บทที่ 1751 สมบัติแห่งยุค

บทที่ 1751 สมบัติแห่งยุค

………………..

บทที่ 1751 สมบัติแห่งยุค

หลังจากตัดสินใจเข้าตลาดมืด เฉินซีก็ออกเดินทางเพื่อมุ่งหน้าสู่โถงแลกเปลี่ยนเพื่อหารือเรื่องนี้กับเฉียนอัน

เท่าที่รู้ หากต้องการเข้าตลาดมืดก็ต้องมีคนนำทาง พร้อมกับจ่ายเป็นผลึกศักดิ์สิทธิ์หนึ่งล้านก้อน

เฉินซีไม่ได้ขาดผลึกศักดิ์สิทธิ์ แต่เขาขาดคนนำทาง

“สำหรับคุณชาย การเข้าตลาดมืดก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ข้าจะช่วยท่านเอง”

หลังจากทราบเจตนาของเฉินซี เฉียนอันก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล

เนื่องจากความสัมพันธ์กับเฉินซีเมื่อไม่นานมานี้ ทำให้ไม่เพียงได้รับความมั่งคั่งอันน่าอัศจรรย์ แต่ยังได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นผู้จัดการของโถงแลกเปลี่ยน อาจกล่าวได้ว่าเขาได้รับทั้งชื่อเสียงและความมั่งคั่ง ก่อเกิดเป็นความภาคภูมิใจ

ประกอบกับคำแนะนำจาก “จ้าวโถงเผิง” ไม่ว่าครั้งนี้เฉินซีจะได้รับคำขอแบบใด เกรงว่าเฉียนอันจะตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

เฉินซียิ้มแล้วเอ่ยคำ “ขอบคุณ”

“คุณชายอาจจะเพิ่งเคยมาตลาดมืดครั้งแรก ท่านต้องการคนนำทางหรือไม่?”

“กำลังต้องการอยู่พอดี”

เฉียนอันเอ่ยอย่างมีความสุข “คุณชายรอสักครู่ อีกเดี๋ยวข้ากลับมา”

เฉินซีพยักหน้า

…

หลังจากผ่านไปหนึ่งถ้วยชา

เฉียนอันนำเฉินซีเข้าไปในห้องอันเงียบสงบ จากนั้นหยิบตะกร้าหยกที่มีลวดลายเต๋าออกมาก่อนจะทำการบดขยี้

วิ้ง ~

แสงสว่างสาดส่องพร้อมประตูที่ค่อย ๆ ก่อเค้าโครงในห้วงอากาศ มันเต็มไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเปี่ยมด้วยมนต์ขลัง

“คุณชาย นี่คือเส้นทางไปสู่ตลาดมืด มันถูกสร้างในแดนเต๋า หากไม่มีคนนำทาง ย่อมไม่อาจเข้าไปได้”

เฉียนอันแย้มยิ้มพลางอธิบาย

เฉินซีรู้สึกเย็นยะเยือกอยู่ภายใน

นี่คือพื้นที่ยิ่งใหญ่ซึ่งมีเพียงระดับมหาเทพเต๋าเท่านั้นที่สามารถเปิดได้ มันเทียบเท่ากับหนึ่งดินแดนที่สามารถแยกจากบัญชาเต๋าสวรรค์ได้

ยกตัวอย่างเช่นวิหารศักดิ์สิทธิ์ของปรมาจารย์เซวียนในซากโบราณสถานรกร้างหมานกู่ รวมถึง “สวนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชู” ซึ่งเป็นที่ตั้งของอารามไท่ชู พวกมันล้วนอยู่ในแดนเต๋าทั้งสิ้น

“ถูกต้อง แดนเต๋าที่ตลาดมืดแห่งนี้ตั้งอยู่ตกทอดกันมาเนิ่นนาน การแลกเปลี่ยนภายในนั้นปลอดภัยที่สุด”

เฉียนอันอธิบายพร้อมประสานมือเอ่ยคำ “เชิญคุณชาย”

เฉินซีพยักหน้าโดยไม่ลังเล ก่อนจะก้าวเข้าไปในประตูพร้อมเฉียนอัน

วิ้ง ~

พวกเขาทั้งสองหายไปท่ามกลางแสงวาบในพริบตา

…

นี่คือเมืองโบราณที่มีขนาดใหญ่

การเดินเข้าไปย่อมไม่ต่างกันมุ่งหน้าสู่โบราณกาลด้วยบรรยากาศอันหนักอึ้ง

ยามนี้มีบุคคลมากมายรวมตัวอยู่ในเมืองนี้

ไม่เหมือนกับโลกภายนอก ผู้คนที่สามารถมาถึงสถานที่แห่งนี้แทบทุกคนต่างมีภูมิหลังและอำนาจอันล้นหลาม

เมื่อเฉินซีและเฉียนอันมาถึง พวกเขาเห็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาลมากมาย มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่อยู่ขอบเขตเทวารู้แจ้งวิญญาณ ส่วนขอบเขตเทวารู้แจ้งโลกาแทบจะไม่เห็นเลย

สิ่งเหล่านี้ทำให้เฉินซีถอนหายใจยาวแรง แน่นอนว่าตลาดมืดแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ใครจะสามารถเข้ามาได้ตามอำเภอใจ

ตู้ม!

ทันใดนั้น โลกพลันเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับรถม้าสมบัติสัมฤทธิ์ก็ทะลวงผ่านท้องนภาเข้ามา

สิ่งที่ดึงรถม้าสมบัติคือซวนหนี่สีทองแปดตัว มันดุร้ายน่าสะพรึง โดยจิตสังหารแผ่ซ่านออกมา

“รถม้าสมบัติซวนหนี่!”

“จักรพรรดิจ้านเซียวแห่งเอกภพนพตันตริมาที่นี่เหมือนกัน!”

จักรพรรดิจ้านเซียวคือจ้าวเอกภพนพตันตริ นิสัยแข็งกร้าว ชอบการเข่นฆ่า ครอบครองพลังสุดหยั่ง

ไม่นานหลังจากนั้น ก่อนผู้คนจะหายจากอาการตกตะลึง เมฆเจิดจ้าก็ลอยสู่ท้องนภา มันพร่างพราวประหนึ่งดวงอาทิตย์แผดเผา รูปร่างโอ่อ่าปกคลุมไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ จึงเป็นการยากที่จะมองเห็นโฉมหน้าของอีกฝ่าย แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาไม่อาจหยั่งถึง ยามสายตากวาดมองขุนเขาธารา ทำให้สีสันของฟ้าดินแปรเปลี่ยน

“อะไรน่ะ?”

“หากข้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็นจักรพรรดิเมี่ยวเฟิงแห่งเอกภพสมุทรทักษิณาจากเกาะนภาเมฆินทร์!”

“จักรพรรดิเมี่ยวเฟิง? โอ้สวรรค์ ข้าได้ยินมาว่าเขาเก็บตัวมานับหมื่นปี แล้ววันนี้เขามาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?”

มีเสียงอุทานดังตามท้องถนน ทำให้เกิดคลื่นแห่งความไม่สงบอีกระลอก