บทที่ 1658 วิถีสู่การค้นพบตัวตนที่แท้จริง

………………..

ทันทีที่อวี๋ชิวจิงกล่าวจบ หลายคนก็จ้องมองไปที่เฉินซีอย่างคลุมเครือ

เห็นได้ชัดว่าหลาย ๆ คนถือคำกล่าวของอวี๋ชิวจิงเป็นดั่งคำเตือนต่อเฉินซี

เฉินซีก็ตระหนักเห็นเช่นกัน แม้สีหน้ายังคงสงบ แต่ยังรู้สึกเคลือบแคลงสงสัยในใจ

ตั้งแต่พริบตาแรกที่ได้พบพานอวี๋ชิวจิงมาจนถึงบัดนี้ ดูเหมือนคนผู้นี้จะมุ่งเป้ามาที่เขาอยู่ตลอดเวลา

ไม่ว่าจะเป็นการยุยงให้ผู้บ่มเพาะเหล่านั้นพิสูจน์พลังฝีมือของเขา หรือใช้ต้นกำเนิดเพื่อทำให้เขาถูกสงสัย แม้ท่าทีของอวี๋ชิวจิงดูเหมือนจะวางตัวเป็นกลาง แต่เฉินซีก็ตระหนักเห็นเจตนาร้ายท่ามกลางสิ่งเหล่านั้นอย่างชัดเจน

แม้เฉินซีไม่สามารถระบุเงื่อนงำได้ แต่เขาเริ่มระวังคนผู้นี้อยู่ในใจ

“เอาละ ในเมื่อสรุปได้แล้ว เรามาเริ่มกันเถอะ ข้าแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะมุ่งหน้าไปยัง แดนรากบรรพกาลแล้ว” เล่ออู๋เหินสะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง

โอม!

น้ำเต้าสะบั้นวิญญาณ!

มันเป็นสมบัติวิญญาณธรรมชาติที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของตระกูลเล่อ น้ำเต้านั้นมีพลังงานแก่นแท้ของความโกลาหลโดยกำเนิด และมีพลังที่ไม่อาจหยั่งถึงได้ มันสามารถเปลี่ยนร่างเป็นดาบศักดิ์สิทธิ์ล่องหน ซึ่งสามารถสะบั้นวิญญาณของเทพได้อย่างไร้สุ้มเสียง ทั้งดุร้ายและครอบงำอย่างยิ่ง

ดวงตาของทุกคนเป็นประกายเมื่อเห็นสมบัตินี้ และหลายคนถึงกับเผยความอิจฉาเล็กน้อย แม้ว่าจะอยู่ในเอกภพจักรวรรดิ แต่สมบัติวิญญาณธรรมชาติเช่นนี้ก็หายากยิ่ง

เฉินซีถอนหายใจยาวแรงเช่นกัน นี่คือเหตุผลว่าทำไมทรัพยากรและกองกำลังจึงน่าพรั่นพรึงนัก มีเพียงมหาอำนาจอื่น ๆ เท่านั้นที่สามารถต่อกรได้

หากคาดเดาไม่ผิด หอกสั้นสีทองสัมฤทธิ์สองด้ามที่เล่ออู๋เหินสะพายไว้บนแผ่นหลังก็เป็นสมบัติวิญญาณธรรมชาติที่น่าเกรงขามเช่นกัน!

“ทุกคนไปกันเถอะ ครั้งนี้ข้าจะนำหน้า และเปิดเส้นทางที่ราบรื่นให้แก่ทุกคนเอง!” เล่ออู๋เหินแผดหัวเราะเสียงดังลั่น ขณะที่ร่างเปล่งประกายวูบไหว แล้วพาทุกคนขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกัน ก่อนจะพุ่งเข้าสู่น้ำเต้าสะบั้นวิญญาณอย่างรวดเร็ว

โอม!

เวลาถัดมา ชั้นอากาศผันผวนอย่างรุนแรง ในขณะที่น้ำเต้าสะบั้นวิญญาณส่งเสียงแปลก ๆ ดังก้อง จากนั้นมันก็ฉีกทะยานผ่านเมฆและเดินทางผ่านอวกาศ

น้ำเต้าสะบั้นวิญญาณมีโลกของตัวเองอยู่ภายใน ทั้งยังถูกปกคลุมอย่างหนาแน่นด้วยภูเขาและแม่น้ำ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีอาคารที่ยิ่งใหญ่และงดงามที่สร้างขึ้นภายใน ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความอัศจรรย์ของเต๋าศักดิ์สิทธิ์อย่างชัดเจน

“สหายเต๋าเชิญตามสบาย มีสุราชั้นดีจากสี่ฤดูกาลและอาหารรสเลิศมากมายที่นี่ ผู้ที่ไม่ชอบเสียงดังสามารถบ่มเพาะอย่างเงียบสงบอยู่ในห้องใดห้องหนึ่งด้านข้างได้ ตามที่บิดาของข้าได้กล่าวไว้ การบ่มเพาะในน้ำเต้าสะบั้นวิญญาณนั้นดีกว่าการบ่มเพาะในสรวงสวรรค์แห่งการบ่มเพาะทั่วไปมาก หากทุกท่านไม่เชื่อคำข้าก็สามารถลองดูได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” เล่ออู๋เหินพาทุกคนไปที่สวน ก่อนจะชี้ไปยังบริเวณโดยรอบ แล้วจึงแย้มยิ้มพลางแนะนำโลกภายในน้ำเต้า

สวนแห่งนี้เต็มไปด้วยพืชพรรณศักดิ์สิทธิ์ที่อุดมสมบูรณ์ ปกคลุมไปด้วยสมุนไพรอมตะ และโต๊ะมันวาวจำนวนมากที่ขัดเงาจากหยกศักดิ์สิทธิ์ก็กระจัดกระจายอยู่ทั่วสวน มีสุราชั้นดี อาหารรสเลิศ ผลไม้ และของขบเคี้ยวอยู่บนโต๊ะ ซึ่งทั้งหมดนั้นอบอวลไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ ทั้งยังเลิศรสอย่างยิ่ง

“คุณชายอู๋เหินช่างรู้จักเพลิดเพลินอย่างแท้จริง” ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความชื่นชมเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ พวกเขาตระหนักดีว่าเล่ออู๋เหินมีนิสัยใจกว้างและไร้กังวล ทั้งยังไม่สนใจพิธีรีตอง อย่างไรก็ตาม เขาให้ความสำคัญกับความเพลิดเพลินเป็นอย่างมาก และไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนหรือเมื่อใด เขาก็ไม่ลืมที่จะตระเตรียมของเพื่อสร้างความบันเทิงให้ตัวเอง

ในไม่ช้า ทุกคนก็นั่งลงบนพื้น บ้างก็พูดคุยกัน บ้างก็ร่ำสุรา และบรรยากาศก็ค่อนข้างกลมกลืน

“สหายเต๋าเฉินซี ดูเหมือนเจ้าจะไม่สนใจรากเต๋าบรรพบุรุษระดับจักรพรรดิระดับเก้าเลยเหรอ?” ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ แต่เล่ออู๋เหินกลับนั่งอยู่ข้าง ๆ เฉินซี และเขาก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยความใคร่รู้ เมื่อสังเกตเห็นเฉินซีดื่มอยู่คนเดียวโดยไม่กล่าววาจาใด ๆ ทว่าคำพูดของเล่ออู๋เหินกลับกระตุ้นให้เกิดความสงสัยแทน

“โดยธรรมชาติแล้ว ข้าย่อมสนใจเรื่องนี้ แต่ข้าไม่กล้าอ้างว่าจะครอบครองมันได้อย่างแน่นอน ท้ายที่สุดแล้ว มียอดผู้เยี่ยมยุทธ์มากมายเฉกเช่นนายน้อยอู๋เหิน ดังนั้นข้าจึงไม่กล้ามั่นใจมากนัก” เฉินซีส่ายศีรษะแล้วยิ้มพลางกล่าว

เฉินซีไม่ได้กระตือรือร้นที่จะครอบครองสมบัติชิ้นนี้ หากเป็นไปได้ เขาจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อให้ได้มันมา แต่สิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรก คือต้องขัดขวางกงเหย่เจ๋อฟูเสียก่อน

นี่คือจรรยาบรรณของเฉินซี เมื่อเขาสัญญากับจักรพรรดินีอวี้เชอแล้ว เขาย่อมไม่บิดพลิ้ว

“ฮะ! ผู้เยี่ยมยุทธ์? แดนรากบรรพกาลนั้นเหนือล้ำเกินธรรมดา มันไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังต้องมีวาสนาด้วย หากไร้ซึ่งวาสนาไม่ว่าผู้นั้นจะแข็งแกร่งปานใด มันก็ไร้ความหมาย” เล่ออู๋เหินแผดเสียงหัวเราะอย่างเบิกบาน

เฉินซียิ้มพลางกล่าวว่า “วาสนายังคงเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความแข็งแกร่งในการครอบครอง”

เล่ออู๋เหินเห็นด้วยอย่างยิ่ง และถอนหายใจยาวแรง “แน่นอนว่าทุกย่างก้าวในเส้นทางแห่งการบ่มเพาะนั่นยากเย็นแสนเข็ญ โดยเฉพาะกับมหาเทวาวิญญาณอย่างพวกเรา ซึ่งแท้จริงแล้ว มันยากที่จะก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง และต่อสู้เพื่อชิงความเป็นใหญ่ ดังนั้นนี่คือเหตุผลที่ข้ามาที่ซากโบราณสถานรกร้างหมานกู่”

เขากรอกสุราเข้าปากอึกใหญ่แล้วกล่าวต่อ “แม้ข้าจะไม่ประสบความสำเร็จในท้ายที่สุด แต่มันก็คงไม่แย่นักถ้าข้าสามารถได้รับรากบรรพชนขั้นกษัตริย์ระดับเจ็ดหรือรากบรรพชนขั้นราชาระดับแปด”

ปัจจุบัน เฉินซีทราบอย่างชัดเจนแล้วว่า รากเต๋าบรรพชนถูกแบ่งออกเป็นเก้าระดับตามคุณภาพของพวกมัน สามระดับแรกอาจกล่าวได้ว่าเป็นรากเต๋าบรรพชนธรรมดา แม้ว่าจะยังค่อนข้างหายาก แต่ก็ยังสามารถพบได้ในเอกภพต่าง ๆ ของแดนเทพโบราณ

รากเต๋าบรรพชนระดับสี่ถึงหก ถือได้ว่าอยู่ในระดับสูงแล้ว และมีเพียงมหาอำนาจชั้นนำเท่านั้นที่สามารถค้นหาสรวงสวรรค์ที่สร้างสมบัติดังกล่าวได้

ในทางกลับกัน รากเต๋าบรรพชนที่อยู่เหนือระดับหกนั้นถือว่าหายากมาก แม้ในพันเอกภพของแดนเทพโบราณ แต่การจะได้ครอบครองพวกมันล้วนขึ้นอยู่กับโชคเท่านั้น ถึงขั้นที่ผู้บ่มเพาะทั่วไปไม่กล้าละโมบต่อมัน

เนื่องจากรากเต๋าบรรพชนที่มีคุณภาพเช่นนี้หายากเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นส่วนใหญ่จึงถูกครอบครองด้วยมหาอำนาจเก่าแก่ต่าง ๆ

ความคิดเห็น