ตอนที่ 1335
บทที่ 1335 อานุภาพของเต๋าแห่งหายนะ
October 21, 2026
บทที่ 1335 อานุภาพของเต๋าแห่งหายนะ
บทที่ 1335 อานุภาพของเต๋าแห่งหายนะ
กระบี่ดอกบัวโปร่งใสได้บานสะพรั่งไปทั่วท้องฟ้า พวกมันล่องลอยไปทุกหนทุกแห่ง และกลืนกินแสงแห่งหายนะที่หลั่งไหลลงมา ทำให้มันกลายเป็นกระแสพลังไร้รูปร่างที่มาบรรจบกัน ก่อนที่จะพุ่งเข้าสู่กระบี่เต๋าวิบัติภายในร่างกายของเฉินซี
โอม~ โอม~
เมื่อแสงแห่งหายนะถูกกลืนกินมากขึ้นเรื่อย ๆ กระบี่เต๋าวิบัติที่มีสีแดงเลือดก็เริ่มเปล่งเสียงกระบี่คำรามประหนึ่งมังกรดังก้องไปทั่วฟ้าดิน
เสียงกระบี่คำรามราวกับกระแสน้ำ และเปี่ยมด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์อันสูงสุด
ในขณะนี้ ค่ายกลศักดิ์สิทธิ์พินาศเต๋าแห่งเก้าวิบัติสวรรค์ถูกขัดขวางและตกอยู่ในสภาวะถดถอย
พรูด! พรูด! พรูด!
ในขณะที่ศพของเทพโลหิตโบราณที่มีมากมายจนบดบังฟ้าดินก็ถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง
ร่างกายของพวกมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งหายนะ จึงตกเป็นเป้าหมายของการโจมตีของดอกบัวกระบี่โปร่งแสง ดอกบัวทุกดอกได้ปลดปล่อยปราณกระบี่ที่เต็มไปด้วยพลังสังหารอันน่าสะพรึงกลัว ในชั่วพริบตา มันสังหารศพของเทพโลหิตโบราณไปนับไม่ถ้วน บังเกิดเป็นเหตุการณ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง
แม้ว่าจะเป็นราชันเซียนเช่นสืออวี๋ เซียงหลิวหลี และเตียนเตี้ยน ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ นี่คืออานุภาพของกระบี่เต๋าวิบัติ กระบี่ที่ตอบโต้พลังงานแห่งหายนะโดยกำเนิด!
เท่าที่รู้ ในสมัยบรรพกาลเมื่อหลายปีก่อน ความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างนิกายอำนาจเทวะและดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลนั้นมาจากกระบี่เต๋าวิบัติ
ด้วยเหตุนี้ นิกายอำนาจเทวะจึงใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อวางแผนร้ายต่อดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล ในขณะที่มันกำลังบรรลุมหาเต๋า
น่าเสียดายที่นิกายอำนาจเทวะยังคงไม่ได้รับกระบี่เต๋าวิบัติ และเรื่องนี้ได้กลายเป็นแผลใจของนิกายอำนาจเทวะ อีกทั้งยังไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าศัสตราวิเศษจากยุคบรรพกาลในตำนานนี้ จะตกไปอยู่ในมือของเฉินซีจริง ๆ
“เรามาลงมือพร้อมกันเถอะ!” สืออวี๋หายใจลึก ๆ จากนั้นจ้องมองอย่างฉับไวไปที่กระจกสัมฤทธิ์โบราณที่ลอยกลางอากาศอยู่ไกลโพ้น ในขณะที่ท่าทางของเขาเผยให้เห็นเจตนาฆ่าอย่างเย็นชา
ก่อนหน้านี้ เขาถูกกดดันจนแทบจะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ ความโกรธเกรี้ยวที่สะสมไว้เต็มอกได้เวลาชำระแล้ว!
ครืน!
เขาถือศิลาเบญจรงค์ ก้าวผ่านความว่างเปล่าและพุ่งทะยานไปข้างหน้า
แม้ว่าจะเป็นราชันเซียนเช่นสืออวี๋ เซียงหลิวหลี และเตียนเตี้ยน ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ นี่คืออานุภาพของกระบี่เต๋าวิบัติ กระบี่ที่ตอบโต้พลังงานแห่งหายนะโดยกำเนิด!
เท่าที่รู้ ในสมัยบรรพกาลเมื่อหลายปีก่อน ความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างนิกายอำนาจเทวะและดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลนั้นมาจากกระบี่เต๋าวิบัติ
ด้วยเหตุนี้ นิกายอำนาจเทวะจึงใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อวางแผนร้ายต่อดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล ในขณะที่มันกำลังบรรลุมหาเต๋า
น่าเสียดายที่นิกายอำนาจเทวะยังคงไม่ได้รับกระบี่เต๋าวิบัติ และเรื่องนี้ได้กลายเป็นแผลใจของนิกายอำนาจเทวะ อีกทั้งยังไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าศัสตราวิเศษจากยุคบรรพกาลในตำนานนี้ จะตกไปอยู่ในมือของเฉินซีจริง ๆ
“เรามาลงมือพร้อมกันเถอะ!” สืออวี๋หายใจลึก ๆ จากนั้นจ้องมองอย่างฉับไวไปที่กระจกสัมฤทธิ์โบราณที่ลอยกลางอากาศอยู่ไกลโพ้น ในขณะที่ท่าทางของเขาเผยให้เห็นเจตนาฆ่าอย่างเย็นชา
ก่อนหน้านี้ เขาถูกกดดันจนแทบจะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ ความโกรธเกรี้ยวที่สะสมไว้เต็มอกได้เวลาชำระแล้ว!
ครืน!
เขาถือศิลาเบญจรงค์ ก้าวผ่านความว่างเปล่าและพุ่งทะยานไปข้างหน้า
“ไปกันเถอะ เราต้องคว้าโอกาสเพื่อออกไปจากที่แห่งนี้โดยเร็วที่สุด ข้าแทบรอไม่ไหวที่จะได้สิ่งนี้มาจากไอ้พวกสารเลวนิกายอำนาจเทวะ!” เซียงหลิวหลีหันกลับไปมองเตียนเตี้ยน ก่อนที่จะกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา ใบหน้ากลับคืนสู่ความภาคภูมิใจดังเดิม ราชันเซียนผู้สูงศักดิ์เช่นพวกตนถูกกดดันถึงเพียงนี้ แล้วจะให้กลืนความขุ่นเคืองนี้ไปได้อย่างไร?
“ตกลง แต่ข้ายังต้องดูแลคนผู้นี้ก่อน” เตียนเตี้ยนยิ้มขณะมองไปที่เฉินซีที่ยืนอยู่เคียงข้าง
ในขณะนี้ จิตใจของเฉินซีได้ฟื้นคืนแล้ว และได้ยินการสนทนาของอีกฝ่าย แต่เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ เนื่องจากกระบี่เต๋าวิบัติกำลังส่งเสียงหึ่ง ๆ ภายในร่างกาย พลางกลืนกินแสงแห่งหายนะ ทำให้ชายหนุ่มสูญเสียการควบคุมต่อร่างกายโดยสิ้นเชิง
ถึงขนาดที่แม้แต่จะเปิดปากยังทำไมได้
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินซีเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ อย่างไรก็ตาม กระบี่นี้เป็นสิ่งที่เต๋าบงกชได้มอบให้เขา ดังนั้นมันจะไม่เป็นอันตรายอย่างแน่นอน
เฉินซีแค่สงสัยเล็กน้อย ว่าทำไมจู่ ๆ กระบี่เต๋าวิบัติถึงตื่นขึ้นในเวลานี้?
เฉินซีตั้งใจจะถามเตียนเตี้ยน เพราะหญิงสาวดูเหมือนจะรู้จักกระบี่เล่มนี้
…
ในเวลาเดียวกัน ในห้วงมิติที่อยู่ห่างไปราวสองหมื่นห้าพันลี้
สีหน้าของซุ่ยเหรินถิงพลันเคร่งขรึม “บัดซบ!”
“เกิดอันใดขึ้น?” เจียงหลิงเซียวตกตะลึง
“บัดซบ! มันคือกลิ่นอายของกระบี่เต๋าวิบัติ!” ซุ่ยเหรินถิงใช้ญาณสัมผัสอย่างระมัดระวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะดิ่งลงฉับพลัน “กระบี่เล่มนี้เป็นสิ่งที่เหลือไว้ของดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล และมันตอบโต้พลังงานแห่งหายนะของนิกาย!”
“ได้อย่างไร!? กระบี่นั่นหายไปนานแล้วไม่ใช่หรือ? หลังจากที่ทำลายนิกายกระบี่เก้าเรืองรองไปแล้ว เราก็หามันไม่พบ มันจะไปปรากฏอยู่ในมือของตำหนักเต๋าหนี่หวาได้อย่างไร” เมื่อได้ยินคำว่ากระบี่เต๋าวิบัติ สีหน้าของเจี้ยงหลิงเซียวก็ดูเคร่งขรึมเล็กน้อย นางไม่คาดคิดเลยว่า จะเกิดเหตุที่ไม่คาดฝันขึ้นจริง ๆ
กระบี่เต๋าวิบัติ!
นั่นเป็นหนามยอกอกของนิกายอำนาจเทวะ หากไม่เอาหนามนี้ออกไป ก็คงไม่มีวันกินอิ่มนอนหลับได้อย่างสงบสุขแน่!
“สืออวี๋ เซียงหลิวหลี ราชันเซียนรัตติกาล… พวกมันไม่น่าจะครอบครองกระบี่เล่มนั้น มิฉะนั้นมันจะหลอกญาณสัมผัสของท่านประมุขได้อย่างไร?” ซุ่ยเหรินถิงหายใจเข้าลึก และควบคุมความกระสับกระส่ายในใจอย่างสุดกำลัง
“ช้าก่อน! เรามองข้ามใครคนบางไป!” หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ทันใดนั้น ดวงตาของซุ่ยเหรินถิงก็ปะทุด้วยเปลวไฟที่ไร้ขอบเขต คล้ายปรารถนาที่จะเผาผลาญฟากฟ้า “บัดซบเอ๊ย! ชะตากรรมของเขาถูกปกปิดโดยการทำงานของสวรรค์จริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่แม้แต่กระจกปฐพีไร้ขอบเขตก็ไม่สามารถสังเกตเห็นการมีอยู่ของเขาได้!”
“ชะตากรรมของเขาถูกปกปิดโดยสวรรค์หรือ? ดังนั้นด้วยเหตุนี้ กลิ่นอายของกระบี่เต๋าวิบัติก็ถูกปกปิดเช่นกัน? หากเป็นเช่นนั้น…” เจียงหลิงเซียวเข้าใจทุกอย่างทันที
ในขณะนี้ ซุ่ยเหรินถิงก็ส่งเสียงครวญครางออกมา ม่านตาหดตัวอย่างกะทันหัน สีหน้าไม่น่าดูทันที “สืออวี๋ผู้น่ารังเกียจนั่น กำลังพยายามยึดกระจกปฐพีไร้ขอบเขต!”
เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดมากมายนี้ ถาโถมเข้ามาจนทำให้เจี้ยงหลิงเซียวประหลาดใจ