บทที่ 1657 เล่ออู๋เหิน

บทที่ 1657 เล่ออู๋เหิน

………………..

บทที่ 1657 เล่ออู๋เหิน

เมื่อสังเกตเห็นว่ารอบข้างเงียบกริบไร้สำเนียง ขณะที่บรรยากาศดูกดดัน เฉินซีก็ไม่คิดรังแกเฉาเจินต่อ ชายหนุ่มประสานกำปั้นคารวะเฉาเจินอย่างนิ่งเรียบ “ขอบคุณที่ออมมือ”

เพียงไม่กี่คำ แต่กลับทำให้ความรู้สึกซับซ้อนเอ่อขึ้นในหัวใจผู้อื่นทั้งหมด

เดิมทีพวกเขาตั้งใจสั่งสอนให้เจ้าคนจากเอกภพมสิหิมสำเหนียกตนเอง แต่ไม่คาดเลยว่าสถานการณ์จะแปรเปลี่ยนเหมือนถูกตบหน้ากันแรง ๆ

ทำให้พวกเขารู้สึกหดหู่อย่างยิ่ง

แต่พวกเขาก็ยังต้องยอมรับอย่างไร้ทางเลือกว่าความแข็งแกร่งของเฉินซีร้ายกาจอย่างแท้จริง อย่างน้อยที่สุด คนส่วนใหญ่ที่นี่ก็ไม่กล้าตั้งคำถามกับความแข็งแกร่งของเขาอีก

หลังจากอวี๋ชิวจิงประจักษ์แก่ทุกสิ่งตรงหน้า เห็นสีหน้าดำคล้ำของทุกคนและสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนของเฉินซี ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

แม้จะยอมรับแล้วว่าเฉินซีชนะ แต่ก็รับไม่ได้ที่ขวัญกำลังใจของพวกเขาถูกเฉินซีเชือดเฉือน

เพราะมันจะเป็นการเพิ่มขวัญกำลังใจแก่เฉินซี ขณะที่ลดความกล้าของพวกเขาเสียแทน ส่งผลเสียต่อปฏิบัติการที่พวกเขากำลังจะทำ

ทุกสายตาเรืองประกายขึ้นทันที

เมื่อจวนอวี๋สุ่ยผู้นิ่งเงียบมาจนบัดนี้เห็นเข้า ก็ขยับปากเหมือนตั้งใจจะพูดบางอย่าง แต่กลับลังเลจนไม่พูดในที่สุด

คิ้วงามของเชินถูเยียนหรานที่เลิกขึ้น เอ่ยว่า “สหายเต๋าอวี๋ชิว ขณะนี้เฉินซีพิสูจน์ความแข็งแกร่งของเขาแล้ว เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ค่อยสมควรนะ”

อวี๋ชิวจิงยิ้มบาง “เยียนหราน เจ้าไม่ต้องร้อนใจไปหรอก ข้าแค่คันไม้คันมือขึ้นมาเมื่อพบผู้ที่ข้าประมือด้วยได้เท่านั้น ไม่มีเจตนาข่มเหงใด ๆ เพราะถึงอย่างไร กระทั่งเจ้ายังรู้เลยนี่ว่าหลังบรรลุการบ่มเพาะอย่างเรา การหาคู่ต่อสู้นั้นยากเย็นอย่างแท้จริง”

เขาเว้นช่วงเล็กน้อย แล้วเบนสายตาไปกล่าวกับเฉินซีกะทันหัน “สหายเต๋าเฉินซี เจ้าคิดเช่นไร?”

เฉินซีตอบด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน”

ทว่าในใจกลับรู้สึกรำคาญเล็กน้อย แค่ร่วมมือกัน แต่กลับหาเรื่องข้าซ้ำ ๆ เพราะข้ามาจากเอกภพมสิหิมและไร้ชื่อเสียงเด่นดัง

พอยามนี้ข้าพิสูจน์ความแข็งแกร่งแล้ว อวี๋ชิวจิงนี่ก็ไม่ยอมจบเรื่อง ยืนกรานจะข่มขวัญกำลังใจข้า ข้าไม่เข้าใจเจ้าพวกนี้เอาเสียเลย

ทว่าเชินถูเยียนหรานคัดค้าน ใบหน้าจิ้มลิ้มเจือเค้าเย็นชา ความอบอุ่นในดวงตาเฉิดฉายหายวับ ขณะที่บรรยากาศรอบตัวพลันปรากฏความยิ่งใหญ่ชวนเกรงขามอย่างไม่อาจพรรณนา

ทุกคนต่างหัวใจสะท้าน เพราะต่างทราบแล้วว่าเชินถูเยียนหรานมีโทสะ

อวี๋ชิวจิงหรี่ตาลง ก่อนจะหัวเราะจืดเจื่อนพลางไหวไหล่ “เยียนหราน แค่ประมือเองน่า หากเจ้าไม่ชอบใจก็ช่างมันเถอะ อย่าโกรธเลย”

ขณะเดียวกัน เขาก็หันไปพูดกับเฉินซี “แต่ข้าล่ะอิจฉาสหายเต๋าเฉินซีจริง ๆ ที่ทำให้เยียนหรานชื่นชอบดูแลได้เช่นนี้ แม้แต่ข้าก็อิจฉานิด ๆ นะ”

สีหน้าของเชินถูเยียนหรานผ่อนลงเมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนท่าทีของอวี๋ชิวจิง “เรากล่าวได้ว่าโชคดีที่ได้ร่วมมือกัน ย่อมต้องดูแลช่วยเหลือกัน ไม่มีเรื่องอย่างลำเอียงเข้าข้างใคร”

เฉินซีเองก็ยิ้ม ไร้คำพูดใด ๆ

เขาตระหนักชัดเจนว่าแม้สถานการณ์จะผ่อนลงในชั่วขณะนี้ แต่การกระทบกระทั่งระหว่างเรายังไม่ถูกสะสาง เว้นแต่เขาจะลงมือให้อวี๋ชิวจิงรู้ซึ้งในความแข็งแกร่งอย่างถึงทรวง

มิเช่นนั้น อวี๋ชิวจิงคงไม่มีทางยอมรับความแข็งแกร่งของเฉินซีเป็นแน่

“ฮ่า ๆ ๆ! ข้าไม่เคยคาดคิดว่าหนนี้ข้าจะสายที่สุด น้องหญิงเยียนหรานคงไม่ว่าอะไรใช่หรือไม่?”

ทันใดนั้น หนึ่งเสียงอันเปี่ยมความมาดมั่นก็กึกก้องมาจากไกล ๆ สะท้านหมู่เมฆจนสลายแหลก

พร้อมกันนั้น หนึ่งร่างก็ปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ ณ ยอดเขา

คนผู้นี้สวมอาภรณ์ผ้าธรรมดา มีการวางตัวงามสง่า สีหน้าลอยชายไร้กังวล ดวงตาเฉียบคมเจิดจรัส สะพายหอกสั้นสำริดสองเล่มไว้บนหลัง รอยยิ้มเฉิดฉายบนใบหน้า ดูบ้าบิ่น กล้าแกร่ง ดุดัน และมีเสน่ห์เฉพาะตัว

ทุกคนต่างใจชื้น เข้าไปทักทายผู้มาใหม่ตาม ๆ กัน

“พี่อู๋เหิน”

“พี่ใหญ่อู๋เหินมาแล้ว”

เมื่อเห็นผู้มาใหม่ กระทั่งมุมปากของเชินถูเยียนหรานยังยกยิ้มบาง ดวงตาเรืองรองเจิดจรัส “เจ้านี่นะ ยังเกียจคร้านเช่นเคย”

“เขาไม่ใช่เพียงเกียจคร้านนะ แต่ยังไม่เห็นเราในสายตาเลยชัด ๆ” อวี๋ชิวจิงแสร้งโมโหหยอกเขาเช่นกัน