บทที่ 1827 เจตจำนงที่ถูกทิ้งไว้

………………..

ฟิ่ว!

แสงดาวเคลื่อนคล้อยราวกับระลอกคลื่น ทั้งดงามจับใจและเจิดจรัสตระการตา

มันวิจิตรงดงามเหลือเกิน แต่แสงดาวนั้นก่อตัวขึ้นจากพลังงานของมหาเต๋า ทั้งยังเปี่ยมด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว

เฉินซีหยุดสืบกายไปข้างหน้าเพียงชั่วครู่ จากนั้นจึงมุ่งหน้าต่อไปเหมือนมัจฉาที่แหวกว่ายภายใต้กระแสน้ำ

พลังงานของมหาเต๋าของที่นี่มีเอกลักษณ์ บริสุทธิ์ หนาแน่น และดั้งเดิม ทั้งยังส่งผลกระทบอย่างเหนือจินตนาการต่อความเข้าใจต่อมหาเต๋าของผู้คน

การบ่มเพาะท่ามกลางพวกมันก็เหมือนกับการนั่งบำเพ็ญท่ามกลางมหาเต๋า ไม่ว่าจะเป็นร่างกาย จิตใจ หรือประสาทสัมผัส ทุกคนล้วนรับรู้ถึงจังหวะ รูปแบบ หรือแม้กระทั่งความล้ำลึกของมหาเต๋าได้อย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่มาพร้อมกับทั้งหมดนี้ คือแรงกดดันจากพลังงานของมหาเต๋าที่มีอยู่ตามธรรมชาติ!

ยิ่งพลังงานของมหาเต๋าบริสุทธิ์และดั้งเดิมมากขึ้นเท่าใด แรงกดดันจากมันก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น แรงกดดันนี้ไม่เพียงส่งผลกระทบต่อร่างกาย แต่ยังสร้างความกดดันต่อจิตวิญญาณของผู้บ่มเพาะและดวงจิตแห่งเต๋าด้วยเช่นกัน

เจดีย์แห่งการเริ่มต้นถูกปกคลุมไปด้วยดวงดาวของมหาเต๋าเป็นระยะทางหนึ่งพันห้าร้อยลี้ ดาวทุกดวงได้รับการขัดเกลาให้เป็นรูปเป็นร่างจากพลังงานของมหาเต๋า และยิ่งดวงดาวห่างไกลขึ้นมากเท่าใด พลังงานของมหาเต๋าภายในนั้นก็จะยิ่งบริสุทธิ์มากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นแรงกดดันที่เกิดขึ้นก็จะรุนแรงมากขึ้นตามธรรมชาติเช่นกัน

เป็นดั่งที่ตี้ซุนบรรพชนผู้ก่อตั้งคนที่สองกล่าวไว้ เราจะได้รับผลประโยชน์ที่เหลือเชื่อจากการบ่มเพาะที่นี่ เพราะยิ่งไปไกลเท่าใด ประโยชน์ที่ได้รับก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น แต่ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับความสามารถในการต้านทานแรงกดดันของมหาเต๋า

…

ฟิ่ว! ฟิ่ว!

ขณะที่เขาเดินลึกเข้าไปในบริเวณนี้ แรงกดดันของมหาเต๋าที่แผ่ซ่านออกมากจากดวงดาวก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น มันเหมือนกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาด ซึ่งเริ่มส่งผลกระทบต่อเฉินซีอย่างไม่หยุดยั้ง

จิตใจ ร่างกาย และจิตวิญญาณของเขาเริ่มปวดร้าวในระดับหนึ่ง จนพานให้ชายหนุ่มรู้สึกกดดัน

อย่างไรก็ตาม ความเร็วของเฉินซีก็หาได้ลดลงไม่ และเขายังคงบินไปข้างหน้าต่อไป

แต่กระนั้น เขาเริ่มโคจรพลังภายในร่าง พร้อมกับเริ่มต้านทานและสลายแรงกดดันที่มาจากทุกทิศทาง

ร้อยห้าสิบลี้

สองร้อยห้าสิบลี้

ห้าร้อยลี้

…

ตลอดทาง พลังศักดิ์สิทธิ์ในร่างของเฉินซีพลุ่งพล่าน หมุนเวียน และเปล่งแสงของมหาเต๋า มันก่อตัวเป็นแผ่นยันต์ที่ปกป้องร่างกายของเขาทั้งหมด และกลิ่นอายอันทรงพลังของเขาก็พุ่งสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า

เมื่อมองจากระยะไกล เขาเป็นเหมือนลำแสงที่ส่องประกายระยิบระยับ ซึ่งฉีกกระชากผืนอวกาศ และบดขยี้พลังงานของมหาเต๋า ฉากนี้อลังการมาก

ในขณะนี้ เพื่อต้านทานแรงกดดันของมหาเต๋าที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง เฉินซีจึงโคจรพลังในร่างอย่างเต็มที่ และหากพลังนี้ถูกใช้ในการต่อสู้ มันก็มากพอที่จะบดขยี้ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาลระดับสูงได้อย่างง่ายดาย!

“เอ๊ะ?”

“เป็นศิษย์พี่คนไหนที่มายังเจดีย์แห่งการเริ่มต้นเพื่อบ่มเพาะ?”

“ช่างเป็นความเร็วที่น่าทึ่งจริง ๆ มันไม่มีวี่แววที่จะชะลอตัวเลยด้วยซ้ำ อาจเป็นศิษย์พี่ฮวาเยี่ยนหรือไม่?”

“ไม่สิ ศิษย์พี่ฮวาเยี่ยนเพิ่งจากไปไม่นานมานี้ และอย่างน้อยต้องรอเป็นเวลาพันปี จึงจะสามารถเข้าสู่เจดีย์แห่งการเริ่มต้นได้อีกครั้ง”

“ไม่ใช่ศิษย์พี่ฮวาเยี่ยนเหรอ? แล้ว… เขาเป็นใคร? ไม่มีบุคคลเช่นนี้ในหมู่พวกเราที่เป็นศิษย์รุ่นที่สามของเขาเทพพยากรณ์”

เมื่อเฉินซีอยู่ห่างจากทางเข้าเก้าร้อยลี้ เขาได้ยินเสียงพูดคุยผ่านกระแสปราณจากระยะไกล

เขาพลันเหลือบมองและสังเกตเห็นร่างจำนวนมากที่กระจัดกระจายนั่งสมาธิบนดวงดาวอันกว้างใหญ่ในระยะไกล มันมีมากกว่าสิบคน มีทั้งชายและหญิง ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาล

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นศิษย์รุ่นที่สามจากสายของเหวินเต้าเจิน ซึ่งเป็นบรรพชนผู้ก่อตั้งคนที่สาม

ในขณะนี้ ทั้งหมดต่างหยุดบ่มเพาะเมื่อเห็นเฉินซี และมองเขาด้วยความประหลาดใจ เนื่องเพราะไม่สามารถระบุตัวตนเฉินซีได้

เฉินซีเพียงแต่ยิ้มเมื่อเผชิญกับสิ่งนี้ และเขาก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลา ก่อนที่จะพุ่งปราดไปยังส่วนลึกของเจดีย์

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เหล่าศิษย์ต่างก็ประหลาดใจยิ่งขึ้น พวกเขาตระหนักดีว่า หากชายคนนี้มุ่งหน้าต่อไป เขาก็จะไปถึงระยะหนึ่งพันลี้

มันเหมือนกับการแบ่งแยก และระยะทางหนึ่งพันลี้ก็เป็นดั่งธรณีประตู เมื่อมาถึงที่นั่น แรงกดดันจากมหาเต๋าก็จะยิ่งทวีคูณ เว้นแต่จะมีรากฐานที่มั่นคงสุดเปรียบปาน พร้อมกับพลังที่แข็งแกร่งและลึกล้ำอย่างยิ่ง มิฉะนั้น คนผู้นั้นจะต้องถูกระเบิดจนกระเด็นกลับไปอย่างแรง เมื่อเข้าสู่พื้นที่นั้น

เมื่อเห็นว่าเฉินซีนั่นดูเหมือนจะไม่รู้ข้อเท็จจริงเรื่องนี้ และยังคงมุ่งหน้าต่อไป นอกจากจะรู้สึกประหลาดใจแล้ว หลายคนอดไม่ได้ที่จะตั้งใจดูการแสดง ราวกับพวกเขาต้องการดูว่าเฉินซีจะตกอยู่ในสภาพอับอายเช่นใด

ตามที่พวกเขาคาดไว้ เมื่อร่างของเฉินซีมาถึงระยะหนึ่งพันลี้ จู่ ๆ ก็ช้าลง ความเร็วลดลงอย่างเห็นได้ชัด

สิ่งนี้ทำให้พวกเขายิ้มได้ เมื่อพวกเขามาที่นี่เมื่อหลายปีก่อน พวกเขาก็ต้องทุกข์ทรมานเพราะเหตุนี้เช่นกัน และต่างก็ตระหนักดีว่า เมื่อเลยระยะหนึ่งพันลี้ไป มันไม่ใช่สถานที่ที่ใคร ๆ ก็สามารถข้ามผ่านได้

อย่างไรก็ตาม รอยยิ้มของพวกเขาปรากฏเพียงชั่ววูบ ก่อนที่ใบหน้าของทุกคนจะแข็งทื่อไป

เนื่องเพราะชั่วพริบตาก็มีเสียงก้องดังขึ้นในหูของพวกเขา ในช่วงเวลาถัดมา ร่างของเฉินซีก็เหมือนกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง ในขณะที่เขาพุ่งทะลุระยะหนึ่งพันลี้

สิ่งนี้ทำให้พวกเขาประหลาดใจ และเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ความคิดเห็น