บทที่ 1737 คำชี้แนะ

บทที่ 1737 คำชี้แนะ

………………..

บทที่ 1737 คำชี้แนะ

เฉินซีแย้มยิ้มก่อนจะทิ่มแทงด้วยกิ่งไผ่ม่วงในมือ

ฟึ่บ!

กิ่งไผ่ม่วงในมือเฉินซีดูเหมือนมีชีวิตเป็นของตัวเอง มันพลุ่งพล่านด้วยเจตจำนงกระบี่ที่รุนแรงและอำมหิต ทั้งยังแฝงด้วยพลังแห่งพายุขณะที่มันพุ่งไปข้างหน้า

ฟิ่ว!

อวกาศเปรียบเสมือนผืนผ้าใบที่ถูกฉีกออกเป็นเส้นตรง และมันพุ่งตรงไปยังชายหนุ่มคนนั้น

“อืม?” ดวงตาของชายหนุ่มหรี่ลง เขาไม่เคยคาดคิดว่าเฉินซีจะโจมตีแบบนั้นจริง ๆ

เขาชักกระบี่ออกมาโดยสัญชาตญาณและฟันออกไป

โครม!

สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงกันถ้วนหน้า เพราะเห็นได้ชัดว่าเฉินซีใช้เพียงกิ่งไผ่ แต่เมื่อพวกเขาปะทะกัน มันกลับฟาดกระบี่ทองสัมฤทธิ์ในมือของชายหนุ่มจนสั่นสะท้านอย่างไม่รู้จบ

“ฮึ่ม!” สีหน้าของชายหนุ่มดิ่งลง อันที่จริงแล้วเขาไม่ได้รับประโยชน์แม้แต่น้อยในระหว่างการปะทะกันครั้งนี้ และสิ่งนี้ทำให้เกิดความโกรธแค้นในใจเขา

อีกฝ่ายเป็นเพียงชายหนุ่มที่เพิ่งบรรลุขอบเขตบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาล อีกทั้งยังใช้กิ่งไผ่แทนกระบี่ ดังนั้นมันคงน่าอายเกินไป หากเขาไม่สามารถสยบชายหนุ่มผู้นี้ได้

ฟิ่ว!

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบสนอง เฉินซีก็แทงออกไปอีกครั้ง กิ่งไผ่ม่วงพุ่งไปข้างหน้าราวกับลำแสง และแทงเข้าที่กลางหน้าผากของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

มันเร็วเกินไป!

ชายหนุ่มไม่มีเวลาแม้แต่จะหลบเลี่ยง และทำได้เพียงขวางกระบี่เพื่อสกัดกั้นมัน

โครม!

เขาถูกโจมตีอย่างหนักจนต้องถอยหลังไปสองสามก้าว สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของเขามืดมนยิ่งขึ้น และความโกรธก็ปะทุในดวงตา

เฉินซีเหิมเกริมและไม่ได้จริงจังกับเขาเลย ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าเฉินซีทำเกินไป!

โครม!

แค่เพียงชั่วพริบตาเดียว การเคลื่อนไหวของเขากลับหยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ ในขณะที่ใบหน้าแข็งค้าง

เพราะจู่ ๆ กิ่งไผ่ม่วงก้านหนึ่งได้กดลงบนคอของเขา และมันอยู่ห่างจากลำคอเพียงไม่กี่ชุ่นเท่านั้น!

เหล่าผู้บ่มเพาะในบริเวณใกล้เคียงล้วนตกตะลึงในใจ

นับตั้งแต่การปะทะกันครั้งนี้ปะทุขึ้นจนยุติ เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ และเฉินซีเพียงใช้แค่สามกระบวนท่า ก่อนที่จะเอาชนะคู่ต่อสู้ของเขาได้!

ทั้งหมดนี้เร็วเกินไป และเต๋าแห่งกระบี่ที่เฉินซีได้เปิดเผยนั่นแข็งแกร่งจนเกินจินตนาการของพวกเขาด้วยซ้ำ

โชคดีที่มันเป็นเพียงการประลองเท่านั้น และทั้งสองฝ่ายต่างก็ถอยกลับ พวกเขาไม่ได้ใช้พลังอย่างเต็มที่ และเพียงประชันกันในแง่ของเต๋าแห่งกระบี่ของพวกเขา มิฉะนั้นหากพวกเขาต่อสู้อย่างเต็มกำลัง ป่าไผ่ม่วงนี้ก็คงถูกทำลายทันที

บรรยากาศเงียบสนิท

เหงื่อเยียบเย็นเม็ดแล้วเม็ดเล่าได้ผุดขึ้นบนหน้าผากของชายหนุ่มและไหลลงมาบนใบหน้าของเขา

ท่าทางของเขาไม่น่าดูอย่างยิ่ง ในขณะที่เจ้าตัวยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่กล้าขยับเขยื้อน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ “นี่ข้าพ่ายแพ้ภายในสามกระบวนท่าจริง ๆ เหรอ!?”

เป็นเพราะความหลงใหลนี้เองที่ทำให้เขาบรรลุขอบเขตจักรพรรดิกระบี่เมื่อกว่าพันปีก่อน และทำให้ชื่อเสียงเลื่องลือ ในขณะที่ตัวเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นยอดคนในวิถีของเต๋าแห่งกระบี่

ทว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าหลังจากที่ย่างกรายเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิกระบี่ ความเข้าใจในเต๋าแห่งกระบี่ของเขาก็ได้หยุดนิ่งลง

ปัจจุบัน ไม่ว่าจะเพียรพยายามอย่างหนักเพียงใดหรือขอคำชี้แนะจากผู้อาวุโสและผู้เยี่ยมยุทธ์หลายต่อหลายคน ทั้งหมดก็ไม่สามารถคลี่คลายปมปัญหานี้ของเขาได้โดยสิ้นเชิง

ด้วยเหตุนี้ ท้ายที่สุดเขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากผู้อาวุโส และมายังที่แห่งนี้ด้วยความตั้งใจที่จะขอคำชี้แนะจากปรมาจารย์แห่งอารามไท่ชู

อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของชายหนุ่มที่ใช้กิ่งไผ่แทนกระบี่

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพ่ายแพ้ด้วยเต๋าแห่งกระบี่ที่เขาเชี่ยวชาญและภูมิใจมากที่สุด!

สิ่งนี้ทำให้เขาได้รับการกระทบกระเทือนต่อจิตใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และเกือบจะทำให้เขาเริ่มรู้สึกสงสัยต่อเต๋าแห่งกระบี่ที่เขาอุทิศมาตลอดชีวิต

“ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?”

คำถามเดียวกันนี้ดังก้องอยู่ในใจของเขาอย่างไม่รู้จบ แล้วแววตาของเขาก็เริ่มพร่ามัวมากขึ้นเรื่อย ๆ

ทันใดนั้น เหล่าไป๋ก็คำรามอย่างเย็นชา “ฮึ่ม! ผู้ฝึกกระบี่มักยอมหักมากกว่ายอมงอ และพวกเขายังคงไม่ยอมแพ้แม้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม เจ้าสมควรที่จะกล่าวถึงเต๋าแห่งกระบี่ด้วยความอดทนเพียงเล็กน้อยนั้นหรือไม่”

มันเหมือนกับเสียงฟ้าร้องที่ดังก้องในหูของเขา ทำให้ชายหนุ่มฟื้นจากสภาพจิตใจที่หดหู่และสับสนในบัดดล

เขาอดไม่ได้ที่จะหายใจเข้า และรู้สึกถึงความกลัวที่ยังคงอยู่ในใจ เขาตระหนักดีว่าปีศาจได้ก่อตัวขึ้นในใจของเขาโดยไม่รู้ตัว เป็นเพราะเขาหมกมุ่นอยู่กับเต๋าแห่งกระบี่มากเกินไป ทำให้จิตใจของเขาได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจนเกือบจะธาตุไฟเข้าแทรก

หากเหล่าไป๋ไม่กล่าวความจริงที่ลึกซึ้ง และทำให้เขากลับมามีสติสัมปชัญญะ แม้แต่การบ่มเพาะของเขาก็คงจะสลายไป

“เป็นการประลองที่ดี” เฉินซีเหลือบมองชายหนุ่ม ก่อนที่จะโยนกิ่งไผ่ม่วงออกไปอย่างตั้งใจ

“ข้าแพ้แล้ว” ชายหนุ่มรู้สึกหดหู่ใจ