บทที่ 2158 กระบี่เล่มนี้มีนามว่าสังสารวัฏ

………………..

กระทั่งเฉินซีเองยังรู้สึกว่ามันไร้เหตุผลไปหน่อยเลย

ทำไมข้าถึงต้องมาห่วงเรื่องเพศของดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลในเวลาแบบนี้ด้วย?

“นั่งสิ” เสียงไพเราะกังวานคล้ายระฆังดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวยกมือขึ้น กระบี่เต๋าวิบัติที่ลอยอยู่ส่งเสียงตอบรับพร้อมกับขยับเข้าไปในมือนาง จากนั้นมันก็เงียบลงทันที

มือเรียวของนางเต็มไปด้วยรัศมีศักดิ์สิทธิ์ แต่ละท่วงท่ายามนั่งลงก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสงบ

แม้จะไม่สามารถเห็นใบหน้าได้อย่างชัดเจน แต่ท่าทางของนางดูห่างเหิน สูงส่งดังขุนเขา และทรนงในฝีมือยิ่งกว่าใคร!

เป็นความงามสะท้านหัวใจ งามหมดจด งามจนไม่อาจบรรยายดั่งภาพฝันที่ไม่มีอยู่จริง

เฉินซีนั่งขัดสมาธิอย่างใจลอย ภายในใจเขาสงบและอยู่ในภาวะนิ่งสนิท

“กระบี่เล่มนี้เล่าเรื่องราวของเจ้าให้ข้าฟังแล้ว แต่ตอนนี้เจ้าคงมีคำถามมากมาย” นางลูบกระบี่เต๋าวิบัติ น้ำเสียงใสดั่งระฆังแก้วเอ่ย “งั้นก็ถือโอกาสอธิบายเรื่องบางอย่างให้เจ้าฟังเลยก็แล้วกัน”

เมื่อมองกระบี่เต๋าวิบัติที่ดูว่านอนสอนง่ายอยู่ในมือนางแล้ว เฉินซีก็ค่อนข้างมั่นใจว่าอีกฝ่ายก็คือดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล

แต่ก็ยังรู้สึกเชื่อยากจะอยู่สักหน่อย ดังนั้นจึงถามขึ้นมาว่า “ผู้อาวุโส ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือ?”

อย่างไรที่นี่ก็คือแดนก่อกำเนิดบาปในแหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋า!

อีกทั้งมันยังเป็นพื้นที่หวงห้ามภายในค่ายที่มั่นใหญ่ของผู้รุกรานเต๋า ทั่วทั้งแหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋าเองก็อยู่บนภูเขาผนึกเทพ ดังนั้นเขาจึงสงสัยว่าดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลมาทำอะไรที่นี่กันแน่

นางเอ่ยเสียงใส “ข้าเป็นคนสร้างที่นี่ขึ้นมาเอง”

เฉินซีใจสั่นและชะงักค้างทันที ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลเป็นผู้สร้างแหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋าขึ้นมาหรือ?

“พวกเราต่างก็ผู้ช่วงชิง ฉะนั้นเรียกข้าว่าจิ่วหลิงเถอะ” นางเอ่ยอย่างสบาย ๆ “แน่นอนว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหลายที่เกิดและบ่มเพาะอยู่ในโลกแห่งทายาทศักดิ์สิทธิ์ล้วนเรียกข้าว่าปฐมบรรพชน”

ปฐมบรรพชนของผู้รุกรานเต๋า! เฉินซีไม่อาจสงบจิตใจไว้ได้อีกต่อไปยามได้ยินเช่นนี้ ร่างของเขาแข็งค้าง จิตใจล่องลอย

เขาสงสัยมาโดยตลอดว่าปฐมบรรพชนของผู้รุกรานเต๋าจะเป็นคนแบบไหน แต่ไม่คิดเลยว่าแท้จริงแล้วจะเป็นดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล!

เฉินซีสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยายามยับยั้งความตะลึงเอาไว้ เขานึกย้อนถึงเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางในแหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋า แล้วก็เริ่มยอมรับความจริงได้

เหตุใดกระบี่เต๋าวิบัติที่เงียบมาโดยตลอด กลับมาเกิดความเคลื่อนไหวอย่างน่าประหลาดตอนที่เขาเดินทางเข้าแหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋า?

ก็เพราะว่าเจ้านายเดิมของมันก็คือดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล!

ทำไมผู้รุกรานเต๋าถึงเอาแต่คิดว่าหากเอาเลือดและชีวิตของเขาไปสักการะ ก็จะสามารถปลุกปฐมบรรพชนขึ้นมาจากการหลับใหลชั่วนิรันดร์ได้?

เพราะดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลก็เป็นผู้ช่วงชิงเหมือนกับตน!

แล้วทำไมสิบสามข้ารับใช้เต๋าถึงปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นเหยื่อล่อ?

ก็เพราะพวกนั้นไม่เพียงอยากสังหารปฐมบรรพชนของผู้รุกรานเต๋า แต่เป้าหมายที่แท้จริงคือดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลต่างหาก!

เหล่านี้คือคำถามทั้งหมดที่อยู่ในใจของเฉินซีมานาน ตอนนี้เขาเริ่มรู้คำตอบราง ๆ แล้ว ดังนั้นจึงถอนใจออกมา

เช่นนั้นปฐมบรรพชนของผู้รุกรานเต๋าก็คือดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลสินะ!

แต่ในเวลาเดียวกันนั้น เฉินซีก็ยังมีอีกหลายคำถาม เพราะทั้งเต๋าบงกชและมารบงกชต่างก็บอกว่าดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลถูกเจ้านิกายอำนาจเทวะหลอกตอนที่ขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งเต๋า ทำให้ตายไปตั้งนานแล้ว ดังนั้นชายหนุ่มจึงสงสัยว่าดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ราวกับว่านางอ่านใจเขาได้ จิ่วหลิงค่อย ๆ เอ่ยขึ้นมา “เจ้าคงจะรู้ดีอยู่แล้วว่ากฎแห่งเต๋าสวรรค์ในสามภพไม่ยอมให้มีคนขอบเขตเทวาหรือที่สูงกว่านั้นอยู่ในสามภพได้ ข้าพบแดนเทพโบราณตอนที่ความวิบัติเพิ่งจะแยกออก สุดท้ายจึงมาปักหลักอยู่บนภูเขาผนึกเทพหลังจากออกตามหามานาน อีกทั้งข้ายังเป็นคนสร้างโลกแห่งทายาทศักดิ์สิทธิ์ด้วยพละกำลังของตัวเองด้วย”

“จากนั้นพอมาถึงสุดขอบเขตมหาเทพเต๋า ก็หมายจะออกตามหาความลับแห่งมหาวิถี และในที่สุดข้าก็สามารถกลับไปสู่สามภพในร่างเดิมได้ แล้วก็เป็นตอนนั้นที่ข้าตกหลุมพรางของนิกายอำนาจเทวะ จนดับสิ้นไปในมาตุภูมิหมื่นวิถี”

“สิ่งที่เจ้าเห็นอยู่ตอนนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของเจตจำนงที่ข้าทิ้งเอาไว้เพื่อปกป้องสถานที่นี้เท่านั้น”

น้ำเสียงนางดูไร้ตัวตนและไม่อาจจับอารมณ์ได้เลย นางอธิบายทุกสิ่งที่เจอมาในตอนนั้นให้เขาฟัง

มาตุภูมิหมื่นวิถี! เฉินซีใจสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงสิ่งที่ศิษย์พี่ใหญ่อู๋เซวี่ยฉานบอกเขาเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ของเขา ฝูซี เจ้าตำหนักเต๋าหนี่หวา เจ้าสำนักเต๋า เจ้านิกายอำนาจเทวะ เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ หรือจะเป็นคนอื่น ๆ ที่กำลังออกตามหาความลับแห่งมหาวิถี ทุกคนล้วนอยากไปที่มาตุภูมิหมื่นวิถีในสามภพกันทั้งนั้น

แต่เฉินซีก็คิดไม่ถึงว่าตัวตนอย่างดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลจะถูกลอบสังหาร ณ มาตุภูมิหมื่นวิถีเมื่อหลายปีก่อนและตายไปแล้ว

ที่นั่นมีอะไรอยู่ ทำไมถึงทำให้ยอดฝีมือทั้งหลายอยากจะไปให้ได้กัน?

ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้บอกคำตอบไว้ เพราะเขาเองก็ไม่รู้

ในตอนนั้นเอง จิ่วหลิงพลันเงยหน้าขึ้นและมองไปยังหุบเหวแล้วกล่าวว่า “เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว อีกไม่นานเต๋าสวรรค์ก็จะรู้ว่าข้าตื่นขึ้นมา”

จากนั้นนางก็ถอนสายตากลับมามองเฉินซี “เฉินซี เจ้ามีคำถามอะไรอีกหรือไม่?”

เฉินซีชะงัก เขามีหลายคำถามมาก แต่ก็เห็นได้ชัดว่าดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลกำลังเตือนตนอยู่ว่าต้องใช้เวลาให้เกิดประโยชน์มากที่สุด

ความคิดเห็น