บทที่ 1645 ทุกข์ทนลึกล้ำ

………………..

เพราะการมาถึงของชายหญิงคู่นี้ บรรยากาศทั่วทั้งโถงจึงเงียบสงัดลงเฉียบพลัน

สายตาทุกคู่พุ่งมารวมกันที่ชายหนุ่มผมสีเงินตาสีม่วง สีหน้าของพวกเขาแฝงความตะลึงไม่มากก็น้อย

ขณะเดียวกัน ทันทีที่สายตาของเฉินซีมาหยุดที่สตรีผู้นั้น เขาก็ไม่อาจเลื่อนสายตาไปที่อื่นได้อีก

ม่านตาของเขาหดตัว หัวใจสั่นสะท้านอย่างช่วยไม่ได้ กระทั่งร่างของเขายังเกร็งค้าง ตะลึงลานกับที่

สตรีผู้นั้นสวมชุดกระโปรงสีดำ ผิวพรรณเนียนนุ่มเปล่งปลั่ง เรือนผมดกดำรวบมวยปักปิ่นไม้ เผยรูปหน้ากลมจิ้มลิ้มกระจ่างใส

นางมีกิริยาสง่างาม รูปร่างเพรียวบาง เพียงยืนเฉยก็เผยความงามสงบเงียบเป็นธรรมชาติ ดุจบัวหิมะอันบริสุทธิ์บนยอดผา

เจิ้นหลิวชิง!

เฉินซีสาบานได้ว่าสตรีที่เขาเห็นในขณะนี้เป็นเจิ้นหลิวชิงไม่ผิดแน่ เพราะรูปลักษณ์และกิริยาของนางยังคงเรียบง่ายสง่างามเหมือนเช่นอดีต

แต่เฉินซีไม่คาดเลยว่าหลังจากกันไปหลายปี พวกเขาจะได้พบกันอีก ณ เมืองเฟิงฉีในแดนเทพโบราณ นอกจากจะทำให้เขาตะลึงไม่ทันตั้งตัว ยังรู้สึกดั่งต้องอัสนีฟาด ทำให้เขาแน่นิ่งอยู่กับที่

กาลก่อนยามพวกเขามุ่งหน้าสู่แดนภวังค์ทมิฬจากสมรภูมิบรรพกาล เจิ้นหลิวชิงถูกมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ผู้เป็นศิษย์พี่ของนางพาตัวไป และจากนั้นมา ไม่ว่าจะเป็นในแดนภวังค์ทมิฬหรือหลังมาถึงภพเซียน เฉินซีก็ไม่เคยพบนางอีกเลย

ในอดีต เขาค้นพบเรื่องเกี่ยวกับหุบเหวศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดในซากโบราณสถานแรกกำเนิด และทราบว่าเจิ้นหลิวชิงกับอาจารย์ของนาง นักพรตเต๋าเซวี่ยอาศัยอยู่ที่นั่น ทว่ายามไปหานาง กลับได้ทราบจากมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ว่าเจิ้นหลิวชิงและอาจารย์ของพวกเขา นักพรตเต๋าเซวี่ยออกเดินทางไปนานแล้ว

ภายหลัง เมื่อเขาได้เป็นเจ้าสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า เฉินซีก็ยังไม่ลดละความพยายามตามหาเจิ้นหลิวชิง โชคไม่ดีที่นางเหมือนกับระเหยหายจากโลกหล้า ไม่อาจหาพบได้เลย…

ทว่ายามนี้ นางกลับมาปรากฏตัวในเมืองเฟิงฉี แล้วเฉินซีจะไม่ประหลาดใจได้อย่างไร?

แต่อึดใจต่อมา อารมณ์เหล่านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความลิงโลดตื่นเต้น เพราะเฉินซีดีใจยิ่งที่ได้พบเจิ้นหลิวชิงที่นี่

สายตาของเขาไม่ได้เยือกเย็นอีกต่อไป มันเจือความยินดีอย่างไม่อาจอำพราง

ขณะเดียวกันนั้นเอง เจิ้นหลิวชิงก็เหมือนสังเกตเห็นบางอย่างเช่นกัน และหันศีรษะมาทางเฉินซี ทว่านางทำเพียงชำเลืองเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไป เหมือนไม่รู้จักเฉินซีเลยสักนิด

เฉินซีอดผงะไปเล็กน้อยไม่ได้ หรือนางจะจำข้าไม่ได้?

บรรยากาศในโถงเดิมทีเงียบดุจป่าช้า ดังนั้นเมื่อจู่ ๆ เฉินซีก็ลุกขึ้นปริปากทักทายเจิ้นหลิวชิง จึงกลายเป็นที่สนใจจากทั่วทิศทันที

ขณะเดียวกันนั้น ดวงตาของชายหนุ่มผมสีเงินก็หรี่ลง เขาเหลือบมองสตรีข้างกายตน แล้วจึงเหลือบมองเฉินซีซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปอย่างเต็มไปด้วยความสนอกสนใจ

ขณะนี้ อวิ๋นชิงก็ตะลึงไปเช่นกัน แต่เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าเฉินซีทักทายเพียงสตรีชุดดำ เขาก็ผ่อนหายในโล่งอก ขณะเดียวกัน เขาก็อดรู้สึกสับสนเล็กน้อยไม่ได้ เจ้าเด็กนี่รู้จักนางหรือ?

“คุณชายท่านนี้ เหมือนจะเข้าใจผิดคิดว่าข้าคือผู้อื่นหรือไม่?” สตรีชุดดำขมวดคิ้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มกระจ่างใสยังคงเรียบเฉยเช่นเมื่อครู่

ข้าจำผิด คิดว่านางคือผู้อื่น? สีหน้าของเฉินซีชะงัก เขาจ้องมองเจิ้นหลิวชิงอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะกล่าวยิ้ม ๆ “แม่นางเจิ้น ล้อกันเล่นอยู่หรือไม่?”

“ล้อเล่น?” คิ้วทรงใบหลิวของหญิงสาวยิ่งขมวดแน่น นางกล่าวอย่างไม่พอใจเล็กน้อย “คุณชาย ข้าไม่ล้อเล่นกับคนที่ข้าไม่รู้จักหรอก”

หัวใจของเฉินซีร่วงวูบ เขาประหลาดใจและตะลึงเล็กน้อย หรือข้าจะทักนางเป็นเจิ้นหลิวชิงผิดจริง ๆ?

ขณะเดียวกัน สายตาของทุกผู้ในโถงซึ่งมองมายังเฉินซีก็เปลี่ยนจากแค่ประหลาดใจเป็นเคลือบแคลงเล็กน้อยเช่นกัน เป็นสีหน้าประหลาดพิกล

“เจ้ารู้ชื่อของนางหรือ?” ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบานุ่มนวล เจือเสน่ห์เฉพาะตัว

พร้อมกันนั้น นางก็หันหลังตั้งใจจาก

“รอเดี๋ยวสิ ข้าว่าสหายเต๋าท่านนี้รู้จักเจ้าดีเอาการเลยนะ” ชายหนุ่มรั้งแขนหญิงสาวไว้พลางกล่าวยิ้ม ๆ

ร่างของสตรีผู้นั้นชะงักค้าง ตั้งใจจะสะบัดให้หลุด ทว่าสุดท้ายก็หยุดมือ แม้สีหน้าของนางจะมืดทะมึนลงเล็กน้อย

เฉินซีเลิกคิ้ว เขาเหลือบมองชายหนุ่มก่อนจะเบนไปทางหญิงสาว จึงกล่าวว่า “หากข้าจำไม่ผิด เช่นนั้นแม่นางท่านนี้ก็เป็นเจิ้นหลิวชิงสหายข้าแน่”

มุมปากของชายหนุ่มพลันยกยิ้มบาง เหลือบมองเฉินซีด้วยรอยยิ้มเย้าหยอก “เจ้าพูดถูก นางชื่อเจิ้นหลิวชิงจริง ๆ”

ทุกคนในโถงได้ยินเช่นนี้ต่างตะลึงจังงัง หรือเจ้าเด็กนี่จะรู้จักสตรีผู้นั้นจริง ๆ?

แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง ไยสตรีผู้นั้นจึงทำเหมือนไม่รู้จักเขากัน?

ความคิดเห็น