ตอนที่ 1352
บทที่ 1352 ธงวิญญาณราชาศักดิ์สิทธิ์
October 21, 2026
บทที่ 1352 ธงวิญญาณราชาศักดิ์สิทธิ์
บทที่ 1352 ธงวิญญาณราชาศักดิ์สิทธิ์
ทันทีที่สิ้นคำ ซุนอู๋เหิ่นก็เข้าใจทันที อี้หรานเฟิงได้วางแผนร้ายไว้ตั้งแต่ต้น!
เมื่อเขาคิดถึงจุดนี้ สีหน้าของซุนอู๋เหิ่นก็กลายเป็นไม่น่าดู “ทำไมเจ้า… ถึงปล่อยข้า?”
อี้หรานเฟิงแสยะยิ้ม “เจ้าโง่ หากทั้งสามสิบหกข้อกำจัดของทวยเทพที่อยู่ในตำหนักบรรลุเทพไม่สูญเสียพลังไป เจ้าก็ควรตายตั้งแต่ข้อจำกัดอสรพิษจ้าววิญญาณแล้ว!”
นัยน์ตาของซุนอู๋เหิ่นหรี่ลง สีหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด พลางเค้นเสียงลอดไรฟัน “ทำไม?”
“เจ้ายังไม่เข้าใจหรือ?” อี้หรานเฟิงหัวเราะดังสนั่น มองดูซุนอู๋เหิ่นราวกับว่ากำลังมองคนโง่ “เมื่อเจ้าปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกับนิกายอำนาจเทวะ ก็เหลือเพียงความตายที่รอเจ้าอยู่เท่านั้น”
สืออวี๋และคนอื่น ๆ เฝ้าดูอย่างเย็นชา และเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างทันที เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดนี้ เกิดจากนิกายอำนาจเทวะ ยุยงให้เกิดความขัดแย้งระหว่างนิกายยุคแรกกำเนิด
“เจ้าสังหารสหายของเรา เพียงเพราะนิกายอำนาจเทวะ?” ดวงตาของซุนอู๋เหิ่นแทบจะทะลักออกจากเบ้า ค่อย ๆ เอ่ยถามทีละคำ
“กลียุคของทั้งสามภพกำลังจะอุบัติขึ้น ปัจจุบันซากโบราณสถานแรกกำเนิดได้ล่มสลายลงจนกลายเป็นสถานที่ซึ่งกลียุคเริ่มต้น เราทำเพื่อหาทางรอด และนิกายอำนาจเทวะก็คือทางรอดของเรา!” อี้หรานเฟิงยืนเอามือไพล่หลังขณะที่กล่าวอย่างสงบ ต้าวเหยาและผางตู่ต่างเห็นด้วยกับเขา
“เจ้าเชื่อพวกมันหรือ?” ทันใดนั้นซุนอู๋เหิ่นก็หัวเราะอย่างดูแคลน “มีใครในสามภพที่ไม่รู้บ้างว่านิกายอำนาจเทวะนั้นโหดเหี้ยม ไร้อารมณ์ และไร้หัวใจ? พวกเจ้าสามารถไว้วางใจนิกายอำนาจเทวะได้จริงหรือ? ฮ่า ๆ ๆ! ช่างน่าหัวเราะ! น่าหัวเราะเสียจริง!”
ขณะที่กล่าว ร่างของเขาก็สว่างวาบ พร้อมกับถือสมบัติรูปทรงแท่งสีเขียวเข้ม ทะยานขึ้นฟ้าขณะที่พุ่งเข้าใส่อี้หรานเฟิง
“ข้าจะฆ่าพวกแกทั้งหมด ไอ้สารเลว! แม้ข้าจะต้องละทิ้งวิธีกลายเป็นเทพก็ตาม!” เห็นได้ชัดว่าซุนอู๋เหิ่นโกรธจัดจนสูญเสียเหตุผลทั้งปวง
“ฮึ่ม! ในเมื่อเจ้ายืนกรานที่จะรนหาที่ตาย ข้าก็จะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริงเอง” อี้หรานเฟิงเค้นเสียงเย็น
ทว่าก่อนจะได้ลงมือ เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวและมหาศาลมาจากทางด้านข้าง ไม่มีโอกาสได้โต้ตอบ ลำคอก็ถูกมือปริศนากำไว้ จากนั้นศีรษะก็ถูกทุบอย่างแรง!
พรูด!
เลือดสีทองพู่งกระฉูดสาดกระเซ็นไปทั่วเจดีย์หยกสีดำโบราณที่ตกลงบนมือของซุ่ยเหรินถิง
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเร็วฉับพลันเกินไป!
ทุกคนไม่นึกไม่ฝันมาก่อนว่าซุ่ยเหรินถิงจะลงมือเช่นนี้ คนผู้นั้นหักคอของอี้หรานเฟิงอย่างเลือดเย็น ส่งผลให้อีกฝ่ายสิ้นใจทันที!
ฟู่!
เหตุการณ์ตรงหน้าทำให้สืออวี๋และคนอื่น ๆ หายใจติดขัด เพราะซุ่ยเหรินถิงได้สังหารผู้เป็นราชันเซียนด้วยกระบวนท่าเดียว!
ไม่ใช่แค่พวกสืออวี๋เท่านั้น แม้แต่ซุนอู๋เหิ่นก็รู้สึกหวาดกลัว เขารีบหยุดการโจมตีของตนโดยพลัน
“พี่อี้!”
“ระยำเอ๊ย! เจ้า…”
วิญญาณของต้าวเหยาและผางตู่ที่อยู่ใกล้เคียงแทบหลุดออกจากร่าง พยายามทิ้งระยะห่างระหว่างตนกับกลุ่มของซุ่ยเหรินถิง
เมื่อเห็นว่าซุ่ยเหรินถิงและเจี้ยงหลิงเซียวไม่ได้ไล่ตามพวกตน ก็หยุดอยู่ในระยะไกล สีหน้าของทั้งสองซีดเผือด และเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ไม่มีใครคาดคิดว่าซุ่ยเหรินถิงจะสังหารอี้หรานเฟิง ทั้งที่อีกฝ่ายโจมตีเฉินซีเพื่อช่วยคลี่คลายวิกฤตที่ซุ่ยเหรินถิงและเจี้ยงหลิงเซียวกำลังเผชิญอยู่!
ทว่าตอนนี้ อี้หรานเฟิงซึ่งมีพระคุณ ผู้ซึ่งแสวงหาที่ลี้ภัยกับนิกายอำนาจเทวะ กลับถูกสังหารโดยศิษย์ของนิกายอำนาจเทวะ ซุ่ยเหรินถิง!
ฟิ่ว!
ศพไร้หัวของอี้หรานเฟิงถูกดูดเลือดจนหมด กลายเป็นศพแห้งและสลายเป็นเถ้าถ่าน
ซุ่ยเหรินถิงยิ้มบาง แต่กลับดูเย็นชาและไร้อารมณ์อย่างยิ่ง
“ทำไม!?” ต้าวเหยาและผางตู่คำรามลั่น สีหน้าทั้งซีดเซียวและบิดเบี้ยว
หากเมื่อครู่ซุ่ยเหรินถิงโจมตีพวกเขาแทน ผลที่ตามมาคงยากที่จะจินตนาการ
“ทำไมหรือ?” ซุ่ยเหรินถิงรู้สึกขบขันเหมือนได้ยินเรื่องตลก “พวกเจ้ามาแสวงหาที่หลบภัยกับนิกายอำนาจเทวะ พวกเจ้าก็ควรเตรียมพร้อมที่จะเสียสละเพื่อนิกายทุกเมื่อสิ”
“เจ้า!!!” ต้าวเหยาโมโหจนตัวสั่น
“เจ้าไม่กลัวว่าเราจะร่วมมือกับตำหนักเต๋าหนี่หวาเพื่อจัดการกับพวกเจ้าหรือ!?” ดวงตาของผางตู่กวาดไปมองสืออวี๋และคนอื่น ๆ
“แม้ข้าจะเกลียดพวกเจ้า แต่เราสามารถร่วมมือกันได้” สืออวี๋ฉวยโอกาสเมื่อได้ยินสิ่งนี้
ณ จุดนี้ ไม่มีใครคาดคิดว่าสถานการณ์จะผลิกผันมากมายจนดูเหมือนเป็นเรื่องไร้สาระ
ตอนแรกเฉินซีถูกโจมตี จากนั้นราชันเซียนรัตติกาลก็หมดสติจากอาการบาดเจ็บสาหัส ซุนอู๋เหิ่นก็แตกหักกับกลุ่มของอี้หรานเฟิง แต่เมื่อการต่อสู้กำลังจะปะทุขึ้น ซุ่ยเหรินถิงก็สังหารอี้หรานเฟิง…
สถานการณ์ที่พลิกผันไปมาเช่นนี้ ทำให้เหล่าราชันเซียนต่างตกตะลึง พวกเขาไม่เข้าใจแผนการของซุ่ยเหรินถิงและเจี้ยงหลิงเซียวแม้แต่น้อย
หากสืออวี๋และคนอื่น ๆ ร่วมมือกับต้าวเหยาและผางตู่จริง ๆ มันก็เพียงพอที่จะจัดการพวกซุ่ยเหรินถิง
แม้กระทั่งซุนอู๋เหิ่น ก็ยังไม่ออกจากการต่อสู้ครั้งนี้
แต่เรื่องนี้มันบังเอิญเกินไป วัตถุประสงค์ของพวกเขาคืออะไรกันแน่?