บทที่ 1664 ทวารบาลของวิหาร

………………..

นอกจากรู้สึกตกใจแล้ว ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

เพื่อประโยชน์ในการไล่ตามเชินถูเยียนหราน ลั่วฉ่าวหนงถึงขั้นเต็มใจที่จะยึดรากเต๋าบรรพชนขั้นจักรพรรดิระดับเก้ามาให้นาง จะมีสตรีกี่คนในโลกนี้ที่จะได้รับความโปรดปรานจากเขา?

บางทีอาจมีเพียงโฉมสะคราญไร้ผู้เปรียบอย่างเชินถูเยียนหรานเท่านั้น ที่สามารถได้รับการแสดงความรักจากเขา

เมื่อสตรีบางคนได้ยินสิ่งนี้ พวกนางก็รู้สึกอิจฉาริษยาเชินถูเยียนหรานเล็กน้อย เพราะหากพวกนางสามารถได้รับคำมั่นดังกล่าวจากตัวตนอย่างลั่วฉ่าวหนง ต่อให้จะต้องเป็นคนรับใช้หรือทาส พวกนางก็คงตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

น่าเสียดายที่มันเป็นไปไม่ได้

เพราะแม้แต่พวกนางเองยังต้องยอมรับ ไม่ว่าจะเป็นในแง่ของตัวตน สถานะ หรือการบ่มเพาะ และชื่อเสียงล้วนด้อยกว่าเชินถูเยียนหรานมาก

นอกจากนี้ ยังมีบางคนที่รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก เช่นเดียวกับสมาชิกในกลุ่มของเฉินซี พวกเขาต่างไม่พอใจเล็กน้อย เพราะเห็นได้ชัดว่าลั่วฉ่าวหนงพยายามพาเชินถูเยียนหรานออกจากกลุ่มของพวกเขาไปต่อหน้าต่อตา คนผู้นี้ไม่ผยองไปหน่อยเหรอ!?

หากเชินถูเยียนหรานจากไป ก็จะเท่ากับว่ากลุ่มของพวกเขาได้สูญเสียความช่วยเหลือจากมหาเทวาวิญญาณหนึ่งคน ซึ่งการสูญเสียเช่นนี้รุนแรงเกินจินตนาการ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เนื่องจากมีผู้เยี่ยมยุทธ์ที่ชมชอบเชินถูเยียนหรานจำนวนมาก ดังนั้นเมื่อได้ยินวาจาของลั่วฉ่าวหนง ก็ไม่ต่างอะไรกับการพรากสตรีที่พวกเขาชมชอบไป

นี่คืออิทธิพลที่เกิดจากวาจาของลั่วฉ่าวหนงเพียงประโยคเดียว เห็นได้ชัดว่าอำนาจและอิทธิพลของเขายิ่งใหญ่เพียงใด

เล่ออู๋เหินขมวดคิ้ว และดูเหมือนจะไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร เนื่องจากลั่วฉ่าวหนงเป็นคนเชิญเชินถูเยียนหรานมาที่นี่ ในขณะที่เชินถูเยียนหรานไม่ใช่บริวารของเขา กล่าวอันใดไปตอนนี้ก็ดูจะไม่เหมาะสม

ริมฝีปากของอวี๋ชิวจิงกระตุกวูบ และอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เชินถูเยียนหราน ราวกับกังวลว่านางจะตอบตกลง

ในทางกลับกัน เชินถูเยียนหรานได้กล่าวผ่านกระแสปราณไปยังเฉินซี “สหายเต๋าเฉินซี เจ้าคิดว่าข้าควรตอบตกลงกับคำเชิญของเขาหรือไม่?”

เฉินซีเฝ้าดูจากด้านข้างอย่างเย็นชามาตลอด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย ดังนั้นจึงไม่สามารถกล่าวได้ว่ารู้สึกอย่างไร

แต่เมื่อได้ยินเชินถูเยียนหรานถามความคิดเห็นของตน ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง จากนั้นพลันหัวเราะอย่างขมขื่นและกล่าวผ่านกระแสปราณกลับไป “ข้าไม่มีข้อเสนอแนะใด ๆ แม่นางเยียนหราน อย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย”

เชินถูเยียนหรานยังคงเค้นถาม “แล้วถ้าข้าพาเจ้าไปรวมกลุ่มกับลั่วฉ่าวหนงล่ะ เจ้าจะเห็นด้วยหรือไม่?”

เฉินซีขมวดคิ้ว “นั่นคงไม่เหมาะสมกระมัง?”

เฉินซีตกตะลึงทันที ฟังข้า? ข้ายังไม่ได้ให้คำแนะนำใด ๆ แก่เจ้าเลยนะ

ทั้งสองคนต่างสนทนาผ่านกระแสปราณ ดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็น

มีเพียงเล่ออู๋เหินเท่านั้นที่สังเกตเห็นบางอย่าง และเหลือบมองเฉินซีด้วยความประหลาดใจ

ในเวลาเดียวกัน อวี๋ชิวจิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เชินถูเยียนหรานดูเหมือนจะสังเกตเห็นเช่นกัน เขาจึงขมวดคิ้วน้อย ๆ สีหน้าดูหมองคล้ำลง

“ขออภัย แต่ข้าจะไขว่คว้าสิ่งที่ข้าต้องการด้วยตัวเอง ข้าซาบซึ้งในความปรารถนาดีของพี่ฉ่าวหนง ขอบคุณท่าน” เชินถูเยียนหรานก็ยิ้มบาง และริมฝีปากสีแดงก็เผยอเล็กน้อย ขณะเอ่ยปฏิเสธอย่างมีไหวพริบ

เมื่อพวกเขาได้รับคำตอบที่ได้รับการยืนยันแล้ว เล่ออู๋เหินและคนอื่น ๆ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เฉินซียังคงเฉยเมยต่อเรื่องนี้ เพราะไม่ว่าเชินถูเยียนหรานจะเลือกอะไร มันก็ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเขาเลย ทั้งยังปฏิเสธที่จะยอมรับว่าการกระทำของเชินถูเยียนหรานเป็นเพราะข้อเสนอแนะของเขา

แต่เห็นได้ชัดว่าเล่ออู๋เหินและอวี๋ชิวจิงมีความเคลือบแคลงเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ฝ่ายแรกรู้สึกค่อนข้างซาบซึ้ง ในขณะที่ฝ่ายหลังรู้สึกเศร้าหมอง

เมื่อได้ยินว่าเชินถูเยียนหรานปฏิเสธ ไม่เพียงแต่ลั่วฉ่าวหนงจะไม่โกรธเคืองเท่านั้น เขายังแค่นหัวเราะและกล่าวว่า “เยียนหราน เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่คือสิ่งที่ข้าชื่นชมในตัวเจ้ามากที่สุด ไม่ต้องกังวล เมื่อเราเข้าสู่แดนรากบรรพกาลแล้ว เจ้าสามารถขอความช่วยเหลือจากข้าได้เสมอ”

เชินถูเยียนหรานยิ้มและไม่กล่าวอะไรอีก

ดวงตาของนางเป็นประกาย พลางชำเลืองมองเฉินซีที่ยืนอยู่ด้านข้าง แต่กลับพบว่าเฉินซียังคงมีท่าทีสงบและไม่แยแส ราวกับไม่สนใจสิ่งใด นางจึงอดกัดริมฝีปากแดงอวบอิ่มของตนไม่ได้ ก่อนจะกล่าวผ่านกระแสปราณด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสาร “ดูเถิด ข้าได้ปฏิเสธของขวัญที่สวรรค์ประทานให้แล้ว ดังนั้นเมื่อเราเข้าสู่แดนรากบรรพกาล หากข้าประสบปัญหาเข้า เจ้าจะไม่เพิกเฉยต่อข้า”

เฉินซีสะดุ้งทันที วันนี้นางเป็นอะไร?

“อะไร? นี่เจ้าปฏิเสธหรือ?” เชินถูเยียนหรานกระเง้ากระงอด บีบเสียงเล็กให้ดูน่าสงสารมากยิ่งขึ้น พลางกะพริบตาถี่รัว หากเป็นคนอื่นที่ได้ยินคำกล่าวเหล่านี้ คนคนนั้นคงจะรู้สึกตื้นตันใจกับและตอบตกลงโดยไม่คิดไปแล้ว

แต่เฉินซีกลับถอนหายใจและกล่าวว่า “แม่นางเยียนหราน ข้าไม่มีอารมณ์จะเย้าแหย่ตอนนี้”

เชินถูเยียนหรานพยักหน้า “ข้ารู้ อารมณ์ของเจ้าดูเหมือนจะผิดปกติเล็กน้อย หลังจากที่เจ้าเห็นแม่นางคนนั้น”

ขณะที่กล่าว นางก็ชำเลืองมองเจิ้นหลิวชิงที่ยืนอยู่ในระยะไกลอย่างไม่รู้ตัว