บทที่ 1885 เหตุพลิกผันสะเทือนโลกา

บทที่ 1885 เหตุพลิกผันสะเทือนโลกา

………………..

บทที่ 1885 เหตุพลิกผันสะเทือนโลกา

เป็นไปตามคาด เมื่อหวังคงถือกระบี่เล่มที่สอง ปราณของเขาก็โถมทะยานสูงลิ่วในพริบตา

ผมสีม่วงสะบัดไหว ดวงตาเรืองประกายวับวามทว่าหนาวเยือก ดูประหนึ่งเทพอสูรบรรพกาลลืมตาตื่นหลังนิทรายาวนาน เผยฤทธาร้ายกาจไร้ขอบเขต

“นี่คือกระบี่น้ำค้างแข็งกำสรวล สมบัติชิ้นโปรดของข้า เนิ่นนานนักนับจากหนสุดท้ายที่มีผู้บีบให้ข้าใช้มันได้” หวังจงทอดถอนใจเบา ๆ

พร้อมกันนั้น จิตสังหารจากร่างก็ยิ่งพลุ่งพล่าน ดุจภูเขาไฟอันนิ่งสงบมาแสนนานเกิดปะทุกะทันหัน

“เฉินซี เจ้าภูมิใจได้แล้วที่พ่ายต่อกระบี่น้ำค้างแข็งกำสรวล” เสียงเฉยชาของเขาไม่ทันสิ้น หวังจงก็จู่โจมเข้ามาอีกครั้ง

วิ้ง!

เขาเงื้อกระบี่พิชิตทัณฑ์สีแดงสดในมือขวาขึ้นฟาดฟัน เกิดเป็นรัศมีมายาสีเลือดโผนทะยาน แผดปราณสีเลือดดุจปรารถนาย้อมโลกหล้าแดงฉาน

วูบ!

ขณะเดียวกัน กระบี่น้ำค้างแข็งกำสรวลอันเจิดจรัสเช่นหิมะก็แทงออกไปอย่างเรียบง่าย เพียงพริบตา ทั่วโลกาก็หนาวเยือกเสียดหัวใจ

สองวิชากระบี่ต่างความแข็งแกร่งซ้อนทับกัน เกิดเป็นภาพยิ่งใหญ่ชวนสะพรึงให้ผู้บ่มเพาะทั้งปวงลืมหายใจ หัวใจสั่นสะท้านตาม ๆ กัน

การโจมตีเช่นนี้ทำให้กระทั่งจักรพรรดิบางคนยังเผชิญแรงกดดันอย่างเกินอธิบาย!

ตู้ม!

ปราณกระบี่แผดผลาญทะยานพุ่ง ดูประหนึ่งจะบดขยี้ให้ราบคาบ มอบความรู้สึกไร้กำลังไม่อาจขัดขืน

หัวใจใครหลายคนกระเด้งจุกในลำคอ เป็นกังวลแทนเฉินซียิ่งนัก

ความแข็งแกร่งของหวังจงร้ายกาจเกินไปโดยแท้ ดุจหุบเหวลึกล้ำเกินหยั่ง แล้วเฉินซีจะหยุดฤทธาหลังแผลงกระบี่คู่ออกมาครั้งนี้ได้อย่างไร?

…

เฉินซีไม่ได้ขวางมัน

พริบตาที่หวังจงโจมตี เฉินซีก็เลือกลงมือเช่นกัน

หนึ่งปราณกระบี่อันดูราบเรียบธรรมดาระเบิดตัวพุ่งออก

เคล็ดกระบี่ลึกล้ำฤทัย เชือดเฉือนกาสร

การโจมตีนี้ดูไม่ต่างจากการโจมตีก่อน ๆ ของเขาเลย มันไม่เผยร่องรอยฤทธาสะเทือนโลกหล้า ทำให้ผู้บ่มเพาะมากมายในโลกภายนอกรำพึงในใจ

หรือเฉินซีจะ… หมดลูกไม้แล้วจริง ๆ?

เปรี้ยง!

หนึ่งแรงระเบิดสะเทือนแดนดิน ปราณกระบี่ของเฉินซีปะทะเข้ากับปราณกระบี่สีเลือดก่อน สาดรัศมีพร่างพรมทั่วทิศทาง

เฉินซีทำลายการโจมตีนี้ลงไปได้จริง แต่ก่อนเขาจะทันไหวตัว ปราณกระบี่จากกระบี่น้ำค้างแข็งกำสรวลก็ฟาดเข้าใส่อย่างจัง

เปรี้ยง!

ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ เฉินซีจึงทำได้เพียงเป็นฝ่ายตั้งรับ ทว่าร่างกลับรู้สึกราวถูกเทือกเขากระหน่ำชน ถอยไปเบื้องหลังอย่างควบคุมไม่ได้

สามก้าว

ห้าก้าว

เจ็ดก้าว

…

ทุกย่างก้าวถอยหลังของเฉินซีทำให้หัวใจของผู้บ่มเพาะมากมายกระตุกวูบ ความรู้สึกกังวลถมทวี ถึงขนาดที่ใครหลายคนทนดูต่อมิได้

เพราะขณะนี้ ปราณกระบี่ในกระจ่างดุจชิ้นน้ำแข็งกดทับลงใส่เฉินซีเยี่ยงภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ขณะที่เฉินซีดูเหมือนรับแรงกดดันเช่นนี้ยากเย็นนัก ทำได้เพียงถอยกรูดไม่จบสิ้น

วิ้ง!

วิ้ง!

การโจมตีนี้ของหวังจงน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง มันสาดซัดไม่จบสิ้น เผยอำนาจยิ่งใหญ่ในการควบคุมของเขา ฟาดฟันลงใส่เฉินซีอย่างรุนแรง

ทุกผู้ล้วนสังเกตชัดว่าอาภรณ์ เส้นผมและคิ้วของเฉินซีล้วนมีชั้นน้ำแข็งเกาะเป็นสีขาวจาง ๆ

นอกจากนั้น ร่างของเขายังถอยหลังไม่หยุดยั้ง….

ในความเห็นเหล่าผู้ชม หากสถานการณ์เป็นเช่นนี้ต่อไป คงไม่นานแล้วที่เฉินซีจะกระเด็นออกจากสมรภูมิ ยามนั้น แม้เขาจะยังรับการโจมตีของหวังจงได้ต่อ เขาก็ยังพ่ายด้วยกฎศึกอยู่ดี

“เป็นไปได้เช่นไร? กระทั่งเฉินซียังจะพ่ายหวังจงหรือ?” ใครบางคนรำพึงเบา ๆ

“การโจมตีนี้ร้ายกาจเกินไปจริง ๆ ใครจะคาดคิดว่ากระบี่คู่ของหวังจงจะร้ายกาจได้เพียงนี้?” ใครอีกคนทอดถอนใจ รู้สึกตกตะลึงในฤทธาหวังจง

“จบแล้ว หากเฉินซีพ่าย เขาเทพพยากรณ์ก็จะพ่ายหมดรูป ไม่อาจเข้าร่วมศึกต่อไปได้” ใครบางคนเริ่มรำพึงอย่างเสียดาย

…

แปดก้าว

เก้าก้าว

ขณะที่เฉินซียังก้าวถอย หัวใจของผู้บ่มเพาะทั่วทิศก็สั่นไหวไม่จบสิ้นเช่นกัน พวกเขายิ่งเพิ่มกังวล เบิกตากว้างจับตามอง

“ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ลุ้นรอในศึกนี้แล้ว บอกได้ว่าหวังจงแข็งแกร่งเกินคาดจริง ๆ” เล่ยฝูรำพึงในโถงบรรจบ “บางทีเหลิ่งซิงหุนจากนิกายอำนาจเทวะของข้าอาจเป็นผู้เดียวที่เอาชนะเขาได้”

“ฮ่า ๆ ตงหวงอิ่นเซวียนของสำนักศักดิ์สิทธิ์เราก็ไม่ได้น้อยหน้านะ” ฉือซงจื่อระเบิดหัวเราะ

สีหน้าของเหวินถิงยามได้ยินเช่นนี้ยากมองเล็กน้อย แต่สุดท้ายนางก็ยังไร้วาจา ขณะนี้ ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่เฉินซี เป็นกังวลแทนเขายิ่งนัก มีหรือจะมีกะใจมาสนคำยั่วยุจากฉือซงจื่อกับเล่ยฝู?

อาจารย์อา ต้องทนให้ได้นะ! เหวินถิงพึมพำในใจ

…