บทที่ 1624 เหมือนกระดิกนิ้ว

บทที่ 1624 เหมือนกระดิกนิ้ว

…………….

บทที่ 1624 เหมือนกระดิกนิ้ว

ท้องฟ้าเป็นสีเทาและขุ่นมัวไปหมด ในขณะที่มีเงาร่างดำสนิทจำนวนนับไม่ถ้วนเคลื่อนผ่านฟ้าดินอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด พวกเขาข้ามมิติทำลายห้วงอากาศจนเกิดความวุ่นวายไปหมด

เงาร่างดำสนิทล้วนเป็นดวงวิญญาณแปดเปื้อน ทั่วร่างเต็มไปด้วยปราณมลทินอเวจีสีดำ เหมือนสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายที่มาจากแดนชำระล้าง พวกมันมุ่งหน้าไปทั่วทิศด้วยใบหน้าโหดเหี้ยม

ตู้ม!

กวนหงอวี่ซัดกระบี่ใส่ ปราณกระบี่พุ่งออกไปเป็นเส้นแสง ขับไล่ดวงวิญญาณแปดเปื้อนกว่าสิบดวงที่นำอยู่ออกไปได้

ตอนนี้ชุดถูกย้อมไปด้วยสีเลือด ผมยาวสยายคลอไหล่ ใบหน้าสุขุมนุ่มลึกถูกอารมณ์เย็นชาและจิตสังหารทดแทนอยู่ในตอนนี้

สายตาของกวนหงอวี่เย็นยะเยือก ริมฝีปากเม้มแน่น ถึงจะถูกล้อมอยู่ตอนนี้ แต่ก็ยังดูมั่นคงเหมือนศิลากลางมหาสมุทร ไม่ว่าจะถูกคลื่นสาดสักเพียงใด ก็ยังไม่อาจเคลื่อนไหวศิลานั้นได้

แต่เมื่อเวลาผ่านไป กวนหงอวี่ก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ใบหน้าก็ยิ่งเคร่งขรึมขึ้น

เป็นเพราะซูหว่านเอ๋อร์ใช้เรี่ยวแรงไปจนหมดแล้ว ใบหน้าอ่อนหวานของนางตอนนี้ซีดขาว ร่างบางเองก็อ่อนแรงจนสั่นเล็กน้อย

แม้นางจะกัดริมฝีปากแดงแน่นและไม่ยอมพูดอะไร กวนหงอวี่ก็รู้ว่าดวงจิตแห่งเต๋าของนางถูกโจมตีหนัก ใกล้จะถูกปราณมลทินอเวจีรุกล้ำเข้ามาได้แล้ว

จึงทำให้กวนหงอวี่หนักใจยิ่ง แต่ก็ทำได้เพียงปกป้องซูหว่านเอ๋อร์ไว้ให้ดีที่สุด และขับไล่ดวงวิญญาณแปดเปื้อนที่เข้าโจมตีฝูงแล้วฝูงเล่า

“หว่านเอ๋อร์ อดทนไว้ก่อนนะ หากเราทนไว้จนถึงย่ำค่ำพรุ่งนี้ได้ก็จบแล้ว” กวนหงอวี่พยายามทำเสียงให้ผ่อนคลายที่สุดเพื่อเป็นกำลังใจให้ซูหว่านเอ๋อร์

“ศิษย์พี่ ข้าจะทำให้ได้ อย่าเสียสมาธิเพราะข้าเลย ในเมื่อข้าสามารถประสบความสำเร็จเช่นนี้ได้ในการชุมนุมล่าดาราครั้งนี้ ถึงจะถูกคัดออกไปตอนนี้ ก็ไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิด” ซูหว่านเอ๋อร์ฝืนยิ้ม นางเองก็ทำเป็นผ่อนคลายเพราะไม่อยากให้กวนหงอวี่กังวลเช่นกัน

มีหรือนางจะไม่รู้ว่าร่างกายของกวนหงอวี่เองก็ใช้พลังต่อสู้กับดวงวิญญาณแปดเปื้อนไปจนเกือบหมดแล้ว

ครืน!

ดวงวิญญาณแปดเปื้อนอีกกลุ่มพุ่งเข้ามา กวนหงอวี่จึงไม่มีเวลาพูดได้แต่ต้องสู้เต็มกำลัง

แต่ในใจมีความกังวลอยู่เล็กน้อย หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ พวกเขาจะฝืนทนจนถึงค่ำได้หรือ?

อึก!

ทันใดนั้น ซูหว่านเอ๋อร์ก็ร่างสะท้าน ก่อนสำลักเลือดออกมา พลังวิญญาณและแก่นพลังทั้งหลายภายในร่างแทบถึงขีดสุด

“หว่านเอ๋อร์!” กวนหงอวี่ตกใจมาก เขากัดฟันแบกร่างซูหว่านเอ๋อร์ไว้บนหลัง “หยุดคิดเรื่องอื่นแล้วกินยาเข้าไปเสีย!”

ตู้ม!

แค่ใจเผลอไปจังหวะเดียว ดวงวิญญาณแปดเปื้อนก็ฉวยโอกาสพุ่งเข้ามาใส่ร่างกวนหงอวี่จนเขาเซถอยหลังไป เลือดในกายพลุ่งพล่านไปหมด

“ศิษย์พี่ระวัง!” ซูหว่านเอ๋อร์ร้องเสียงหลง

“ข้าไม่เป็นไร” กวนหงอวี่กัดฟันใช้วิชาลับ แสงศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกจากร่าง กลิ่นอายกลับมามั่นคงอีกครั้ง ฝืนโจมตีผลักดวงวิญญาณแปดเปื้อนพวกนั้นกลับไป

แต่เวลาผ่านไปเกือบเค่อ หน้าตาเขาก็ยิ่งซีดขาว ลมหายใจหอบหนัก เป็นสัญญาณเหมือนทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

ช่วยไม่ได้นี่นะ ดวงวิญญาณแปดเปื้อนพวกนั้นมากันมากมายเหลือเกิน พวกมันมีกำลังมากทั้งยังไม่กลัวตาย จึงไม่อาจทำลายดวงวิญญาณแปดเปื้อนทั้งหมดลงได้เลย เมื่อเป็นเช่นนี้ไม่ว่ากวนหงอวี่จะมีพลังต่อสู้สะท้านฟ้าแค่ไหน อย่างไรก็ไม่อาจทนการต่อสู้ที่ลากยาวเช่นนี้ได้

หากเขาได้พักสักนิด สถานการณ์ก็คงไม่เลวร้ายเช่นนี้

บ้าเอ๊ย!

สายตาจดจ้องแต่ยังฝูงดวงวิญญาณแปดเปื้อนที่กำลังรุดเข้ามาจากทุกทิศทาง กวนหงอวี่ได้แต่ถอนหายใจ หรือว่าพวกเราจะต้องจบลงตรงนี้นะ?

แต่ข้าไม่ปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้นแน่!

ซูหว่านเอ๋อร์รั้งอันดับแรกมาโดยตลอด จะมาแพ้ตรงนี้ได้อย่างไร?

อีกทั้งการชุมนุมล่าดาราจะจบลงย่ำค่ำพรุ่งนี้แล้ว เห็นชัยชนะอยู่รำไรใครจะไปยอมแพ้?

ครืน!

แต่ไม่ว่าในใจจะโกรธแค้นหรือไม่เต็มใจเพียงใด พวกดวงวิญญาณแปดเปื้อนก็ยังโจมตีเข้ามาไม่หยุดหย่อน หน้าตาของพวกมันไร้อารมณ์และดูน่าหวาดกลัวยิ่ง

ต้องทนให้ได้! ต้องทำให้ได้! กวนหงอวี่คำรามในใจ นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด

ตอนนี้พลังกายเขาหมดสิ้นแล้ว ที่ยังยืนอยู่ตอนนี้ได้คือกำลังใจล้วน ๆ

แต่ยิ่งเวลาผ่านไป กำลังใจที่แข็งแกร่งก็เริ่มสั่นคลอน จิตใจเริ่มรู้สึกไม่ชัดเจนขึ้นมา

ตู้ม!

ทันใดนั้นก็มีแรงโจมตีหนึ่งซัดเข้ามาจนร่างกวนหงอวี่ปลิวไป กระทั่งซูหว่านเอ๋อร์ที่อยู่บนหลังก็กระเด็นไปด้วย

แต่ก่อนที่ร่างจะกระแทกลงกับพื้น ดวงวิญญาณแปดเปื้อนจำนวนมากก็พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง พวกมันสะสมพลังรอจังหวะศัตรูร่วงลงมา คล้ายกับอยากฉีกร่างเขาเป็นชิ้น ๆ

เราจะรอดจนถึงช่วงสุดท้ายหรือไม่นะ…? ไม่ว่าเขาจะเก่งแค่ไหน กวนหงอวี่ก็อดรู้สึกสิ้นหวังในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ได้

จะเป็นตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงกระบี่คำรามลั่นอยู่ข้างหู เหมือนเสียงคำรามของมังกรและเสียงของเต๋า ตอนแรกก็เป็นเสียงเบา ๆ แต่ไม่นานมันก็ดังจนก้องฟ้าดิน!

ข้าเห็นภาพหลอนไปหรือ? กวนหงอวี่ชะงักไป เขาเงยหน้าขึ้นมองรอบข้าง แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าดวงวิญญาณแปดเปื้อนที่เดิมทีกำลังพุ่งเข้ามาจับทุกทิศกลับกลายเป็นเหมือนซากศพขาดวิ่นแล้วร่วงลงกับพื้น

นี่มัน… กวนหงอวี่ตกตะลึงไม่อยากเชื่อสายตาตน