บทที่ 1826 เจดีย์แห่งการเริ่มต้น

บทที่ 1826 เจดีย์แห่งการเริ่มต้น

………………..

บทที่ 1826 เจดีย์แห่งการเริ่มต้น

สังสารวัฏ!

พลังดังกล่าวดูเหมือนจะไม่ใช่ของจริงซ้ำยังคล้ายเป็นภาพลวงตา มันคลุมเครือเกินไปและยากต่อการเข้าใจ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาคิดอย่างรอบคอบ ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่เขาได้ริเริ่มบ่มเพาะในดินแดนทางใต้ของราชวงศ์ซ่ง เขาก็มีความเกี่ยวข้องกับ ‘สังสารวัฏ’ อยู่แล้ว

เหตุผลเพียงอย่างเดียวสำหรับเรื่องนี้ คือระเบียนแดนมรณะและพู่กันพิพากษามาร

ในทางกลับกัน สาเหตุสำคัญที่ทำให้สมบัติล้ำค่าทั้งสองของยมโลกตกอยู่ในมือของเฉินซีนั้นไร้สาระอย่างยิ่ง เพราะเขาได้รับพวกมันมาระหว่างร่วมมือกับหลิงไป๋เพื่อสังหารทายาทของตระกูลซูจากดินแดนทางใต้

เรื่องทั้งหมดนี้ ไม่ถือว่าเกี่ยวข้องกับโชคชะตาเลย

แต่เมื่อเขาไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน ทั้งหมดนี้ก็ฟังดูราวกับลิขิตของสวรรค์

เมื่อรวมกับประสบการณ์ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เฉินซีก็อดสงสัยในใจไม่ได้ “สังสารวัฏ… มันเป็นพลังเช่นใดกัน?”

“เหตุใดข้าจึงสามารถเข้าใจความล้ำลึกที่แท้จริงของมัน หลังจากที่ข้าบรรลุขอบเขตมหาเทพเต๋า และเข้าใจมหาเต๋าแห่งลิขิตเท่านั้น”

“ถ้าข้าบรรลุเต๋ารู้แจ้งแห่งจุดจบอย่างถ่องแท้ จากนั้นหลอมรวมมันเข้ากับมหาเต๋าของปารมิตาและการลืมเลือน แล้วข้าจะสามารถสร้างแก่นพลังของสังสารวัฏได้หรือไม่?”

“การที่จักรพรรดิยมโลกองค์ที่สามต้องประสบความทุกข์จากการถูกบดขยี้โดยยอดคนของโลก เนื่องเพราะพลังสังสารวัฏหรือไม่?”

เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ ลางสังหรณ์อันแข็งแกร่งก็ปะทุในใจของเฉินซีอย่างห้ามไม่ได้ แต่ท้ายที่สุด เขาก็ระงับมันอย่างแข็งขัน

เฉินซีตระหนักดีว่า เรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิดแน่นอน และหากเขาลองดูตอนนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ ก็อาจส่งผลร้ายแรงได้

…

“ศิษย์น้องตัวน้อย ข้าจะพาเจ้าไปยังสถานที่บ่มเพาะ บางทีเจ้าอาจต้องใช้เวลาห้าปีนี้ เพื่อให้พลังของเจ้าได้รับการเปลี่ยนอย่างชัดเจนอีกครั้ง” เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าเฉินซีดูเหมือนจะฟุ้งซ่านเล็กน้อย อู๋เซวี่ยฉานดูเหมือนจะมองเห็นบางสิ่งบางอย่างได้ เขาจึงยืนขึ้นและกล่าว

“โอ้ เราจะไปที่ใดหรือ” เฉินซีกลับมารู้สึกตัวทันที

“เจ้าจะรู้เมื่อเราไปถึงที่นั่น” อู๋เซวี่ยฉานยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ฮ่า ๆๆ! ในที่สุดพวกเจ้าก็ไปสักที ข้าเบื่อสถานที่เลวร้ายนั่นมามากพอแล้ว และข้าไม่อยากก้าวเข้าไปในนั้นอีก” เที่ยอวิ๋นไห่ดูเหมือนจะพอใจกับความโชคร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเฉินซี ทำให้เขาแผดหัวเราะดังสนั่น

สิ่งนี้ทำให้คิ้วของเฉินซีเลิกขึ้น “หรือเรื่องนี้จะมีเลศนัย?”

โอม!

ก่อนที่เฉินซีจะทันได้ตอบสนอง อู๋เซวี่ยฉานก็สะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง จากนั้นพลังอันแข็งแกร่งก็เข้าปกคลุมเฉินซี ในช่วงเวลาถัดมา ทั้งอู๋เซวี่ยฉานและเฉินซีก็หายตัวไปจากจุดนั้นพร้อมกัน

…

เจดีย์หินโบราณตั้งตระหง่าน ในขณะที่ปกคลุมไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาอย่างหนาแน่น ดูเหมือนว่าจะประสบกับชำระล้างมานับไม่ถ้วน ทั้งยังเปล่งรัศมีที่เคร่งขรึมและสูงส่ง

มันตั้งตระหง่านอยู่ในทะเลเมฆอันกว้างใหญ่ ในขณะที่อีกาทองคำได้กลายร่างเป็นดวงอาทิตย์แผดจ้าที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า มันสาดส่องแสงสีทองเจิดจ้าที่ปกคลุมเจดีย์หินด้วยรัศมีอันเจิดจ้าและศักดิ์สิทธิ์

เมื่อวิสัยทัศน์ของเฉินซีฟื้นคืน เขาก็มาถึงทะเลเมฆ และจ้องมองไปที่เจดีย์หินแห่งนี้

“เจดีย์นี้เรียกว่าเจดีย์แห่งการเริ่มต้น มันถูกท่านอาจารย์สร้างขึ้นเป็นการส่วนตัวเมื่อหลายปีก่อน และมันถูกเตรียมไว้เป็นพิเศษสำหรับศิษย์ของนิกายที่จะบ่มเพาะ” อู๋เซวี่ยฉานยืนอยู่ด้านข้าง พลางทอดถอนใจ “เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ระดับการบ่มเพาะของข้ายังอยู่ที่บรรพเทวารู้แจ้งจักรวาลเช่นเดียวกับเจ้า ข้าก็ได้บ่มเพาะอยู่ที่นี่เช่นกัน เมื่อเจ้าเข้ามาในครั้งนี้ บางทีเจ้าอาจจะได้เห็นร่องรอยของมหาเต๋าที่ข้าทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อน”

เจดีย์แห่งการเริ่มต้น!

ความคาดหวังเสี้ยวเล็ก ๆ อดไม่ได้ที่จะพลุ่งพล่านในใจของเฉินซี

“ศิษย์น้องเล็ก มีเพียงศิษย์ของเขาเทพพยากรณ์ของเราเท่านั้น ที่สามารถก้าวเข้าสู่เจดีย์แห่งการเริ่มต้น” อู๋เซวี่ยฉานกล่าว

เฉินซีเข้าใจได้ทันที และเขาก็ตบหน้าผากตัวเอง พลันกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าศิษย์พี่ใหญ่ไม่เตือนข้า ข้าก็คงลืมเรื่องนั้นไปแล้ว”

ขณะที่กล่าว เขาก็โบกแขนเสื้อ และประกายแสงอันศักดิ์สิทธิ์ก็แผ่กระจายออกมา ก่อนที่ร่างของเยี่ยเหยียน เหล่าไป๋ และเป่าน้อยจะปรากฏตัวขึ้น

“ที่นี่ที่ไหนกัน?” ทั้งสามต่างสับสนและงุนงงมาก

“ย่อมเป็นเขาเทพพยากรณ์” เฉินซีกล่าวอย่างแย้มยิ้ม พลางอธิบายสถานการณ์ให้พวกเขาฟังอย่างรวดเร็ว จากนั้นเยี่ยเหยียนและคนอื่น ๆ ก็เข้าใจ

“คารวะ นายท่านใหญ่” เยี่ยเหยียนโค้งคำนับด้วยความเคารพต่ออู๋เซวี่ยฉานที่ยืนอยู่ด้านข้าง

เสียวเป่ายิ้มขณะทักทายอู๋เซวี่ยฉาน

สำหรับเหล่าไป๋ มันเก็บปีกไว้ด้านหลังและดูไม่กระวนกระวายใจ ราวกับไม่ยอมจำนนต่อหน้าอู๋เซวี่ยฉาน

อู๋เซวี่ยฉานพยักหน้าด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา จากนั้นก็มองไปที่เฉินซี และกล่าวว่า “ยังมีอีกคนหนึ่ง”

เฉินซีตกตะลึงและรู้สึกสับสนเล็กน้อย

อู๋เซวี่ยฉานชี้ไปที่หูของเฉินซี