บทที่ 2157 เหนือความคาดหมาย

บทที่ 2157 เหนือความคาดหมาย

………………..

บทที่ 2157 เหนือความคาดหมาย

เหวนั้นไร้ก้นบึ้ง และถูกปกคลุมไปด้วยความมืด

แม้จะด้วยความแข็งแกร่งในจิตสำนึกของเฉินซี แต่เขาก็ไม่สามารถรับรู้อะไรได้เลยเมื่อเข้าไปในเหวลึกลับ และมีเพียงความว่างเปล่า ความหนาวเย็น หรือความรกร้างเท่านั้น

มีเพียงกระบี่เต๋าวิบัติในมือเท่านั้นที่สั่นสะท้านรุนแรงยิ่งขึ้น คลื่นเสียงดังก้องพุ่งออกมาจากมันอย่างไม่หยุดหย่อน

ด้วยความงุนงง จิตใจของเฉินซีก็พร่ามัวและเข้าสู่โลกที่วุ่นวาย ไม่มีสวรรค์หรือโลก ไม่มีดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ แม้แต่ดวงดาวก็ไม่มี มันเป็นพื้นที่สีเทาที่ขุ่นมัว

ฟิ่ว!

หลังจากนั้น รัศมีสีทองพุ่งขึ้นมาจากโลกสีเทาแห่งความโกลาหล ซึ่งทะลุผ่านมันไป มันเป็นต้นอ่อนสีเขียวที่เขียวชอุ่ม ละเอียดอ่อน อ่อนโยน และอร่ามไปด้วยแสงสีทอง

เห็นได้ชัดว่ามันเล็กและอ่อนแอ แต่มันเปล่งรัศมีที่น่าสะพรึงกลัวออกมาทันทีเมื่อปรากฏตัวที่นี่ และมันก็น่าเกรงขามจนแม้แต่โลกสีเทาก็ยังสั่นสะท้าน มันน่ากลัวยิ่ง

เมื่อเวลาผ่านไป ลำแสงศักดิ์สิทธิ์หลากสีก็เกิดขึ้นรอบ ๆ ต้นอ่อนสีเขียว ความลึกซึ้งมากมายของมหาเต๋าได้เติบโตขึ้นภายในพวกมัน ซึ่งดูน่าอัศจรรย์อย่างยิ่งเมื่อพวกมันส่องสว่างความโกลาหล!

หลังจากผ่านไปสักพัก เสียงก้องกังวานดังขึ้นเมื่อความโกลาหลแยกออกจากกัน จากนั้นต้นอ่อนที่เขียวขจีก็เริ่มงอกและค่อย ๆ เติบโตเป็นดอกบัว

กิ่งก้านของมันเป็นสีเขียวหยกและมีกลีบเก้ากลีบ กลีบเหล่านี้เป็นสีแดงเข้ม น้ำเงิน ดำ ทอง ขาว เขียว ม่วง…. กลีบทุกกลีบพลิ้วไหวด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์อันเจิดจ้าและรุ่งโรจน์ พวกมันราวกับดวงอาทิตย์ที่แผดเผาเก้าดวงหลากสีสัน พวกมันก่อตัวเป็นดอกบัวที่น่าอัศจรรย์ ซึ่งดูแคลนเหล่าทวยเทพ บดขยี้ยุคสมัย และมีเกียรติถึงขีดสุด

แกรก!

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเท่าใด ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ก็แกว่งไกวและเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา ดูเหมือนกระบี่คมกริบที่พุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า และผ่าความโกลาหลออกเป็นสองส่วน ทันใดนั้น พลังงานโปร่งใสไร้ขอบเขตก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อกลายเป็นผืนนภา ขณะที่พลังงานขุ่นมัวไร้ขอบเขตจมลงจนกลายเป็นผืนปฐพี

หลังจากนั้น ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ก็กระโจนออกไปสู่โลก หยั่งรากลงสู่พื้นดิน และชูตระหง่านสู่ท้องฟ้า ยิ่งไปกว่านั้น แสงศักดิ์สิทธิ์ก็ส่องประกายไปทั่วสารทิศ และย้อมใต้หล้าให้สว่างไสว!

กลีบและใบเติบโตจนบริสุทธิ์และโปร่งแสงมากขึ้น เช่นเดียวกับอักขระหนาแน่นแปลกประหลาดจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นบนพวกมัน พวกมันเป็นเหมือนอาณาจักรต่าง ๆ มากมายที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันเป็นนิรันดร์ ทั้งงดงามและดำรงอยู่ไปชั่วกาล

รากของมันฉีกพสุธาเจาะทะลุกำแพงมิติจำนวนนับไม่ถ้วน จากนั้นแทรกตัวเข้าไปในโลกที่มืดมิดและสลัว ซึ่งคือยมโลก!

ไม่ทราบระยะเวลาที่แน่ชัด ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ที่หยั่งรากอยู่ในยมโลกและชูขึ้นบนท้องฟ้าก็สั่นสะเทือน จากนั้นจึงเปล่งรัศมีรัศมีศักดิ์สิทธิ์จำนวนนับไม่ถ้วนที่กระจายไปรอบทิศ โลกทั้งใบถูกปกคลุมไปด้วยแสงที่สุกใสราวกับความฝัน

ในขณะนี้ ฟ้าดินก็สั่นสะเทือน ท่วงทำนองของเต๋าก้องกังวานอย่างไม่หยุดหย่อน พลังโกลาหลพุ่งออกมาจากรอบ ๆ ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นมันก็ขึ้นไปสู่ส่วนลึกที่สุดของท้องฟ้าอันไร้ขอบเขต ก้าวผ่านเต๋าที่มีอยู่มากมาย และเปล่งรัศมีเรืองรอง

แม่น้ำแห่งดวงดาวหลายสายไหลลงมา ในขณะที่ดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วนโคจรรอบดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ และส่งเสียงดังกึกก้องที่อาจสั่นสะเทือนจักรวาล

เหตุดังกล่าวเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ มันเหมือนกับความสูงส่งอันเป็นนิรันดร์และสูงสุดกำลังยืนตระหง่านเหนือจักรวาล ในขณะที่ทั้งจักรวาล โลกใบใหญ่สามพันโลก และระนาบมิติจำนวนนับไม่ถ้วนต่างตกอยู่ในสภาพหยุดนิ่ง ประหนึ่งยอมจำนน

อย่างไรก็ตาม ในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่หนึ่งก็เปิดขึ้นในความมืดภายในส่วนลึกที่สุดของท้องฟ้า และมันกวาดไปทางดอกบัวศักดิ์สิทธิ์

หลังจากนั้น แม่น้ำแห่งดวงดาวก็พังทลายลง ดวงดาวก็ระเบิดออกเป็นชิ้นเสี่ยง เต๋าที่มีอยู่คณานับสั่นสะเทือน จักรวาลตกอยู่ในความวุ่นวาย ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ได้รับความเสียหายรุนแรง กิ่งของมันแตกกระจาย ก้านแห้งเหี่ยว กลีบเก้ากลีบถูกบดขยี้เป็นธุลีด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวของเต๋าสวรรค์

โครม!

ในขณะนี้ เฉินซีรู้สึกถึงคลื่นความเจ็บปวดอันรุนแรงมาจากทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา ปลุกให้ตื่นจากเหตุน่าทึ่งนี้

เฉินซีตกตะลึง เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่า ทำไมเขาถึงได้เห็นกระบวนการของการเกิดจนตายของดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลอีกครั้งในเวลาเช่นนี้

กระบี่เต๋าวิบัติในฝ่ามือยังคงสั่นเทาและเปล่งเสียงโหยหวน ขณะที่แสงลึกลับเปล่งประกายออกมาจากตัวกระบี่สีน้ำเงินเข้ม

หลังจากนั้น เฉินซีก็ตระหนักได้ว่า เขามาถึงก้นเหวแล้ว

มันเป็นโลกสีเทาขุ่นมัวที่ปกคลุมไปด้วยหมอกแห่งความโกลาหล เหมือนความฝันและเป็นภาพลวงตา ให้ความรู้สึกดุจกำลังยืนอยู่ในความโกลาหล

เคร้ง!

ทันใดนั้น เสียงประหลาดก็ดังก้องมาจากกระบี่เต๋าวิบัติ ก่อนที่มันจะสั่นสะท้าน และทันทีที่มันดิ้นหลุดจากฝ่ามือของเขา มันก็กลายเป็นแสงสีน้ำเงินเข้มพุ่งเข้าสู่ส่วนลึกของหมอก

หัวใจของเฉินซีสั่นไหว สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความแข็งแกร่งของข้าเพียงพอที่จะพิชิตขอบเขตและสังหารมหาเทพเต๋าได้ แต่ข้ากลับไม่สามารถควบคุมกระบี่เต๋าวิบัติได้!

เฉินซีเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณและพุ่งเข้าหาทิศทางที่กระบี่เต๋าวิบัติบินออกไป

เขาสรุปในใจคร่าว ๆ ว่าการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับกระบี่เต๋าวิบัติตั้งแต่เข้าสู่แหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋านั้นไม่ปกติเช่นที่คิดอย่างแน่นอน!

เมื่อลองไตร่ตรอง หากกระบี่เต๋าวิบัติไม่มีความสามารถในการตอบโต้บาปและความชั่วร้าย แปรสภาพดูดซับบาป จากนั้นควบแน่นเป็นพลังงานที่มีกลิ่นอายแห่งลิขิต ก็ไม่มีทางที่เฉินซีจะครอบครองความแข็งแกร่งที่ท้าทายสวรรค์ได้

ทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะไม่ปกติมาก โดยเฉพาะเมื่อกระบี่เต๋าวิบัติมีท่าทางผิดปกติยิ่งกว่าเดิม เมื่อมาถึงจุดที่ปฐมบรรพชนของผู้รุกรานเต๋าพำนัก นั่นทำให้เรื่องทั้งหมดนี้ดูไม่ธรรมดาเลย!

มันตั้งใจจะทำอะไร? ฆ่าปฐมบรรพชนของผู้รุกรานเต๋าเพื่อกินพลังงานมากขึ้น? หรือบางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับปฐมบรรพชนของเผ่าผู้รุกรานเต๋า?

เฉินซีไม่แน่ใจ

หลังจากนั้นไม่นาน ทันใดนั้น ก็มีเส้นแสงสีทองปรากฏขึ้นภายในหมอก ดูโดดเด่นอย่างยิ่งในโลกสีเทาขุ่นมัวนี้

ในเวลาไม่นาน เมื่อเฉินซีเข้ามาใกล้ แสงสีทองก็แยกออกเป็นเก้าส่วน และเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม เขียว น้ำเงิน ม่วง ขาว…. กลายสภาพเป็นแสงแพรวพราวเก้าสี อีกทั้งยังเจิดจ้าและงดงามอย่างยิ่ง

โอม