บทที่ 1740 ชายชุดดำ

บทที่ 1740 ชายชุดดำ

………………..

บทที่ 1740 ชายชุดดำ

“การซื้อขายนี้ตกลงได้แล้วหรือไม่?” เฉินซีเอ่ยถาม

“ได้!” ชายชราโบกมืออย่างไม่ถือสา ท่าทางใจกว้าง “เจ้าหนู จำไว้นะว่าซื้อแล้วเปลี่ยนคืนไม่ได้!”

เฉินซีแย้มยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น

สิ่งที่น่าประหลาดใจคือเหล่าไป๋ไม่เอะอะสักคำ มันมองชายชราด้วยสีหน้าพิกลประหนึ่งเวทนา เดียดฉันท์และเพลิดเพลินกับความอับโชคของอีกฝ่าย

ชายชรารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ก็ทำเพียงแค่นเสียงเย็น ไม่ได้สนใจคนกลุ่มนี้อีก

“สหายเต๋าท่านนี้ ข้าขอดูหินก่อนนั้นหน่อยได้หรือไม่?” ทันใดนั้น หนึ่งเสียงอบอุ่นดุจแสงตะวันก็ดังขึ้น ขณะที่ชายชุดดำผู้หนึ่งปรากฏกาย

คนผู้นี้ไม่ธรรมดา! เฉินซีหรี่ตาลงเล็กน้อย

ชายชุดดำมีรูปร่างสูงสง่า เรือนผมดำขลับเคลียบ่า ผิวพรรณกระจ่างขาว ใบหน้าคมคายดุจผ่านการสลักเสลา ทำให้ดูหล่อเหลาอย่างยิ่ง นอกจากนั้น ดวงตาดำสนิทยังดูประหนึ่งม่านรัตติกาลอันเป็นนิรันดร์ ให้ความรู้สึกสงบเย็น เคร่งขรึม และเฉยชา

ทันทีที่ทั้งสองมาถึง สายตาของชายชุดดำก็เพ่งมายังเฉินซี มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย

บรรยากาศเอะอะมะเทิ่งรอบข้างเงียบลงกะทันหัน ดูประหนึ่งเมื่อชายชุดดำมาถึง กระทั่งฟ้าดินยังต้องเงียบเสียง มิอาจรบกวนเขาได้

“เอ๋?” ดวงตาของเหล่าไป๋หรี่ลง ปากอุทานอย่างประหลาดใจ แล้วก็พูดอะไรไม่ออกอีก

“ได้สิ” เฉินซีก็ยิ้มตอบ แล้วจึงโยนมันให้อีกฝ่ายอย่างเรียบเฉย

“ขอบคุณ” ชายชุดดำรับมันมาพินิจอย่างระมัดระวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเฉียบพลัน “ขอถามสหายเต๋า ขายศิลานี้ให้ข้าได้หรือไม่?”

ทุกผู้รอบทิศต่างตะลึง สังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่าหินก้อนนี้ผิดปกติเล็กน้อย

โดยเฉพาะชายชราที่มองเฉินซีกับชายชุดดำด้วยสีหน้าเคลือบแคลง เหมือนกำลังยืนยันบางสิ่ง

เขาตระหนักดีมากว่าศิลาระลอกทองนี้ถูกพบในซากโบราณแห่งหนึ่ง คุณภาพของมันบอกไม่ได้ว่าสูงส่งเลิศล้ำ ถือได้เพียงธรรมดาเท่านั้น หลังจากพินิจอย่างตั้งใจ ก็บอกได้ว่า มันก็มีราคาเพียงสามพันผลึกศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น

ก่อนหน้านี้ เขาตั้งราคาไว้ที่หนึ่งหมื่นผลึกศักดิ์สิทธิ์ด้วยเจตนาฉวยโอกาสโกงเงินเท่านั้น ทว่าเหตุการณ์ในขณะนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นกระตุกอย่างช่วยไม่ได้ หรือข้าจะเข้าใจผิด? ศิลาระลอกทองชิ้นนั้นมีความลับอื่น?

“ประเสริฐ” ชายชุดดำหัวเราะเบิกบาน ก่อนจะนำกระเป๋าสัมภาระออกมาใบหนึ่ง “ข้าจะให้สหายเต๋าเสียแรงเปล่าไม่ได้ ในนี้มีห้าหมื่นผลึกศักดิ์สิทธิ์ โปรดรับไว้เถิด”

ห้าหมื่น! ทุกผู้จากทั่วทิศต่างผงะ เพียงครู่สั้น ๆ ศิลาระลอกทองหนึ่งก้อนซึ่งมีราคาเพียงไม่กี่พันผลึกศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกขายไปในราคามหาโหดถึงห้าหมื่นผลึกศักดิ์สิทธิ์ !

หากพวกเขาไม่ได้เห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตา คงไม่กล้าเชื่อเป็นแน่

ชายชราตะลึงยิ่งกว่าใคร ดวงตาเจียนกระเด้งจากเบ้า มันเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร? หรือข้าจะมองผิดไปจริง ๆ?

คลื่นความคิดพลุ่งพล่านรุนแรงในอก ไม่อาจสงบลงได้เลย

“นั่นมันมากไปหน่อยนะ” เฉินซีกล่าว

“ไม่หรอก นี่ไม่ใช่ศิลาระลอกทองทั่วไป ข้าขอตัว” ชายชุดดำยิ้มแฝงเลศนัยลึกล้ำ ก่อนจะหันกายจากไป

มวลชนรอบทิศอดระเบิดเสียงอื้ออึงยามเห็นเช่นนี้กันไม่ได้ ในที่สุดพวกเขาก็กล้าตัดสินว่าศิลาระลอกทองก้อนนี้มีความไม่ธรรมดาอยู่แน่นอน

“เจ้านั่น… สายตาไม่เลวเลย” ขณะมองไล่หลังชายชุดดำ เฉินซีก็เหมือนจมในภวังค์ความคิด ก่อนหน้านี้ เหล่าไป๋ส่งกระแสปราณบอกเขาว่าศิลาระลอกทองก้อนนั้นไม่ธรรมดา มันสั่งสมไขเปลวหยกไว้ภายในเป็นจำนวนมาก เฉินซีจึงฉวยโอกาสซื้อมัน

แต่ในความคิดของเฉินซี ไม่ว่ามันจะหายากเพียงไร มันก็ไม่มีประโยชน์สำหรับเขา เขาจึงปล่อยตัวตามน้ำ ขายมันให้ชายชุดดำ ได้สี่หมื่นผลึกศักดิ์สิทธิ์เพียงชั่วอึดใจ กล่าวได้ว่าเป็นกำไรไม่คาดฝัน

“สหายเต๋า ข้าไม่คาดเลยว่าสายตาของเจ้าจะหลักแหลมนัก น่านับถือจริง ๆ” สายตาของชายหนุ่มผมสีส้มและคณะมองมายังเฉินซีด้วยประกายเรืองรอง รู้สึกชื่นชมยิ่งนัก

“ข้าแค่บังเอิญโชคดีเท่านั้นแหละ” เฉินซีแย้มยิ้ม

“สหายเต๋า เราคุยกันเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่?” ชายหนุ่มผมสีส้มครุ่นคิดลึกล้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งขึ้นขณะมองเฉินซีด้วยสายตาคาดหวัง

“ได้” เฉินซีครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลง ชายหนุ่มกำลังจะไปหาคนไถ่ถามสถานการณ์ในเทศกาลหลินหลางเป่าอยู่พอดี หากเขาหลับหูหลับตาควานหาเอาเอง ก็ไม่อาจทราบว่าจะรวบรวมวัตถุเทวะทั้งหมดที่ต้องการได้ยามใด

กลุ่มของพวกเขาจากไปด้วยกันทันที เหลือเพียงชายชรายืนตะลึงกับที่ รวดร้าวไปด้วยความเสียดายจนเจียนร่ำไห้ มิคาดคิดเลยว่าแม้จะอยู่ในวงการนี้มาแสนนาน เขาจะมาถูกตลบหลังในวันนี้!

…

บนถนนอันคลาคล่ำเต็มไปด้วยผู้คนสัญจร ชายชุดดำและหญิงสาวเดินเคียงข้าง

หญิงสาวหยุดตนเองมิให้ถามไม่ได้ “คุณชาย ศิลาระลอกทองนั่นไม่ธรรมดาจริง ๆ หรือเจ้าคะ?”