บทที่ 1844 ได้รับหม้อมาอย่างไม่คาดคิด

บทที่ 1844 ได้รับหม้อมาอย่างไม่คาดคิด

………………..

บทที่ 1844 ได้รับหม้อมาอย่างไม่คาดคิด

“เรื่องเร่งด่วนในยามนี้ คือการค้นหาหม้อจารึกเต๋าโบราณ แล้วไปพบกู่เยี่ยนกับคนอื่น ๆ” เฉินซีเหาะเหินอย่างปราดเปรียว พลางคิดคำนึงในใจอย่างรวดเร็ว

ในรอบแรกของการถกวิถีเต๋า มีหม้อจารึกเต๋าโบราณเพียงยี่สิบห้าใบ และนั่นหมายความว่ามีแค่ยี่สิบห้าคนเท่านั้นที่จะสามารถเข้าสู่รอบที่สองได้

ดังนั้นจึงเป็นที่ประจักษ์ชัด ว่าการแข่งขันระหว่างพวกเขาจะรุนแรงปานใด

ตามความคิดของเฉินซี หากศิษย์เขาเทพพยากรณ์ได้รับหม้อจารึกเต๋าโบราณมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น แต่เขาก็ทราบดีว่าเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ศิษย์เขาเทพพยากรณ์บางคนจะถูกกำจัดเมื่อรอบแรกสิ้นสุดลง

ท้ายที่สุด การถกวิถีเต๋าครั้งนี้ก็มีผู้เยี่ยมยุทธ์มากมาย ทั้งยังไม่มีบุคคลธรรมดาทั่วไปแม้แต่คนเดียว เมื่อรวมกับความจริงที่ว่า พิภพกุมภเต๋านั้นกว้างใหญ่ไพศาลมาก พวกเขาอาจไม่สามารถให้ความช่วยเหลือได้ทันเวลา หากศิษย์คนอื่น ๆ ประสบเหตุร้าย

ในฐานะผู้อาวุโสระดับบรรพจารย์เพียงคนเดียวจากเขาเทพพยากรณ์ที่เข้าร่วม ดังนั้นเฉินซีจึงต้องพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อช่วยให้เหล่าศิษย์ของเขาเทพพยากรณ์ได้รับหม้อจารึกเต๋าโบราณให้มากยิ่งขึ้นได้มากขึ้น

“ตามกฎของการถกวิถีเต๋า ชัดเจนว่าไม่อนุญาตให้เรารวมกลุ่มกัน ในทางกลับกัน แม้ข้าจะไม่สังหารคนอื่นเพื่อแย่งชิงหม้อจารึกเต๋าโบราณ แต่คนอื่น ๆ จะต้องพยายามฆ่าข้าอย่างแน่นอน ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ดูเหมือน…หนทางเดียวที่ข้าจะเลือกได้ คือเส้นทางแห่งการต่อสู้ไม่รู้จบ…”

เฉินซีหยุดคิดถึงเรื่องนี้ทันทีเมื่อเขาตัดสินใจแล้ว

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วธูป

หัวใจของเฉินซีก็สั่นไหว

โอม!

ในเวลาเดียวกันนั้น เกลียวคลื่นที่คลุมเครือก็อุบัติขึ้นจากระยะไกล

ทันใดนั้น ดวงตาของเฉินซีทอประกายแสงแปลก ๆ และสายตาของเขาจับจ้องไปยังภูเขาในระยะไกล

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์นั้นมีรูปร่างเหมือนวัวที่กว้างใหญ่และทรงพลัง เกลียวคลื่นที่คลุมเครือนั้นแผ่มาจากส่วนลึกของภูเขานั้น

หากเฉินซีไม่ได้ใช้อักขระผนึกเต๋า เขาก็คงเกือบจะพลาดไปแล้ว

“นั่นอาจเป็น….”

ฟึ่บ!

เฉินซีทะยานร่างพุ่งปราดออกไปอย่างไม่ลังเล

ชั่วครู่ต่อมา เฉินซีก็ปรากฏตัวที่ด้านหน้าหุบเขาที่เต็มไปด้วยลำห้วย น่าแปลกที่มีแสงเปล่งประกายเจิดจ้าออกมาจากพื้นหินของช่องเขา และแสงนี้บริสุทธิ์ราวกับแก้ว ทั้งยังปลดปล่อยกลิ่นอายโบราณและศักดิ์สิทธิ์ออกมา

เมื่อมองอย่างระมัดระวัง เฉินซีกลับต้องประหลาดใจ เพราะที่แห่งนั่นมีหม้อทองแดงสว่างไสวขนาดเท่ากำปั้น พื้นผิวเรียบลื่นอย่างสมบูรณ์ มีสามขาและสองมือจับตั้งอยู่!

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉินซีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “โชคของข้าไม่ดีเกินไปหน่อยเหรอ?”

หากเขาจำไม่ผิด หม้อทองแดงขนาดเล็กที่ประณีตใบนี้ เป็นหนึ่งในหม้อจารึกเต๋าโบราณทั้งยี่สิบห้าใบอย่างแน่นอน!

นี่เหมือนกับการส้มหล่นอย่างแท้จริง เขาเพิ่งมาถึงพิภพกุมภเต๋าได้เพียงหนึ่งชั่วธูป แต่กลับพบหม้อจารึกเต๋าโบราณอย่างไม่คาดคิด สิ่งนี้ทำให้เฉินซีอดที่จะประหลาดใจไม่ได้

ฟึ่บ!

เฉินซีไม่กล้าลังเล เขาโบกแขนเสื้อใส่แสงเต๋าที่ปกคลุมหม้อกลั่นให้ลอยขึ้น จากนั้นก็หยิบหม้อมา

เมื่อเขาถือมันไว้ในมือ เฉินซีสังเกตเห็นว่าในขณะที่หม้อใบนี้ดูเหมือนจะมีขนาดเพียงกำปั้น แต่จริง ๆ แล้วมันหนักเป็นพิเศษ อย่างน้อยที่สุดก็มีน้ำหนักสองหมื่นห้าพันจิน ซึ่งเทียบได้กับน้ำหนักของภูเขา

หม้อใบนี้ถูกแกะสลักด้วยลวดลายโบราณต่าง ๆ เช่น ดอกไม้ นก แมลง ปลา ภูเขา ทะเลสาบ แม่น้ำ เครื่องบวงสรวงแด่เทพเจ้า รูปแกะสลัก และสิ่งอื่น ๆ ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลาอีกด้วย

ดูเหมือนจะเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ แต่หลังจากที่เฉินซีพินิจมันอย่างระมัดระวังแล้ว เขาสังเกตเห็นว่า นอกเหนือจากกลิ่นอายลับของเต๋าที่มีอยู่มากมายแล้ว หม้อใบนี้ก็ไม่มีประโยชน์อื่นใดอีก

แน่นอนว่า อาจมีความลับบางประการซุกซ่อนอยู่ภายในนั้น แต่เฉินซีก็ไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้

ถึงกระนั้น เฉินซียังคงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่สามารถได้รับหม้อใบนี้อย่างรวดเร็ว

ทว่าเมื่อเขาตั้งใจที่จะเก็บสมบัตินี้และซ่อนมันไว้ ก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง เนื่องจากหม้อใบนี้ไม่สามารถเก็บในคลังสมบัติได้เลย และถึงขนาดที่จักรวาลภายในร่างกายของเขาไม่สามารถเก็บมันไว้ด้วย!

ดูเหมือนพลังที่มองไม่เห็นได้ปิดผนึกรอบ ๆ ของหม้อใบนี้ ทำให้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะนำมันออกไป

สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเฉินซีกระตุกวูบ และตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แน่นอนว่า เมื่อเขาลองปกปิดกลิ่นอายเต๋าที่หม้อใบนี้แผ่ซ่านออกมา ก็พบว่าเขาไม่สามารถบรรลุได้เช่นกัน!

แน่นอนว่าเมื่อเขาต้องการปกปิดรัศมีของเต๋าที่หม้อกลั่นเล็ดลอดออกมา เขาก็สังเกตเห็นในทำนองเดียวกันว่าไม่สามารถทำได้!

นี่หมายความว่าอย่างไร?

หมายความว่าตราบเท่าที่เขานำหม้อใบนี้ติดตัวไปด้วย มันจะแผ่กลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของมันออกมาอย่างแน่นอน ซึ่งนี่ก็ไม่ต่างอะไรกับการประดับไข่มุกราตรีที่ส่องแสงเรืองรองไว้บนร่างกาย ซึ่งทำให้เขาโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง!

หากเป็นเช่นนั้น ก็ไม่ต้องครุ่นคิดอะไรมากนัก เนื่องเพราะฝ่ายตรงข้ามจะสังเกตเห็นเขาทันทีที่เป็นไปได้!

แม้ว่าเขาจะหลบซ่อนตัว แต่มันก็ไร้ประโยชน์ เว้นแต่อีกฝ่ายจะไม่ค้นพบตัวเขา แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้เลย

เหตุผลก็เรียบง่ายเช่นเดียวกัน เป็นเพราะกลิ่นอายของหม้อใบนี้ไม่สามารถปกปิดได้ และเทียบได้กับการแผ่จิตสัมผัสออกไปอย่างไม่หยุดยั้งตลอดเวลา ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีใครสังเกตเห็น!

ในขณะนี้ ความยินดีในใจของเฉินซีลดลงไปมากกว่าครึ่งทันที พร้อมกับขมวดคิ้วไม่รู้จบ และในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมไฮว่คงจื่อถึงกล่าวว่า มาตรแม้นจะมีวาสนาที่จะได้รับหม้อจารึกเต๋าโบราณนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะชนะในการถกวิถีเต๋านี้ เพราะจะต้องเผชิญอันตรายจากถูกการแย่งชิงหม้อใบนี้ตลอดเวลา!

“สิ่งนี้เหมือนกับเผือกร้อนจริง ๆ ถ้าข้านำติดตัวไปด้วย นั่นไม่ได้หมายความว่าข้าต้องยืนหยัดกว่าสามเดือน จนกว่าการถกวิถีเต๋ารอบแรกจะสิ้นสุดลงหรอกหรือ?”