากเรื่องนี้อีก ต่อจากนี้ไป ข้าไม่ใช่แม่เลี้ยงของเขาอีกแล้ว!”

“แต่... เพื่อให้เกียรติฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ ข้าไม่อาจทนกับพฤติกรรมของเขาได้!”

หลังจากพูดเช่นนี้แล้ว ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ด้านล่างก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

จริงหรือ...

เรื่องนี้ทำได้ไม่แนบเนียนพอจริง ๆ