บทที่ 182 การค้า

บทที่ 182 การค้า

บทที่ 182 การค้า

โครม!!

หางของพยัคฆ์เกราะเกล็ดทมิฬได้ร่วงลงบนพื้น จนเกิดเสียงดังกระทบโสตของจื่อเซวียน ทันใดนั้นนางก็ตระหนักได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ตาย จากนั้นจึงลืมตาขึ้น ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้นางรู้สึกราวกับกำลังฝันอยู่

ทันใดนั้น ร่างที่ไม่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นในระยะไม่ไกลนัก กระบี่ในมือของเขาแม่นยำ เรียบง่าย และตรงไปตรงมา ในขณะที่มันแทงร่างของพยัคฆ์เกราะเกล็ดทมิฬอย่างต่อเนื่องจนเกิดรูเลือดจำนวนมากมาย ทักษะการเคลื่อนไหวไหลลื่นยากจะคาดเดา การต่อสู้เป็นไปอย่างสบาย ๆ ราวกับว่าเขากำลังเล่นกับของเล่นชิ้นใหญ่ พยัคฆ์เกราะเกล็ดทมิฬซึ่งเป็นสัตว์อสูรบรรพกาล มีความแข็งแกร่งในขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง กลับไม่มีโอกาสต่อต้านเขาเลยแม้แต่น้อย

“คนผู้นี้คือใครกัน? เขาได้ช่วยข้าไว้หรือ?” จื่อเซวียนจ้องไปยังร่างนั้นอย่างเหม่อลอย ในขณะที่ความระแวดระวังเกิดขึ้นในหัวใจของนางอย่างกะทันหัน “ช้าก่อน ช่องเขาเมฆามรกตเป็นพื้นที่หวงห้ามที่บรรพบุรุษของข้าสืบทอดกันมา หากไม่มีตราคำสั่งเมฆามรกต ก็ไม่มีทางที่จะเข้ามายังที่แห่งนี้ได้ ดังนั้นเขาเข้ามาได้อย่างไร? หรือว่าเขาต้องการรวบรวมวัตถุวิญญาณในช่องเขาเมฆามรกตเช่นกัน?”

‘บัดซบ! เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้? ข้าต้องทนเจ็บปวดจากการที่ใช้วิชาแปลงโลหิตเก้าต้นกำเนิดเป็นอย่างมาก เพื่อที่จะกระตุ้นพยัคฆ์เกราะเกล็ดทมิฬให้ตกอยู่ในสภาพบ้าคลั่ง อีกทั้งยังได้สละพลังชีวิตของข้าเพื่อโจมตีจื่อเซวียนผู้เป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และมันกำลังใกล้จะสำเร็จอยู่แล้ว เหตุใดถึงมีไอ้สารเลวนี้ปรากฏตัวและขัดขวางข้าอย่างกระทันหัน? มันช่างบัดซบจริง ๆ!’ หานเหวินจวินที่อยู่อีกด้านหนึ่ง โมโหจนสุดขีดอยู่ในใจ และเขาจดจ้องไปที่ร่างอันปราดเปรียวราวกับสายลม ด้วยสายตาที่สั่นไหวด้วยความเคียดแค้นและโกรธเกรี้ยว

ร่างนี้ย่อมเป็นเฉินซี ไม่นานหลังจากที่เขาเดินออกมาจากรอยแยก เขาก็เห็นหญิงสาวในชุดสีม่วงตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย ดังนั้นจึงพุ่งเข้าใส่ทันที เป้าหมายของเขานั้นง่ายมาก ในแง่หนึ่งก็คือการช่วยชีวิตนาง ส่วนอีกแง่หนึ่ง เขาต้องการใช้โอกาสนี้สอบถามเกี่ยวกับบางสิ่งจากนาง และอาจถือได้ว่าเป็นการฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียวด้วยบุญคุณที่ไม่อาจประเมินได้

แต่ หากเฉินซีล่วงรู้ความคิดในใจของจื่อเซวียนและหานเหวินจวิน เขาคงไม่คิดเก็บเกี่ยวผลประโยชน์เช่นนี้

“โฮก!” พยัคฆ์เกราะเกล็ดทมิฬร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดขณะที่มันต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง จนทำให้พื้นดินแตกกระจายและพังทลายด้วยการก้าวไปข้างหน้าก่อนที่มันจะฟาดหางออกไป ทำให้ทั้งพืชพรรณและก้อนหินที่ขวางทางต้องแตกสลายกลายเป็นผง ยิ่งไปกว่านั้นมันในตอนนี้ก็ดุร้ายอย่างสุดขีด จนทำผู้คนที่พบเห็นต้องตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว อย่างไรก็ตาม ภายใต้การโจมตีของเฉินซี การดิ้นรนและความโกรธเกรี้ยวของสัตว์ร้ายตัวนี้ ดูเหมือนจะไร้พลังอย่างสิ้นเชิง และมันก็น่าสงสารยิ่งนัก…

แควก!

ประกายแสงอันเยือกเย็นปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตา หัวขนาดมหึมาของพยัคฆ์เกราะเกล็ดทมิฬก็ถูกฟันออกเป็นสองท่อนในทันที และร่างมหึมาของมันที่เหมือนกับเนินเขาเล็ก ๆ ก็กระแทกลงบนพื้นพร้อมกับเลือดที่พุ่งออกมาราวกับสายน้ำ

เมื่อพวกเขาได้เห็นฉากนี้ ผู้บ่มเพาะขอบเขตเคหาทองคำที่อยู่รอบ ๆ ทั้งสิบคน ต่างก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก และสายตาที่พวกเขาจ้องมองไปยังเฉินซี เผยให้เห็นร่องรอยของความชื่นชมอย่างเบาบาง แต่จื่อเซวียนยังคงจดจ้องไปที่เฉินซีอย่างแน่วแน่ และแม้ว่านางจะรู้สึกขอบคุณชายหนุ่มที่ช่วยชีวิตนางไว้อยู่ในใจ ทว่าก่อนที่นางจะค้นพบต้นกำเนิดของเขา นางก็อดไม่ได้ที่จะระแวดระวังอย่างสิ้นเชิง

ช่องเขาเมฆามรกตนี้เป็นแดนสมบัติที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของนาง แต่มันก็เป็นดั่งเนื้อฉ่ำเช่นเดียวกัน ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ มีคนจำนวนมากมายที่อยากจะกัดกินมัน ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลที่อยู่เบื้องหลังนางมีอำนาจมหาศาล พวกเขาคงจะไม่สามารถปกป้องแดนสมบัติแห่งนี้ไปตั้งนานแล้ว ในขณะที่การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเฉินซีเต็มไปด้วยความน่าสงสัย ดังนั้นนางจะกล้าลดการป้องกันของตนเองลงได้อย่างไร?

“เจ้าเป็นใคร? เจ้าเข้ามาในช่องเขาเมฆามรกตได้อย่างไร” จื่อเซวียนจ้องมองเฉินซีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะตรวจสอบ พร้อมกับกล่าวอย่างกะทันหัน

เฉินซีตกตะลึง ดูเหมือนเขาจะไม่คาดคิดมาก่อน หลังจากที่เขาได้ช่วยชีวิตนางไว้ สุดท้ายกลับถูกสอบสวนแทน และความรู้สึกไม่พอใจก็พรั่งพรูออกมาจากหัวใจของเขาทันที

“ฮึ่ม! เจ้าหนุ่มคนนี้ดูไม่น่าไว้ใจเลย เขาต้องวางแผนบางอย่างอยู่แน่นอน!” หานเหวินจวินก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับกล่าวด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรว่า “น้องสาวจื่อเซวียน อย่าได้ถูกหลอกด้วยรูปลักษณ์ภายนอกของเขาเชียว ผู้คนทุกวันนี้ ภายนอกทำตัวเหมือนวีรบุรุษที่คอยช่วยเหลือหญิงสาว แต่ผู้ใดจะรู้ว่าข้างในพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่? ดังนั้นควรจะต้องระวังเขา”

ทันใดนั้น เฉินซีก็เริ่มหัวเราะขณะที่เขามองไปยังจื่อเซวียน พร้อมกับกล่าวว่า “ทั้งที่ข้าได้ช่วยชีวิตเจ้าและยังฆ่าสัตว์ร้ายตัวนี้ แต่กลับกลายเป็นคนชั่วร้ายต่ำที่วางแผนการทรามเสียอย่างนั้น”

จื่อเซวียนรู้สึกลังเลจากคำพูดของเฉินซี

“ฮึ่ม! ด้วยพวกเราทั้งสิบกว่าคนที่นี่ แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้ช่วยเหลืออะไร คุณหนูจื่อเซวียนก็ไม่มีทางตกอยู่ในอันตราย เจ้ากล่าวได้เก่งดีนี่ แต่กลับไม่ยอมรับความผิดของเจ้า เจ้ามีเจตนาชั่วร้ายอะไร” หานเหวินจวินตะคอกอย่างเย็นชา

“แล้วมันไปเถอะ ดูเหมือนว่าข้าเองที่เป็นคนแส่และทำสิ่งที่ไม่จำเป็น ดังนั้นข้าขอตัวก่อน” เฉินซีไม่แม้แต่จะเหลือบมองหานเหวินจวินก่อนจะโบกมือแล้วหันกลับไป

“ช้าก่อน ใครอนุญาตให้เจ้าจากไป อย่าหวังว่าจะได้จากไป โดยไม่ให้คำอธิบายที่ถูกต้องแก่เรา!” หานเหวินจวินก้าวไปข้างหน้าและยิ้มอย่างเย็นชาขณะที่เขากล่าว “ข้ายังสงสัยว่าเจ้าได้แอบรวบรวมสมบัติล้ำค่าที่มีอยู่มากมายในช่องเขาเมฆามรกต ตอนนี้กลับต้องการที่จะแบกสมบัติและหนีไปอย่างนั้นหรือ? ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่ได้มาอย่างง่ายดายหรอกนะ!!”

“ใช่แล้ว จงมอบคลังสมบัติมิติที่เจ้าครอบครองมาซะ และจงแจ้งถึงภูมิหลังของเจ้าให้เราได้ทราบอย่างละเอียด! มิฉะนั้น วันนี้เจ้าจะไม่มีทางหลบหนีไปได้ แม้ว่าจะมีปีกก็ตาม!” ที่ด้านข้างของจื่อเซวียน สาวใช้ที่เรียกว่าเซี่ยวจวินกล่าวอย่างเย็นชา

“โอ้ ไม่เพียงแต่กลายเป็นคนเลวทราม ข้ากลับเป็นหัวขโมยด้วยหรือ?” แม้ว่าอารมณ์ของเฉินซีจะดีขึ้นบ้างแล้วก็ตาม แต่ความเดือดดาลก็เกิดขึ้นในใจของเขาอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้น ทิศทางของเขาเปลี่ยนไปในทันที ทำให้จิตสังหารอันแหลมคมถูกควบแน่นจนมีปริมาณมาก และหลั่งไหลออกจากร่างกายของเขา จนแม้แต่อากาศโดยรอบก็ยังต้องบิดเบี้ยวภายใต้จิตสังหารเช่นนี้

เมื่อครู่ที่ผ่านมา เขายังคงเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมบางที่หล่อเหลาและสงบนิ่ง แต่ในตอนนี้ ตัวเขากลับดูเหมือนเพิ่งเดินออกมาจากภูเขาแห่งซากศพและทะเลโลหิต จนเหมือนโจรร้ายที่อาบไปด้วยเลือดสด ๆ!

ปัง!

แรงกดดันที่ได้รับจากการขัดเกลาผ่านการต่อสู้และการเข่นฆ่าอย่างขมขื่นหลายครั้งหลายครา ได้นำพาดวงวิญญาณและเสียงคร่ำครวญของสัตว์อสูรจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ในห้วงลึกของรอยแยกไป ขณะที่มันปลดปล่อยออกมาโดยไม่มีการยับยั้งแม้แต่น้อย ทันใดนั้น มันทำให้ทุกคนรู้สึกหายใจไม่ออกราวกับว่ามีใบมีดแหลมคมจ่ออยู่ที่คอของพวกเขา และสีหน้าของพวกเขาก็ซีดลงด้วยความหวาดกลัว

หานเหวินจวินที่ยืนอยู่ต่อหน้าของเฉินซี เป็นคนแรกที่แบกรับแรงกดดัน จึงทำให้ความรู้สึกของเขารุนแรงกว่าคนอื่น ๆ เพียงชั่วพริบตา ความตั้งใจของเขาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ทำให้จิตใจของเขาถูกกลืนกินด้วยความกลัวอันไร้ขอบเขต ราวกับเขาได้ตกลงไปในมหาสมุทรแห่งโลหิต ที่ทุกหนทุกแห่งมีแต่ความน่าเวทนา โหดร้าย และเสียงคร่ำครวญอย่างป่าเถื่อน ราวกับว่าสัตว์อสูรจำนวนนับไม่ถ้วนต้องการที่จะคืบคลานออกมาจากนรก เพื่อกลืนกินวิญญาณของเขา!

“ไม่… อย่าฆ่าข้า! ไม่…” ในสายตาของคนอื่น ๆ สีหน้าของหานเหวินจวินซีดเผือดราวกับแผ่นกระดาษ เหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหลรินลงมา และดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เขาดูเหมือนกับถูกครอบงำ ในขณะที่เขาร้องอ้อนวอนขอความเมตตาอย่างน่าสมเพช กระทั่งมีคราบปัสสาวะชื้นเป็นหย่อมใหญ่ที่เป้ากางเกงของเขา เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ปัสสาวะราดเพราะความกลัว

ฟ่อ!

ทุกคนต่างก็อ้าปากค้าง อาศัยเพียงจิตสังหารเท่านั้น คนผู้นี้กลับสามารถครอบงำจิตทำให้ไม่อาจต้านทานได้เลยหรือ? จิตสังหารนี้จะหนาแน่นขนาดไหนกัน? และต้องผ่านศึกมามากมายสักกี่ครั้งจึงจะขัดเกลาจิตสังหารเช่นนี้ได้?

โจรร้าย!