บทที่ 1886 ต้อนรับ

บทที่ 1886 ต้อนรับ

………………..

บทที่ 1886 ต้อนรับ

นี่เขาออมมือให้ข้าเหรอ?

หวังจงที่ดูเหมือนจะเสียสติไปแล้ว พลันตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ จากนั้นเขาก็กล่าวซ้ำไปซ้ำมา “เป็นไปไม่ได้…. นี่มันเป็นไปไม่ได้….”

ในทางกลับกัน เฉินซีได้ลงจากสมรภูมิจารึกเต๋าโบราณแล้ว

ณ ขณะนี้ หวังจงยืนอยู่กลางสมรภูมิเพียงลำพัง พลางจดจ้องไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า ดูโดดเดี่ยว หดหู่ และน่าสมเพชอย่างยิ่ง

เมื่อได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ไฮว่คงจื่อก็หายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับความตกตะลึงในใจอย่างแข็งขัน จากนั้นจึงกล่าวด้วยเสียงทุ้มลึก “ผู้ชนะการประลองครั้งนี้คือเฉินซี!”

เสียงอันสง่างามของเขากวาดไปทั่วฟ้าดิน ทำให้ผู้ชมที่อยู่รอบ ๆ หายจากอาการตกใจ

ความแตกตื่นปะทุขึ้นบริเวณโดยรอบทันที ในใจรู้สึกเร้าร้อนไปด้วยความตื่นเต้น

“เขาชนะ! เฉินซีชนะ! เหลือเชื่อ! นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!”

“ข้าไม่เคยคาดคิดว่าเฉินซีจะโต้ตอบในช่วงคับขันได้อย่างน่าอัศจรรย์ และเอาชัยหวังจงได้ในรวดเดียว!”

“เฮ้อ! ม้ามืดอย่างหวังจงกลับต้องหยุดลงที่นี่ แต่จากการแสดงฝีมือของเขาในระหว่างการประลองที่ผ่านมา ก็เพียงพอที่จะสร้างชื่อให้เขาเลื่องระบือไปทั่วใต้หล้า และเป็นที่รู้จักในแดนเทพโบราณทั้งหมด”

“วิเศษ! ทุกท่านเห็นชัดเจนหรือไม่? กระบี่ที่เฉินซีใช้ในตอนท้ายนั้นมีอานุภาพที่น่าเกรงขามยิ่ง เห็นได้ชัดว่ามันเป็นสมบัติวิญญาณธรรมชาติที่ไม่ธรรมดา!”

“ใช่แล้ว! ผู้ใดจะคาดคิดว่าเฉินซีจะเก็บซ่อมมันไว้อย่างมิดชิดจริง ๆ และเขาก็ไม่เต็มใจที่จะมันจนกว่าจะถึงช่วงสุดท้าย”

เขาได้ยินเสียงโห่ร้องด้วยความประหลาดใจไม่หยุดหย่อน และความแตกตื่นครั้งใหญ่ได้เกิดขึ้นทั่วทั้งเมืองทศทิศ

…

โถงบรรจบ

เหวินถิงถอนหายใจยาวและคลายมือที่กำแน่นออก นอกจากนี้ รอยยิ้มยังประทับที่มุมปาก พลันรู้สึกจิตใจปลอดโปร่ง

แม้ว่านางจะไม่กล่าวคำใด แต่ยามนี้สีหน้าของเล่ยฝูและฉือซงจื่อก็ค่อนข้างหม่นหมอง เพราะพวกเขาจะคาดคิดได้อย่างไรว่าเฉินซีซึ่งแต่เดิมดูเหมือนจะพ่ายแพ้อย่างแน่นอน กลับรอดพ้นจากสถานการณ์ที่สิ้นหวัง และเปิดฉากตอบโต้ได้อย่างงดงามยิ่ง

ไอ้สารเลวนั่น! มันใจเด็ดจริง ๆ! ทั้งคู่สาปแช่งอยู่ในใจ

…

“ถ้าหวังจงเป็นผู้สืบทอดของสถานที่นั้นจริง ๆ การที่เฉินซีสามารถเอาชนะเขาได้… ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด” เจียหนานตกตะลึง เขาจ้องมองที่หวังจงที่ยืนอยู่ในสมรภูมิ และหวนนึกถึงการโจมตีครั้งสุดท้ายของเฉินซี แล้วจึงครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง

ท่าทีของเขาแตกต่างไปจากผู้บ่มเพาะคนอื่น ๆ โดยสิ้นเชิง และดูค่อนข้างผิดปกติ น่าเสียดายที่สายตาส่วนใหญ่ล้วนมาบรรจบที่เฉินซี จึงไม่มีใครสังเกตเห็นปฏิกิริยาที่ผิดปกติของเจียหนาน

…

“เขาชนะ!” ทันใดนั้น เชินถูเยียนหรานก็ลุกขึ้นยืนและไม่อาจระงับความปรีดาในใจได้ ทำให้โฉมหน้าอันงดงามไร้ผู้เปรียบดูหยดย้อยและมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น

“เขาชนะ!” เล่ออู๋เหิน อวี๋ชิวจิง จวนอวี๋สุ่ย และคนอื่น ๆ กล่าวซ้ำคำเดียวกัน และไม่อาจสงบจิตใจไปพักใหญ่

พลังฝีมือที่เฉินซีเผยออกมานั้นน่าสะพรึงเกินไป คล้ายกลายเป็นคนละคน เมื่อเทียบกับตอนที่อยู่ซากโบราณสถานรกร้างหมานกู่เมื่อหลายปีก่อน สิ่งนี้ทำให้สหายของเขาทุกคนรู้สึกว่าเฉินซีนั้นอยู่ไกลเกินเอื้อม

“เขาชนะหรือ?” ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในแดนวสันต์โบราณที่ถูกแยกออกจากโลกภายนอก เหลิ่งซิงหุน ตงหวงอิ่นเซวียน และคงโหยวหรานก็ตื่นจากทำสมาธิ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกัน

หลังจากชนะการประลอง พวกเขาก็ถูกส่งกลับไปยังแดนวสันต์โบราณ และไม่สามารถเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกภายนอกได้

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ทราบถึงสถานการณ์ของการประลองระหว่างเฉินซีกับหวังจง

แต่ถึงอย่างนั้น จากเสียงแตกตื่นที่ดังกึกก้องในโลกภายนอก ก็เพียงพอคาดเดาได้ว่าเฉินซีได้รับชัยชนะครั้งนี้อย่างงดงาม!

“ไม่นึกเลยว่าแม้แต่หวังจงก็ไม่ใช่คู่มือของเขา…”

เหลิ่งซิงหุนขมวดคิ้ว เขาประเมินหวังจงไว้สูงมาก และยังถือหวังจงเป็นคู่ต่อสู้ที่เขาต้องรับมืออย่างระมัดระวัง แต่ไม่เคยคาดว่าบุคคลที่มีพลังฝีมือไม่อาจหยั่งถึงได้ กลับต้องแพ้พ่ายด้วยน้ำมือของเฉินซี

“ดูเหมือนข้าจะต้องถือชายคนนี้เป็นที่ศัตรูที่น่าเกรงขาม หากข้าเผชิญหน้ากับเฉินซีในการประลองรอบต่อไป” ในเวลาเดียวกัน คิ้วของตงหวงอิ่นเซวียนก็เลิกขึ้น ในขณะที่ดวงตาสีม่วงเปล่งแสงที่น่าตกใจออกมาเล็กน้อย

“ข้ารู้ว่าเฉินซีคนนั้นได้ปกปิดความแข็งแกร่งไว้มากกว่าหวังจง” จู่ ๆ คงโหยวหรานก็ลุกขึ้นยืนและยืดตัวอย่างเกียจคร้าน จากนั้นริมฝีปากแดงอวบอิ่มก็ยกโค้งเป็นรอยยิ้ม

โอม!

ในไม่ช้า คลื่นมิติผันผวนก็กวาดไปทั่วแดนวสันต์โบราณ พร้อมกับประตูลึกลับสามบานปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งสามคน

พวกเขาไม่ลังเลที่จะก้าวผ่านประตูไปพร้อมกัน ร่างทั้งสามหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขาตระหนักดีว่าการประลองรอบย่อยที่สี่จะเริ่มในไม่ช้า!

…

เสียงอึกทึกครึกโครมดังไปทั่วบริเวณ ถึงอย่างไร ดูเหมือนเฉินซีจะไม่ได้สังเกตเห็นเลย เขาเพียงแค่เดินไปที่ฝั่งของถูเมิ่งและกู่เยี่ยน จากนั้นก็ทอดถอนใจด้วยความโล่งอกทันที หลังจากเห็นกู่เยี่ยนนั่งสมาธิอยู่ตรงนั้น

โชคดี แม้ว่าอาการบาดเจ็บของกู่เยี่ยนจะสาหัส แต่ก็ไม่ได้ทำร้ายรากฐานของเขา