บทที่ 1722 เขามาแล้ว

บทที่ 1722 เขามาแล้ว

………………..

บทที่ 1722 เขามาแล้ว

พริบตานั้น หัวใจของจักรพรรดินีอวี้เชอร่วงวูบ

หากแค่ภาพเหมือนของปราชญ์หรือไข่มุกแดนเทวะยี่สิบสี่ประการอย่างเดียว นางก็มั่นใจว่าจะสามารถสู้ยิบตาพาเฉินซีหนีออกไปได้

แต่เมื่อสมบัติวิญญาณธรรมชาติเรืองฤทธิ์เกินหยั่งคาดทั้งสองปรากฏขึ้นพร้อมกันใต้การควบคุมของจักรพรรดิชงโตว นั่นทำให้นางรู้สึกจนใจ

ต่อให้สู้เดิมพันด้วยชีวิตก็เป็นไปไม่ได้!

นี่คือสัจธรรมของสถานการณ์ นางไม่มีทางเลือกนอกจากยอมรับ

วิ้ง! วิ้ง!

ไข่มุกแดนเทวะสั่นสะท้าน ปลดปล่อยรัศมีศักดิ์สิทธิ์เป็นคลื่นสีฟ้าครามขวางทางหนีของจักรพรรดินีอวี้เชอและเฉินซีไว้จนสิ้น

ร่างของจักรพรรดิชงโตวปกคลุมด้วยอัสนี เผยอำนาจสูงส่งกดดัน รอยยิ้มผู้ชนะประดับมุมปากบาง ๆ

“พิภพปราชญ์ผนวกกับไข่มุกแดนเทวะยี่สิบสี่ประการ จักรพรรดิผู้ใดในแดนเทพโบราณทะลวงการป้องกันเช่นนี้ได้บ้าง?” จักรพรรดิชงโตวกล่าวกับจักรพรรดินีอวี้เชออย่างเฉยชา “อวี้เชอ ข้าให้โอกาสสุดท้ายกับเจ้า ยอมถอยไป ส่งเจ้าเด็กเฉินซีนั่นมาให้ข้าจัดการแต่โดยดีเสีย”

เห็นเช่นนี้ ตัวตนยิ่งใหญ่ทั้งหลายซึ่งมองมาจากไกล ๆ ผ่อนคลายสบายใจ เหตุเกินคาดฝันเมื่อครู่ตาลปัตรแล้ว ในที่สุดเหตุการณ์ก็จะคลี่คลาย พวกเขาจึงตื่นเต้นในใจกันอีกครั้ง

“ส่งเขามา!”

“เฉินซี รีบคุกเข่าลงเสีย!”

“หากเจ้ายังมีจิตสำนึก ก็อย่าสร้างความลำบากให้จักรพรรดินีอวี้เชอ ยอมมอบตัวมาเสียดี ๆ แล้วคุกเข่าชดใช้ความผิดเสีย!”

ตัวตนยิ่งใหญ่ทั้งหลายจากกองกำลังสูงสุดในเอกภพจักรวรรดิตะโกนลั่นเสียงแข็ง พวกเขาไม่ได้กลัวตัวตนของจักรพรรดินีอวี้เชอ แค่กลัวการบ่มเพาะของนางเท่านั้น

เพราะถึงอย่างไร ด้วยสถานะปัจจุบัน ยามเผชิญหน้าจักรพรรดิทั่วไป พวกเขาไม่จำเป็นต้องแสดงความให้เกียรติด้วยซ้ำ

ประกอบกับสัจธรรมที่ขณะนี้ จักรพรรดินีอวี้เชอถูกจักรพรรดิชงโตวต้อนจนมุมโดยสิ้นเชิง ทำให้พวกเขาสิ้นความกังวลว่านางจะกล้ากระทำการรุนแรงใด ๆ อีก

จักรพรรดินีอวี้เชอได้ยินเสียงตะโกนเหล่านี้แล้วหน้าบูดบึ้ง กล่าวขึ้นเสียงเย็น “หากพวกเจ้าทั้งหลายยังปากพล่อยกันต่อไป ต่อให้ต้องเสี่ยงชีวิต ข้าก็จะดับชีวิตไร้ค่าของพวกเจ้าเสีย!”

แต่สายตาที่มองมายังจักรพรรดินีอวี้เชอและเฉินซีเจือเค้าเหยียดหยามเย็นชา จนป่านนี้นางยังไม่ยอมรามือ น่าเวทนาเสียจริง!

ขณะเดียวกัน เล่ออู๋เหินและคณะหดหู่ยิ่งนัก พวกเขามีลำดับอาวุโสต่ำที่สุดในหมู่ผู้คนที่นี่ และไม่สามารถแม้แต่จะเอ่ยปากใด ๆ อย่าว่าแต่ช่วยเหลือเฉินซีเลย

อีกอย่าง กระทั่งจักรพรรดินีอวี้เชอยังจนมุม แล้วผู้ใดในหล้าจะช่วยเฉินซีได้?

“ผู้อาวุโส….” เฉินซีผู้มองเรื่องทั้งหมดนี้เงียบ ๆ ตลอดมาสูดหายใจลึก ตั้งใจจะพูดบางอย่าง

ทว่าจักรพรรดินีอวี้เชอก็ขัดขึ้น “ฟังคำข้า”

เฉินซีผงะไป ในใจทั้งตื้นตันและเดือดดาล ความรู้สึกที่ประสบซับซ้อนอย่างยิ่ง

หนึ่งตัวตนยิ่งใหญ่ในขอบเขตมหาราชเทวาตกต่ำเพียงนี้เพื่อช่วยตน แล้วเฉินซีจะไม่สะเทือนใจได้หรือ?

แต่เขารู้สึกเคืองแค้นเดือดดาลมากกว่า!

โกรธเคืองที่เจ้าเฒ่าเหล่านี้กระทำการเกินไป แค้นตนเองที่ไร้กำลังจัดการกับเรื่องทั้งหมดนี้ ทำได้เพียงอยู่ในกำมือผู้อื่น!

ชายหนุ่มหวนนึกภาพเหตุการณ์ในกาลก่อน เริ่มด้วยตี้อวิ๋นชิวจู่โจม คิดจะบังคับสืบวิญญาณ แล้วกงเหย่หนานลี่ก็โจมตี คิดบดขยี้เขาในพริบตา….

หากข้ารอดหายนะนี้ไปได้ ข้าจะทำให้พวกเจ้าทั้งหลายลิ้มรสการกระทำของตนเองในภายหน้าแน่นอน! ข้าทำแน่!! สีหน้าของเฉินซีเฉยชา ขณะที่ความแค้นพลุ่งพล่านไม่จบสิ้นในอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ความคิดนี้บังเกิดในใจ

“อวี้เชอ พวกเขาจะมาที่นี่ในไม่ช้า และเจ้าย่อมไร้หนทางหนีในยามนั้น หากยังไม่ยอมถอยต่อไป สถานการณ์จะยิ่งแย่สำหรับเจ้านะ” จักรพรรดิชงโตวพูดช้า ๆ ด้วยท่าทางสำรวมวางตัว

แม้จะพูดเช่นนี้ เขาก็ยังไม่กล้ากดดันจักรพรรดินีอวี้เชอมากเกินไป เพราะหากนางสู้เดิมพันด้วยชีวิต ผลที่ตามมาจะไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดอยากประสบ

“หากข้าสู้เดิมพันด้วยชีวิตเล่า?” จักรพรรดินีอวี้เชอเหมือนอ่านความคิดจักรพรรดิชงโตวได้ นางกล่าวขึ้นเสียงเย็น

“สู้เดิมพันด้วยชีวิต?” สีหน้าของจักรพรรดิชงโตวเฉยชา “ต่อให้เจ้าเดิมพันด้วยชีวิต เจ้าประกันได้หรือว่าจะทะลวงผ่านการป้องกันของพิภพปราชญ์และไข่มุกแดนเทวะยี่สิบสี่ประการได้? เจ้าประกันได้หรือว่าจะพาไอ้เด็กเวรนั่นไปได้?”

ทุกคำถามถามขึ้นอย่างอหังการ เจือกระทั่งน้ำเสียงเย้ยเยาะ เหมือนจะเย้ยหยันจักรพรรดินีอวี้เชอที่ประเมินความสามารถของตนสูงเกินไป

จักรพรรดินีอวี้เชอนิ่งเงียบ

ยามตัวตนยิ่งใหญ่ทั้งหลายเห็นเช่นนี้จากไกล ๆ รอยยิ้มเย็นบนหน้ายิ่งแสยะกว้าง ความรู้สึกสำเร็จชื่นบานอันไม่อาจอธิบายยังเกิดในใจยามเห็นจักรพรรดิผู้หนึ่งถูกไล่ต้อนถึงเพียงนี้

“เฉินซี รีบคุกเข่าลงเสีย!” กงเหย่หนานลี่ไม่อาจฝืนตนเองได้อีก เขาตะโกนออกมาดังลั่น ไม่เชื่อว่าจักรพรรดินีอวี้เชอจะกล้าแบ่งสมาธิมาจัดการกับเขาในสถานการณ์เช่นนี้

สารเลว! ดวงตาของเฉินซีหรี่ลง ขณะที่ลึก ๆ เรืองรองด้วยจิตสังหารชวนขนลุก

…

จักรพรรดิชงโตวและจักรพรรดินีอวี้เชอเผชิญหน้า

เฉินซีเม้มปากเงียบ

ตัวตนยิ่งใหญ่ทั้งหลายยิ้มเย็นอยู่ไกล ๆ