บทที่ 1857 ควบคุมชะตากรรม

บทที่ 1857 ควบคุมชะตากรรม

………………..

บทที่ 1857 ควบคุมชะตากรรม

เฉินซีและคงโหยวหรานเดินทางเคียงข้างกันผ่านทุ่งโล่ง

พระอาทิตย์ที่ใกล้ลับฟ้าเปล่งประกายออกมาดั่งไฟ ทำให้พื้นดินถูกปกคลุมด้วยชั้นสีแดงเข้มคล้ายสีของดอกกุหลาบ

เมื่อนางไม่ได้ต่อสู้ คงโหยวหรานก็กลับคืนสู่สภาพอันเกียจคร้านดังเดิม นางสวมชุดที่ปกคลุมไปด้วยเมฆสีดอกกุหลาบ ลำคอระหงขาวดุจหิมะ เส้นผมนุ่มสลวยเป็นเงางาม ทั้งยังมีรูปลักษณ์งดงามและประณีตอย่างไร้ผู้เทียบเคียง

นางสง่า สำรวม งามลักษณ์ มากเสน่หา และเปล่งประกายอันสูงส่ง มิหนำซ้ำ กิริยาท่าทางยังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

นี่คือคงโหยวหรานในฐานะผู้เยี่ยมยุทธ์อันดับหนึ่งในขอบเขตบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาลของตำหนักเต๋าหนี่หวา และผู้สืบเชื้อสายโลหิตบริสุทธิ์ของราชานกยูงบรรพกาล นางคู่ควรกับการเกิดมาเป็นยอดอัจฉริยะที่ไม่ธรรมดา

“เรื่องเมื่อครู่นี้ต้องขอบคุณเจ้าแล้ว” คงโหยวหรานชะลอความเร็วลง ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยดารา จ้องมองไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังลุกโชติช่วงในระยะไกล เวลานี้เสียงที่ชัดเจนและรื่นเริงยังคงแฝงด้วยความเกียจคร้านไม่เสื่อมคล้าย

เฉินซีตอบอย่างเป็นกันเอง “ไม่จำเป็น แม้ว่าข้าจะไม่ได้ลงมือ ทว่าด้วยพลังฝีมือที่เจ้ามี สำหรับเจ้าการหลบหนีก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร”

“อย่างไรก็ตาม หากเจ้าไม่ยื่นมือช่วยเหลือในครั้งนี้ ข้าคงไม่อาจระบายความเกลียดชังของข้าได้”

คงโหยวหรานยิ้มเล็กน้อยขณะที่ริมฝีปากแดงชุ่มชื้นอันมากเสน่หาเผยอน้อย ๆ เผยให้เห็นความงามเฉพาะตนที่ไม่มีผู้ใดเหมือน “แต่น่าแปลกจริง ศิษย์ของสำนักเต๋านี้ ช่างดูเหมือนกับศิษย์ของนิกายอำนาจเทวะและสำนักศักดิ์สิทธิ์ พวกมันสามารถมารวมตัวกันล่วงหน้าได้อย่างไร ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าสำนักเต๋าจะอาจอยู่ฝ่ายเดียวกับสำนักศักดิ์สิทธิ์และนิกายอำนาจเทวะ”

เฉินซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าก็ไม่อาจยืนยันได้เช่นกัน ทว่าสิ่งที่ข้าสามารถบอกได้ก็คือ สำนักเต๋านั้นคงต้องรู้แผนการของนิกายอำนาจเทวะและสำนักศักดิ์สิทธิ์ ก่อนที่การถกวิถีเต๋าจะเริ่มต้นขึ้นแน่ มีเพียงเขาเทพพยากรณ์ของเราและตำหนักเต๋าหนี่หวาเท่านั้นที่ถูกปกปิดความจริง”

ความประหลาดใจแวบขึ้นมาภายในดวงตาที่เปี่ยมด้วยดวงดาวของคงโหยวหราน “เจ้าก็สังเกตเห็นเหมือนกันเหรอ?”

เฉินซีพยักหน้า อารมณ์ชายหนุ่มหนักอึ้งเล็กน้อย เพราะเขากังวลมากกว่านั้น

“จริงสิ เจ้าได้พบกับศิษย์เขาเทพพยากรณ์ของข้าบ้างหรือไม่?” เฉินซีถามขึ้น

คงโหยวหรานตกตะลึง และกล่าวด้วยความประหลาดใจ “จนถึงตอนนี้เจ้ายังไม่เคยพบกับศิษย์จากเขาเทพพยากรณ์เลยหรือ”

เฉินซีพยักหน้า “ใช่”

คงโหยวหรานดูเหมือนจมอยู่ในภวังค์ความคิด “เจ้าสงสัยว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับเรื่องนี้เหรอ?”

เฉินซีครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามทันที “แม่นางคงเจ้าพึงรู้หรือไม่ว่าพลังประเภทใดในโลกนี้ที่สามารถส่งผลกระทบต่อชะตากรรมของผู้บ่มเพาะได้”

คงโหยวหรานเม้มริมฝีปากแดงของตนแผ่วเบา พลางยื่นมือเรียวงามชี้ไปบนท้องนภา “เต๋าแห่งสวรรค์”

เต๋าแห่งสวรรค์ครอบคลุมทั่วทั้งจักรวาล และเป็นกฎสูงสุดที่คอยรักษาการไหลเวียนของจักรวาล มันเป็นสิ่งสูงสุด ไร้ขอบเขต ทั้งยังไม่มีตัวตน ชะตากรรม โชคลาภ และอื่น ๆ ของผู้บ่มเพาะล้วนได้รับผลกระทบจากมัน สิ่งเหล่านี่คือความรู้พื้นฐานในโลกแห่งการบ่มเพาะ

คงโหยวหรานเหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ นางก็เงียบไปครู่หนึ่ง “เฉินซี เจ้าคิดว่ามีใครบางคนใช้กลอุบาย ต่อชะตากรรมของเจ้าในระหว่างการถกวิถีเต๋าครั้งนี้หรือ?”

เฉินซีส่ายศีรษะ “ข้าไม่กังวลเกี่ยวกับตัวข้าเอง ทว่าสิ่งที่ข้ากังวลนั้นเกี่ยวกับศิษย์คนอื่น ๆ ของเขาเทพพยากรณ์มากกว่า”

คงโหยวหรานหายใจเข้าลึก ๆ ขณะที่หันไปจับจ้องเฉินซี “มันไม่ได้แตกต่างกันมากนักหรอก ข้าบอกไม่ได้ว่า การตัดสินใจของเจ้านั้นถูกต้องหรือไม่ แต่ข้าสามารถบอกเจ้าได้ว่า นอกจากเต๋าแห่งสวรรค์แล้ว ยังมีสมบัติอีกชิ้นหนึ่งที่สามารถควบคุมชะตากรรมของผู้บ่มเพาะได้อย่างน่าเหลือเชื่อ!”

ดวงตาเฉินซีหรี่ลงทันควัน “มันคืออะไร?”

คงโหยวหรานกล่าวเน้นย้ำทีละคำ “สุดยอดสมบัติของนิกายอำนาจเทวะ เข็มทิศพลิกลักษณ์!”

เข็มทิศพลิกลักษณ์! นิกายอำนาจเทวะ!

หัวใจของเฉินซีสั่นไหว ในขณะที่ประกายอันเย็นเยียบและแหลมคมส่องประกายในดวงตาของชายหนุ่ม

“สมบัติชิ้นนี้อยู่ในนิกายอำนาจเทวะ และครอบครองพลังอันศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ ตามตำนาน เราสามารถสร้างการเชื่อมโยงโดยตรงกับพลังของเต๋าแห่งสวรรค์ได้ โดยการพึ่งพาสมบัติชิ้นนี้ สามารถชักนำพลังทุกประเภท เช่นภัยพิบัติ การทำลายล้าง และการลงทัณฑ์จากสวรรค์ลงมา มันน่าเกรงขามและลึกลับถึงขีดสุด แต่ที่สำคัญที่สุด มีคำร่ำลือในโลกภายนอกว่าหนึ่งในผลกระทบที่น่าเกรงขามที่สุดของมัน คือความสามารถในการควบคุมและส่งผลต่อชะตากรรมของผู้บ่มเพาะได้อย่างน่าเหลือเชื่อ!”

คำอธิบายของคงโหยวหราน ทำให้เฉินซียิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าเหตุผลที่เขาไม่สามารถมาบรรจบกับศิษย์คนอื่น ๆ ของเขาเทพพยากรณ์ได้ อาจเป็นเพราะแผนร้ายของนิกายอำนาจเทวะ!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉินซีก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงเย็น “ไม่นึกเลยว่าพวกมันกล้าใช้สมบัติล้ำค่าเช่นนี้เพื่อจัดการกับเขาเทพพยากรณ์ของข้า”

คงโหยวหรานไม่ได้คำใด เพราะนางกำลังคิดว่าตำหนักเต๋าหนี่หวาอาจต้องแผนการร้ายนี้เช่นกัน อย่างไรก็ตาม หลังจากที่คิดเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้

เฉินซีหายใจเข้าลึก พลันละทิ้งความคิดที่ฟุ้งซ่านในใจไป “แม่นางคง ขอบคุณสำหรับคำเตือน ถ้าไม่มีสิ่งอื่นใดแล้ว ข้าคงต้องขอลา”

“อันที่จริง เจ้าสามารถมากับข้าได้ ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าเราจะเผชิญกับอันตราย เราก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกคนอื่นกำจัด” คงโหยวหรานแนะนำ

เฉินซียิ้ม “ไม่จำเป็น ข้ายังคงกังวลเกี่ยวกับศิษย์คนอื่น ๆ ข้าคงไม่อาจพักผ่อนอย่างสบายใจได้หากยังไม่พบพวกเขา”

คงโหยวหรานจึงไม่คิดรั้งอีกฝ่ายไว้ “ถ้าอย่างนั้นก็ถนอมตัวด้วย มันคงจะน่าเบื่อเล็กน้อย หากเจ้าไม่อยู่ในรอบที่สองของการถกวิถีเต๋า”

เฉินซีคลี่ยิ้ม “เจ้าก็เช่นกัน”

ทันทีที่กล่าวจบ ชายหนุ่มก็หันหลังจากไป

ด้วยความเชื่อมั่นในหัวใจ เราจะไม่เปลี่ยวเหงาอีกต่อไป

“ช่างเป็นคนที่น่าสนใจจริง ๆ” รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากของคงโหยวหราน เมื่อร่างของเฉินซีหายลับไป นางก็ยืดเส้นยืดสาย จากนั้นนางก็หายตัวไปจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว

…

ในเดือนที่สองของการถกวิถีเต๋า บรรยากาศในพิภพกุมภเต๋าสงบมาก ไม่มีการต่อสู้ใด ๆ ปะทุขึ้นอย่างต่อเนื่องเหมือนในช่วงเดือนแรก