ตอนที่ 1938
บทที่ 1938 คำพยากรณ์แห่งบรรพพุทธะ ....................
October 21, 2026
บทที่ 1938 คำพยากรณ์แห่งบรรพพุทธะ
………………..
บทที่ 1938 คำพยากรณ์แห่งบรรพพุทธะ
กุญแจทองเหลืองนั้นเก่าแก่และเย็นเยียบ พื้นผิวปกคลุมด้วยอักขระประหลาดหนาแน่น เป็นสมบัติที่จักรพรรดิเหยียนปิงมอบแก่เฉินซีก่อนสิ้นใจ
จากคำพูดจักรพรรดิเหยียนปิง กุญแจทองเหลืองนี้เป็นสมบัติที่เขาได้มาโดยบังเอิญยามเดินทางในแดนรวนเรลืมเลือนเมื่อนานมาแล้ว กระทั่งเขายังไม่ทราบว่ามันซ่อนปริศนาเช่นไรไว้
ขณะนั้น เฉินซีตรวจสอบมันอย่างระมัดระวัง ทว่าสุดท้ายก็ไม่อาจพบเงื่อนงำใด สังหรณ์บอกเขาเพียงว่าสิ่งนี้ไม่มีทางธรรมดา
แต่หลังประสบเรื่องราวทุกอย่างที่นี่ โดยเฉพาะหลังประจักษ์แผนการของเหล่าผู้ผิดบาป เฉินซีก็ระแวดระวังตัวมากกว่าเก่า
ถึงขนาดที่เขาเกิดเค้าความเคลือบแคลงต่อกุญแจทองเหลืองดอกนี้
ในเมื่อหวังจงจงใจให้เขาชิงแผ่นหนังสัตว์ชิ้นสุดท้ายไปได้ แล้วกุญแจทองเหลืองนี้จะเป็นเหตุการณ์ทำนองเดียวกันหรือไม่?
เพราะถึงอย่างไร จักรพรรดิเหยียนปิงก็เผชิญหายนะเฉียบพลันหลังได้กุญแจทองเหลืองนี้มา ต้องถูกจับตัว ติดอยู่ในแท่นสังเวยมนตราศักดิ์สิทธิ์แสนนาน
หากมานั่งคิดดี ๆ ก็พบว่าไร้ทางเลือกนอกจากต้องสงสัยว่า หายนะที่จักรพรรดิเหยียนปิงเผชิญอาจเกี่ยวข้องกับกุญแจทองเหลืองนี้!
“หือ? เจ้าก็มีกุญแจแบบนี้เหมือนกันหรือ?” ทันใดนั้น คงโหยวหรานก็จ้องมองกุญแจทองเหลืองในมือเฉินซี ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ
“แปลกแท้!” ขณะเดียวกันนั้นเอง ดวงตาของเย่เฉินและอวี้จิ่วหุยก็หรี่ลง
“อะไรนี่? พวกเจ้าก็มีกุญแจแบบนี้อยู่เหมือนกันหรือ?” สีหน้าของเฉินซีเคร่งขรึม
คงโหยวหราน เย่เฉิน และอวี้จิ่วหุยมองหน้ากัน ก่อนจะพลิกมือ แล้วกุญแจทองเหลืองรูปร่างเหมือนกันทุกประการก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือของพวกเขา
พริบตานั้น เฉินซีหรี่ตาลง สังหรณ์ร้ายเกิดขึ้นในใจ
“ข้าก็มีชิ้นหนึ่งเหมือนกัน” จ้าวชิงเหยาก็นำกุญแจทองเหลืองออกมาอีกชิ้นเช่นกัน
พริบตานั้น พวกเขาทุกคนต่างเงียบเสียง ต่างตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาเหมือนเฉินซี
“นี่ไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญได้” เฉินซีกล่าวอย่างจริงจัง “ข้าสงสัยว่า เหตุผลที่พวกเจ้าไปเจอพวกชุดดำ ล่อลวงพวกเจ้ามาที่นี่ก็น่าจะเป็นเพราะพวกเจ้ามีกุญแจเหล่านี้อยู่!”
ใบหน้าของพวกเขาดำคล้ำ ตระหนักไม่ต่างกัน
“ช้าก่อน” เฉินซีรีบร้อนหยุดเขา
พริบตานั้น ทุกสายตาหันมองเฉินซี
“เราสามารถฉวยโอกาสนี้สืบได้ว่ามันเป็นไปตามข้าคาดเดาหรือไม่ บางทีเราอาจกระทั่งได้ข้อมูลอันเป็นประโยชน์จากมันบ้าง” รอยยิ้มชวนขบคิดปรากฏที่มุมปากของเฉินซี “ขอกุญแจทั้งหมดของพวกเจ้าให้ข้าด้วย”
…
หกชั่วยามจากนั้น
วูบ!
หนึ่งคลื่นมิติพลันกระเพื่อมในท้องนภาพร่างพราวอันไร้ขอบเขต ร่างในชุดดำเดินออกมา
เขาสวมชุดดำ คลุมทับด้วยเสื้อคลุม ทั่วร่างบดบังด้วยหมอกดำ ให้บรรยากาศน่าสะพรึงประหนึ่งเทพมารอันปีนป่ายขึ้นจากขุมนรก
พรึ่บ!
ทันทีที่เขาปรากฏตัว จำนงก็ถูกปลดปล่อยสาดซัดเช่นนทีธาร ปกคลุมท้องนภาพร่างพราวนี้ทันใด!
“หืม?” ชายชุดดำเหมือนสังเกตเห็นบางสิ่ง เขาอุทานขึ้นอย่างตกใจ
วูบ!
พริบตาต่อมา เขาก็ปรากฏขึ้นยังหนึ่งดวงดาวในละแวกใกล้เคียง ยื่นมือขยุ้มบดขุนเขาใหญ่เป็นผุยผง
ปรากฏว่ามีกุญแจทองเหลืองมากมายกองอยู่ใต้ภูเขานั้น!
“เวร! พวกเขาสังเกตเห็นแล้ว!” ชายชุดดำดูสุดเดือดดาล แผดเสียงเย็นเยียบทุ้มต่ำ เพียงเสียงนั้นลำพังก็ระเบิดดวงดารามหึมานี้เป็นเสี่ยง สลายเป็นผุยผงกระจายหาย!
พรึ่บ!
ชายชุดดำเลิกลังเล ร่างของเขาวูบไหวทะยานไปไกล
“เรื่องนี้ต้องรีบรายงานต่อสมาชิกโถงศักดิ์สิทธิ์โดยไวที่สุด!” ชายชุดดำตระหนักชัดว่าภารกิจของพวกเขาครานี้ซับซ้อนยิ่งใหญ่ เตรียมการรอคอยมานานจนถึงวันนี้ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันใดเข้า ผลที่ตามมาจะเกินคาดคิด
เปรี้ยง!
แย่ล่ะ! ติดกับแล้ว!
หัวใจของชายชุดดำสะท้าน เพลิงทมิฬอันเรืองฤทธาทะยานออกด้วยหนึ่งสะบัดมือ ปกคลุมทั่วฟ้าดิน ผลาญแผดกระทั่งสุญตา
ครืน!
ม่านแสงจากโซ่ศักดิ์สิทธิ์ไร้สีสั่นสะท้านรุนแรง เริ่มผลาญเผาตัว ดูประหนึ่งเจียนถูกทำลายทุกเมื่อ
ทว่าก่อนชายชุดดำจะทันโล่งใจ หนึ่งเหตุเกินคาดคิดก็อุบัติ….
วูบ!
หนึ่งกระบี่อันขาวโพลนเช่นหิมะแหวกเวหา ยิ่งใหญ่ เลิศล้ำ เรืองรองด้วยรัศมีโรจน์รุ่ง
วิ้ง!
หนึ่งตะวันสีทองโรยลงจากฟ้า เรืองรองทั่วโลกหล้ายามกระแทกลง
พรึ่บ!
ม่านรัตติกาลทะยานทั่วทิศ ลึกล้ำมืดมิด คืบคลานชำแรกสุญตาราวจะกลืนโลกทั้งใบสู่รัตติกาลนิรันดร์