บทที่ 1738 ทัณฑ์สวรรค์แห่งโชคชะตา ....................

บทที่ 1738 ทัณฑ์สวรรค์แห่งโชคชะตา

………………..

บทที่ 1738 ทัณฑ์สวรรค์แห่งโชคชะตา

เทศกาลหลินหลางเป่า? จักรพรรดินีอวี้เชอพลันตาเป็นประกาย

เฉินซีเอ่ยยิ้ม ๆ “ตอนนี้เราขาดวัตถุเทวะอยู่กว่าสิบประเภท ข้าว่าหากข้ายอมแลก ข้าก็คงสามารถหาทั้งหมดนั้นภายในเทศกาลหลินหลางเป่าได้”

เฉินซีหยุดไปเล็กน้อยแล้วว่าต่อ “แน่นอนว่าก็ขึ้นอยู่กับว่าเทศกาลหลินหลางเป่าจะสมกับคำร่ำลือด้วยหรือไม่”

จักรพรรดินีอวี้เชอกล่าว “เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล สมบัติจากหลายเผ่าพันธุ์ล้วนมารวมกันอยู่ในเทศกาลหลินหลางเป่า ดังนั้นจึงดึงสหายเต๋าจากทั่วทุกสารทิศมาได้ หากเราเสียเวลาหาสักหน่อย ก็คงสามารถรวบรวมวัตถุเทวะได้ไม่ยาก”

เฉินซีจึงตัดสินใจเดินทางไปเทศกาลหลินหลางเป่าทันที

…

อารามไท่ชูนั้นตั้งอยู่ภายในภูเขาลั่วเจีย และภูเขาลั่วเจียก็ตั้งอยู่ฟากหนึ่งของมหาสมุทรดาราหล่น ส่วนดินแดนลอยนอก ‘ดาวผู่ถัว’ นั่นอยู่อีกฝั่งทะเล

เทศกาลหลินหลางเป่าจัดขึ้นบนดาวผู่ถัว

ทั้งเม็ดยา วิชาบ่มเพาะ สมบัติศักดิ์สิทธิ์ วัตถุเทวะ และสมบัติหายากทั้งหลายที่ต้องใช้ในการบ่มเพาะพลังล้วนสามารถหาได้ที่นี่ทั้งนั้น

มีคนกล่าวว่า หากยอมจ่ายราคามากพอ ก็สามารถหาสมบัติวิญญาณธรรมชาติมาใช้ได้ด้วยซ้ำ!

หลังตัดสินใจแล้ว เฉินซีจึงเดินทางไปพบท่านเทพธิดาก่อน

“เทศกาลหลินหลางเป่า? เป็นที่ที่ดีไม่น้อย” พอรู้ว่าเฉินซีมาหาด้วยเหตุใด ท่านเทพธิดาก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนกล่าวขึ้นว่า “ลองดูก็ไม่เสียหายอะไร ข้าจะให้ลู่เอ๋อร์พาเจ้าออกไป”

พูดถึงจุดนี้ ท่านเทพธิดาก็เหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงเอ่ยกับจักรพรรดินีอวี้เชอที่ยืนอยู่ด้านข้าง “หากเป็นไปได้ เจ้าช่วยอยู่ดูแลยาต้มของข้าหน่อยได้หรือไม่?”

จักรพรรดินีอวี้เชอชะงักไป จากนั้นเหลือบมองเฉินซี

นางเพิ่งเคยได้พบนายท่านแห่งอารามไท่ชูผู้ลึกลับคนนี้เป็นครั้งแรก มองแวบเดียวก็รู้ได้ว่าพลังบ่มเพาะของท่านเทพธิดานั้นลึกล้ำเกินหยั่ง เหนือกว่านางเสียอีก ดังนั้นถึงท่านเทพธิดาขอให้นางไปเป็นลูกมือคอยดูแลยาต้ม จักรพรรดินีอวี้เชอก็ไม่รู้สึกว่าเป็นการหมิ่นเกียรติแต่อย่างใด

คำพูดของอีกฝ่ายทำให้นางได้สังเกตยาต้มนี้ว่ามีความพิเศษเพียงไหน เพราะถึงขนาดต้องให้ระดับจักรพรรดิคอยดูแล มีหรือจะเป็นเพียงยาต้มธรรมดาได้?

“ให้ท่านตัดสินใจเลย” เฉินซียิ้ม

จักรพรรดินีอวี้เชอไม่ใช่ลูกน้องของเขา ทั้งยังมีฐานะสูงส่งกว่ามาก หากไม่ใช่เพราะศิษย์พี่ใหญ่ อู๋เซวี่ยฉาน จักรพรรดินีอวี้เชอก็ไม่จำเป็นต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างเท่าเทียมเช่นนี้เลยก็ได้

ดังนั้นเขาจึงไม่ตัดสินใจแทน หากทำเช่นนั้นก็เหมือนเข้าไปจุ้นจ้านเรื่องส่วนตัวของนาง

“จิตใจรวนเร! พวกเจ้าฟังข้าผู้นี้ให้ดี! สาวน้อย เจ้าอยู่ที่นี่แหละ! ส่วนข้า บรรพชนของพวกเจ้า จะคอยดูแลเจ้าเด็กคนนี้เอง ข้าไปด้วยยังต้องกังวลอะไรอีก?” เหล่าไป๋อดทนรอไม่ไหวจึงร้องขึ้นมา

เฉินซีขมวดคิ้วมองวิหคเฒ่า แต่ก็เห็นว่าท่านเทพธิดาไม่ได้โกรธอะไร เหมือนมองเหล่าไป๋แล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิดเท่านั้น

“เช่นนั้นข้าอยู่ที่นี่เอง” จักรพรรดินีอวี้เชอคิดเล็กน้อยก่อนตอบ

ท่านเทพธิดาจึงหันไปสั่ง “ลู่เอ๋อร์ นำพวกเขาออกไป”

มฤควิญญาณขาวจึงปรากฏอยู่ด้านนอกกระท่อม แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “สหายเต๋าโปรดตามข้ามา”

…

ภายนอกอารามไท่ชู

มฤควิญญาณขาวเดินไปตามทางเดินหินภายในป่า แต่มันกลับนำพาไปยังเส้นทางแตกต่างจากตอนที่ขามาอย่างสิ้นเชิง

“ใช่แล้ว ที่นี่คือแดนเต๋าที่นายท่านของข้าสร้างขึ้นมา มันเรียกว่าสวนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชู มีเพียงสหายเก่าไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้จักที่นี่….” มฤควิญญาณขาวดูจะมั่นใจในตัวตนของเฉินซีแล้ว จึงไม่ได้เงียบเหมือนแต่ก่อน มันจึงเป็นฝ่ายแนะนำ ‘สวนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชู’ ให้เฉินซีด้วยความเต็มใจ

กลายเป็นว่าสวนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูคือ ‘แดนเต๋า’ ที่ท่านเทพธิดาสร้างขึ้นด้วยวิชาบางอย่างนี่เอง โดยภายในมีโลกอีกใบ อยู่ภายนอกแดนเทพโบราณ

อีกทั้งทิวทัศน์ของที่นี่ทุกอย่างยังอยู่ภายใต้ความควบคุมของท่านเทพธิดา ส่วนกฎแห่งเต๋าสวรรค์ภายในแดนเทพโบราณก็ไม่อาจเข้ามาถึงที่นี่ได้

การจะเข้ามาถึงที่นี่ต้องเข้าผ่านทางลับพิเศษเท่านั้น

ยกตัวอย่างเช่น เส้นทางผ่านห้วยไผ่ม่วงบนภูเขาลั่วเจียที่เฉินซีใช้เดินทางมาก็เป็นหนึ่งในเส้นทางลับมาสู่สวนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูเช่นกัน

นอกจากนั้นแล้วยังมีเส้นทางลับอยู่อีกหลายแห่ง ตัวอย่างเช่นสิ่งมีชีวิตทั้งหลายที่อาศัยอยู่ภายในป่าไผ่ม่วงก็มาถึงที่นี่ได้ด้วยการใช้เส้นทางลับเหล่านั้นเช่นกัน

สิ่งสำคัญคือหากท่านเทพธิดาไม่อนุญาต ถึงจะรู้เส้นทาง แต่คนผู้นั้นก็ไม่อาจเข้ามาถึงที่นี่ได้

เฉินซีได้ยินแล้วก็ตื่นตาตื่นใจ มันแยกออกจากแดนเทพโบราณ สร้างโลกขึ้นมาเป็นของตนเอง นี่นางสร้างแดนเต๋าแห่งนี้ขึ้นมาได้อย่างไรกันแน่?