บทที่ 2137 ลิขิตอันหลากทะลัก

………………..

นับตั้งแต่เขาเข้ามายังแหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋า กระบี่เต๋าวิบัติก็เหมือนตื่นจากจำศีล เผยความโหยหาที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในอดีต

มันมีความสามารถสกัดพลังแห่งบาปชั่วร้ายโดยธรรมชาติ กระทั่งสามารถกลืนกิน แปรสภาพ ดูดซับพลังแห่งบาปชั่วร้ายได้ อัศจรรย์เป็นอย่างยิ่ง

หลังการต่อสู้ ณ ที่ราบสูงสังหาร ไข่มุกแห่งกฎเกณฑ์อันบริสุทธิ์สุกสกาวสามเม็ดก็ถูกก่อขึ้นในกระบี่เต๋าวิบัติ แต่ละเม็ดล้วนบรรจุปราณลิขิตอันเกินคาดหยั่ง

แต่เฉินซีหาคาดคิดไม่ว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงชวนตะลึงขึ้นกับกระบี่เต๋าวิบัติยามเขาใช้มันต่อกรกับทายาทศักดิ์สิทธิ์สูงสุดทั้งสี่

บางทีอาจเป็นเพราะกระบี่เต๋าวิบัติดูดซับแปรสภาพอำนาจบาปชั่วร้ายมากเกินไป จู่ ๆ ไข่มุกแห่งกฎเกณฑ์ทั้งสามในกระบี่ก็รวมตัวกันเป็นหนึ่ง ดูประหนึ่งเมล็ดพันธุ์อันงอกเงยสู่บงกชงามบริสุทธิ์ราวหลอมแก้วสร้างอย่างเฉียบพลัน!

บงกชดอกนั้นมีสามสิบหกกลีบ แต่ละกลีบใสกระจ่างเรืองงาม ตราด้วยอักขระลึกลับหนาแน่น

ขณะนั้น เฉินซีกำลังต่อสู้กับทายาทศักดิ์สิทธิ์สูงสุดทั้งสี่ การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นโดยเขาไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขาเกือบเสียชีวิตไป

ยามเฉินซีสร่างตะลึง ก็สัมผัสถึงพลังกฎเต๋าศักดิ์สิทธิ์อันรุนแรงยิ่งทะลักจากกระบี่เต๋าวิบัติสู่ร่าง

ขณะนั้น เฉินซีรู้สึกราวทั้งกายเจียนระเบิด เอกภพในร่างเคลื่อนวนบ้าคลั่งด้วยความเร็วเกินคราวใด โลหิตทั่วกายพลุ่งพล่าน พลังชีวิตไหลบ่ารุนแรง

ดุจตัวเขาคือภูเขาไฟอันนิ่งสงบมาแสนปีและจู่ ๆ ก็เจียนปะทุ เฉินซีจึงเหวี่ยงกระบี่อย่างไร้ลังเล

และการเหวี่ยงกระบี่หนนั้นเองที่ฆ่าเยียนซวีกับปัวสวินจิ้น ขณะที่จัวฟูและชิวลั่วหนีเตลิดแตกตื่น!

แต่การเหวี่ยงกระบี่ครั้งนั้นก็ทำให้พลังทั่วกายของเฉินซีปั่นป่วนย้อนแย้งเช่นกัน พลังชีวิตของเขารวนเรสิ้นระเบียบ พลังทั้งหมดในกายกระทั่งมีแค่พอมิให้ธาตุไฟเข้าแทรก แทบเป็นไปไม่ได้แล้วในการสู้ต่อไป

ดังนั้นเฉินซีจึงไร้ทางเลือกนอกจากกลับค่ายที่มั่น

ดังนั้นเมื่อผู้อื่นเห็นใบหน้าซีดขาวของเขา จึงคิดไปว่าเฉินซีบาดเจ็บสาหัส ไม่ก็เสียกำลังมากเกินไป

ยิ่งกว่านั้น เพราะเหตุนี้เองเหลิ่งซิงหุนและเต๋าอู๋ซวงจึงฉวยโอกาสคิดมาฆ่าเขา แต่สุดท้ายแล้ว ความกลัว ณ ก้นบึ้งแห่งหัวใจก็ทำให้เหลิ่งซิงหุนปล่อยโอกาสหลุดมือ

…

บุ๋ง~

เฉินซีกลั้นหายใจ เพ่งทุกเสี้ยวสติไปยังพลังอันไม่คุ้นเคยในกายตน

พลังนั้นบริสุทธิ์ ไพศาล และเต็มไปด้วยกฎเต๋าศักดิ์สิทธิ์สุดแสนโบราณ นอกจากนั้นยังปกคลุมด้วยสายปราณลิขิต

แต่ยามนี้ พลังอันบ้าคลั่งไร้ทางสยบยอมเยี่ยงมังกรอหังการนี้กำลังอาละวาดมั่วไปทั่วเอกภพในกาย ทุกหนแห่งที่มันผ่าน หมู่ดาวในเอกภพล้วนสั่นไหว พลังศักดิ์สิทธิ์พล่านพุ่ง ป่วนรวนไม่เหลือดี

เห็นได้ชัดว่าพลังสายนี้เองที่ทำให้เฉินซีตกอยู่ในสภาวะ ‘อ่อนแอ’

หลังสืบเสาะคาดคะเนครู่หนึ่ง ในที่สุดเฉินซีก็ทราบว่า เหตุที่พลังนี้ดุดันนักก็เพราะมันมีเสี้ยวปราณลิขิต!

ลิขิตนั้นสูงส่ง ไร้ลักษณ์เกินจับต้อง

มีเพียงการทำความเข้าใจและประจักษ์แจ้งถึงความลึกล้ำแห่งลิขิต จึงมีโอกาสเหยียบย่างสู่ขอบเขตมหาเทพเต๋าอันสูงส่งเหนือธรรมดา!

กล่าวคือ พลังนี้สูงส่งเสียจนมีเพียงมหาเทพเต๋าที่ทำความเข้าใจและควบคุมมันได้ ดังนั้นเฉินซีซึ่งเป็นเพียงจ้าวเอกภพเก้าดาราจึงหามีคุณสมบัติครอบครองอำนาจเช่นนี้ไม่!

แต่ยามนี้ เสี้ยวปราณลิขิตกลับก่อตัวขึ้นเป็นอำนาจกฎเต๋าศักดิ์สิทธิ์นั่นได้โดยบังเอิญ และสุดท้ายก็ไหลเข้ามาในร่างของเฉินซี จึงไม่อาจกล่าวได้เลยว่าเป็นโชคดีหรือร้าย เรื่องเดียวที่แน่ชัดคือร่างของเฉินซีอยู่ในสภาพย่ำแย่จริง ๆ

ประเด็นของเรื่องนี้คือ จะสยบ แปรสภาพ และดูดซับพลังสายนี้อย่างไร!

เฉินซีก็ตระหนักถึงปัญหานี้แล้วเช่นกัน จิตสำนึกของเขามุ่งเป้าปัญหานี้ ใช้ความสามารถทั้งหมดพินิจหาหนทาง

แต่เขาหาสังเกตไม่ ว่าแผนภาพวารีหลากซึ่งจำศีลนิ่งในห้วงจิตสำนึกของเขาแผ่คลื่นประหลาดอันคลุมเครือออกมาอย่างเงียบเชียบ

…

ผู้คนมากมายรวมตัวกันนอกประตูตำหนักของเฉินซีอันปิดสนิท พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือจากตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์ผู้กลับมาจากสมรภูมิ

ขณะที่เฉินซีแผลงการโจมตีสะท้านหล้า เหล่าผู้รุกรานเต๋าก็ตัดสินใจถอยหนีทันที ทำให้ศึกอันเกรียงไกรชะงักตัวลงชั่วคราว

ยอดฝีมือมากมายจากตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์มีหัวใจอันแปรปรวนซับซ้อน สิ้นปรารถนาสู้ต่อไป พวกเขาต่างพากันกลับสู่ค่ายที่มั่น สายตามุ่งมารวมกัน ณ ตำหนักพำนักของเฉินซี

ทุกสิ่งในสมรภูมิวันนี้ชวนตกตะลึงยิ่งนัก และในที่สุด ยอดฝีมือจากตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์ทั้งมวลก็ตระหนักถึงความน่ากลัวของเฉินซีกันเสียที

แต่พวกเขาก็ยังจำได้ว่าเฉินซีเป็นผู้ช่วงชิง! เป็นศัตรูที่ทุกตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์ตัดสินใจกำจัดก่อนที่ศึกผู้พิทักษ์วิถีจะทันเปิดฉากด้วยซ้ำ!

ความคิดเห็น