บทที่ 1698 ความตายเฉียบพลัน

………………..

ทั่วทิศเงียบกริบ

เป็นความรู้ทั่วไปที่ว่ายามเทวารู้แจ้งวิญญาณมีประทีปวิญญาณของแท่นบูชาศักดิ์สิทธิ์เก้าดวงในดวงจิต พวกเขาก็ถือเป็นมหาเทวาวิญญาณ อยู่เหนือสหายร่วมขอบเขตส่วนใหญ่ได้แล้ว

ผู้คนที่นี่ต่างก็เป็นตัวตนเช่นนั้น

ยิ่งกว่านั้น มหาเทวาวิญญาณยังหายากหนึ่งในล้าน แดนเทพโบราณมีเอกภพพันกว่าแห่ง ดาราจักรเกินนับถ้วน ทว่าเอกภพเพียงหยิบมือเท่านั้นที่จะมีมหาเทวาวิญญาณเกิดขึ้นได้

เพราะถึงอย่างไร ตัวตนระดับนี้นับเป็นขีดจำกัดเหนือใดเปรียบของขอบเขตเทวารู้แจ้งวิญญาณแล้ว

ทว่าในแดนเทพโบราณมีหนึ่งตำนานเล่าขาน ว่ามีหนึ่งสภาวะอันไร้ตำหนิเหนือมหาเทวาวิญญาณ ก้าวข้ามผ่านขีดจำกัด กล่าวได้ว่าเป็นจุดสูงสุด ขอบเขตของมหาเทวาไร้เทียมทาน!

ระดับขั้นเช่นนี้ถูกเรียกเป็นขั้นสมบูรณ์ของขอบเขตเทวารู้แจ้งวิญญาณ คุณสมบัติที่ใช้ในการแยกแยะมันคือต้องมีแท่นบูชาเต๋าศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูง!

สิ่งนี้ย่อมไม่ได้หมายถึงยอดฝีมือผู้มีประทีปวิญญาณบนแท่นบูชาเต๋าศักดิ์สิทธิ์เพียงหนึ่ง มันคือการหลอมรวมประทีปวิญญาณของแท่นบูชาศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้าเป็นวงล้อแสงแท่นบูชาศักดิ์สิทธิ์!

เพราะนับแต่บรรพกาลจวบปัจจุบันมีผู้บรรลุขั้นนี้น้อยนิด ผู้คนส่วนใหญ่ในโลกหล้า ถึงขนาดที่บางคนไม่เคยได้ยินตำนานเช่นนี้ด้วยซ้ำ

ทว่าสำหรับมหาเทวาวิญญาณจากนิกายตระกูลสูงสุดในเอกภพจักรวรรดิทั้งหลาย พวกเขาย่อมทราบดีว่ามันไม่ใช่เพียงตำนาน และมีตัวตนอยู่จริง

เช่นเย่เฉิน อันดับหนึ่งบนเทียบอันดับรู้แจ้งวิญญาณเป็นข้อพิสูจน์อันดีที่สุด!

ทว่าขณะนี้ ในศึกปะทะลั่วฉ่าวหนงเป็นยอดเขานี้ เฉินซีกลับเผยอำนาจของแท่นบูชาเต๋าศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูง จึงเป็นที่ตื่นตะลึงเกินเชื่อลงเป็นธรรมดา

ประกอบกับสัจธรรมที่เขาไม่ได้เป็นที่รู้จักดีในแดนเทพโบราณมาก่อน แม้แต่ชื่อยังไม่เคยปรากฏบนเทียบอันดับรู้แจ้งวิญญาณด้วยซ้ำ ทั้งหมดนี้จึงดูเข้าใจยากไปใหญ่

ขณะนี้ เฉินซีเหมือนกลายเป็นศูนย์กลางจุดสนใจ ชายหนุ่มสวมอาภรณ์เขียว ยืนถือกระบี่ลำพัง ยังคงดูเหมือนก่อนไม่ผิดเพี้ยน แต่ขณะนี้ในใจคนทั้งหลายบังเกิดความกลัวอย่างลึกล้ำ กระทั่งหวาดผวาแล้ว!

…

ลั่วฉ่าวหนงกระอักเลือดพลางลุกขึ้น เช็ดคราบเลือดออกจากมุมปาก ดวงตาจ้องนิ่ง ขณะที่สีหน้าสุดแสนคลุมเครือ

ข้าพ่าย! พ่ายให้กับชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งไม่เป็นที่รู้จักเลยในแดนเทพโบราณ!

เขามองไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์ของปรมาจารย์เซวียนจากไกล ๆ และตระหนักดีว่ารากเต๋าวิภูจักรวรรดิที่เฝ้าฝันอยู่ในนั้น ขอเพียงชิงรากเต๋าบรรพชนนั่นมาได้ เขาก็ไม่ต้องกลัวบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาลผู้ใดในหล้ายามบรรลุสู่ขอบเขตบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาลแล้ว

แต่ข้อจำกัดก่อนหน้านั้นคือ เขาต้องกำจัดเฉินซี อุปสรรคนี้ให้ได้ก่อน!

ทว่า… จากสถานการณ์ปัจจุบัน ผู้ใดจะประมือกับเฉินซีได้?

ตุบ! ตุบ!

ความคิดเหล่านี้แล่นเร็วจี๋ในใจลั่วฉ่าวหนง และก่อนจะทันตัดสินใจ หนึ่งเสียงฝีเท้าก็กึกก้องเข้ามา

เฉินซีจู่โจมอีกครั้งด้วยกระบี่ในมือ สีหน้าเย็นเยียบเปี่ยมจิตสังหาร เผยอำนาจยิ่งใหญ่กดดัน

จะเกินไปแล้วนะ! เจ้านี่คิดฆ่าข้าจริง ๆ หรือ?

ลั่วฉ่าวหนงเดือดดาลอยู่ในใจ ไม่เชื่อว่าเฉินซีจะกล้าฆ่าตน แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนการกระทำของเฉินซีเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ทำให้สีหน้าดำคล้ำบึ้งตึงทันที

ลั่วฉ่าวหนงตัดสินใจแล้ว ขณะนี้ หากเฉินซีกล้าบีบให้จนมุม เขาก็จะเชิญมหาเทวาวิญญาณทั้งหมดร่วมมือกับโจมตีเฉินซีจนตายไปข้าง!

ฉึก!

เฉินซีหยุดแล้วหันไปมองกะทันหัน และเห็นว่าไกลออกไป เจิ้นหลิวชิงกระอักโลหิต ใบหน้างดงามซีดขาว นอกจากนั้น สีหน้าของนางยังเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทุรนทุราย ร่างบางอรชรสะท้านไม่จบสิ้น เหมือนกำลังรับความเจ็บปวดทรมานสุดขั้ว

หัวใจของเฉินซีสั่นสะท้าน สีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ไม่สนใจสู้กับลั่วฉ่าวหนงอีก ชายหนุ่มพลิ้วร่างไปข้างกายเจิ้นหลิวชิง ถามขึ้นอย่างเป็นกังวล “หลิวชิง เกิดอะไรขึ้น?”

ทันใดนั้น คนอื่น ๆ เองก็ประหลาดใจเช่นกัน ก่อนที่จะผ่อนลมหายใจโล่งอกกันในใจ เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นกับเจิ้นหลิวชิง หยุดเฉินซีไม่ให้โจมตีต่อได้พอดี ทำให้พวกเขาพ้นจากสถานการณ์อันตราย

มีเพียงลั่วฉ่าวหนงที่เหมือนจะตระหนักรู้บางสิ่ง เขาเหลือบมองกงเหย่เจ๋อฟูซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ และจริงเช่นนั้น เขาเห็นมุมปากของอีกฝ่ายยกยิ้มเย็น กงเหย่เจ๋อฟูมองไปยังเจิ้นหลิวชิงด้วยสายตาเย็นเยียบ

“ข้า… ไม่เป็นไร… อ๊า!!” ร่างของเจิ้นหลิวชิงสะท้านรุนแรงกว่าเก่า ใบหน้างดงามยิ่งซีดขาว สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทั่วร่างชุ่มด้วยเหงื่อ ท้ายที่สุดนางก็กระอักเลือดเป็นกองออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ โลหิตนั้นด่างดำอย่างประหลาด แต่กลับให้กลิ่นหอมหวานเย้ายวนนัก

เฉินซีตัดสินได้ทันทีว่านี่เป็นพิษร้ายแรงแบบหนึ่ง!

ความคิดเห็น