บทที่ 330 ป่าทมิฬ

บทที่ 330 ป่าทมิฬ

บทที่ 330 ป่าทมิฬ

ท้องฟ้าของเมืองอีกาคลั่งในยามรุ่งสางยังคงมืดครึ้ม

เมื่อเฉินซีมาถึงโรงเตี๊ยมอีกาคลั่ง ฉีอิ๋นกำลังรออยู่พร้อมกับเครื่องมือครบครัน และเขายังมีคันธนูยาวสีดำสนิทที่ปกคลุมไปด้วยเงาสลัว ทำให้เขาดูแข็งแกร่งและดุดัน

ที่ด้านหลังของเขามีวายร้ายกว่าสิบคนจากเมืองอีกาคลั่งติดตามเขามา คนเหล่านี้ต้องการไปพร้อมกับฉีอิ๋นเพื่อรวบรวมวัสดุในป่าทมิฬ พวกเขาต้องการล่าสัตว์อสูรเพื่อถอนขนและกระดูกของพวกมัน หรือรวบรวมวัตถุวิญญาณและขุดแร่วิญญาณ

ดังนั้นเมื่อทุกคนได้รวมตัวกันครบแล้ว จึงออกเดินทางในทันที

ป่าทมิฬตั้งอยู่ที่ด้านหลังของเมืองอีกาคลั่ง มันมีขนาดกว้างใหญ่ไพศาล มีต้นไม้สูงใหญ่และเก่าแก่ ต้นไม้โบราณเหล่านี้มีลำต้นที่หนามากถึงขนาดต้องใช้คนเจ็ดหรือแปดคนโอบล้อม และยอดของต้นไม้ก็อยู่ห่างจากพื้นดินร้อยยี่สิบจั้ง

ดังนั้นต้นไม้ทุกต้นในป่าแห่งนี้จึงมีขนาดมหึมา แต่ระยะห่างระหว่างต้นไม้นั้นก็กว้างมาก และพื้นดินก็ถูกปกคลุมด้วยใบไม้เน่าเปื่อยจนหนาเป็นชั้น ๆ หากมีใครกระทืบเท้าลงไปอย่างแรง ร่างของพวกเขาจะถูกฝังอยู่ภายใต้ใบไม้เหล่านี้ ซึ่งไม่ใช่เพราะมันมีหนองน้ำอยู่ที่ด้านล่าง แต่เป็นเพราะการทับถมของใบไม้เน่าบนพื้นที่หนาจนเกินไป

เนื่องจากป่ากว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์เกินไป แสงแดดจึงไม่สามารถส่องผ่านใบไม้หนาทึบเหล่านี้ ทำให้ต้องเดินอยู่ท่ามกลางความมืดในป่าใหญ่ และเงาที่สั่นไหวของต้นไม้ก็ดูน่าสะพรึงอยู่บ้าง

ฉีอิ๋นเดินนำหน้าในขณะที่เฉินซีเดินตามหลังมาอย่างเงียบ ๆ ทั้งกลุ่มไม่มีการพูดคุยใด ๆ เลยสักนิด ทำให้บรรยากาศของกลุ่มดูกดดันเป็นอย่างมาก และมีเพียงเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ห่างไกลออกไปเท่านั้น ทำให้มันเพิ่มกลิ่นอายที่กดดันและน่ากลัวให้กับบรรยากาศ

ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปในป่า สีหน้าของทุกคนก็ระแวดระวังขณะที่พวกเขาตื่นตัวต่อสิ่งรอบข้าง ดังนั้นความเร็วในการเดินทางของกลุ่มจึงลดลงอย่างมาก

ตามความรู้ของเฉินซี พวกเขาออกจากพื้นที่รอบนอกของป่าทมิฬแล้วและเริ่มมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของมัน

อย่างไรก็ตาม ไม่มีอุบัติเหตุใด ๆ เกิดขึ้นตลอดทางที่นี่ และทั่วทั้งป่าก็เงียบสงัดราวกับป่าช้าที่ไร้สิ่งมีชีวิต โดยไม่ต้องกล่าวถึงสัตว์อสูรใด ๆ แม้แต่มดหรือแมลงก็ไม่มีให้เห็นเลยสักตัว

มีบางอย่างผิดปกติ!

ดวงตาที่เย็นชาของเฉินซีเปล่งประกายขณะที่มองไปยังร่างกำยำของฉีอิ๋นที่อยู่ทางด้านหน้า และเขาก็ตกอยู่ในห้วงความคิดอันลึกล้ำ

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ทันใดนั้น เสียงโหยหวนที่แปลกประหลาดได้ทำลายบรรยากาศที่เงียบงัน ราวกับว่าพวกมันจะเจาะออกมาจากรอยแตกของหินอย่างกะทันหัน และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้กำลังพุ่งเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วสูงสุด

ไม่จำเป็นต้องกล่าวอะไรสักคำ ทุกคนต่างหยุดเคลื่อนไหวก่อนที่ตั้งท่าป้องกันด้วยความระมัดระวัง

“ระวัง! พวกมันคือนกนางแอ่นกระสวยฟ้า!” คนร้ายคนหนึ่งร้องลั่นด้วยน้ำเสียงที่หวาดกลัว ท่าทางของทุกคนแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวอย่างพร้อมเพรียงกัน และพวกเขาก็ชักสมบัติวิเศษป้องกันที่มีสีต่าง ๆ ออกมาทันที ราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลัง

ทันทีที่เสียงของคนนั้นดังก้องกังวานในอากาศ ใบมีดแสงสีฟ้าที่ละเอียดและคมกริบกว่าสิบเล่มก็พุ่งเข้ามาราวกับลูกธนูจากทุกทิศทุกทางอย่างดุดัน!

ใบมีดแสงสีฟ้าเหล่านี้รวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาดขณะที่พวกมันฉีกท้องฟ้าและเปล่งเสียงโหยหวนอันแหลมคมที่สามารถเจาะแก้วหูให้แตกได้ออกมา และเจตนาฆ่าที่โจมตีใบหน้าของพวกเขานั้นเยียบเย็นราวกับใบมีด!

ฟู่! ฟู่!

สมบัติวิเศษป้องกันของวายร้ายสองคนถูกใบมีดสีฟ้าเจาะทะลุอย่างง่ายดายราวกับเศษกระดาษ ทันใดนั้น น้ำพุเลือดสองสายก็พุ่งออกมาจากหน้าอกของพวกเขา!

“อ๊าก!!” เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสมเพชของวายร้ายทั้งสองดังก้องไปทั้งป่า

คนอื่นต่างก็ตกใจด้วยความหวาดกลัว แต่พวกเขาไม่มีเวลาสนใจกับสิ่งอื่น สมบัติวิเศษป้องกันของพวกเขาได้รับการโจมตีในลักษณะเดียวกันและพวกมันก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง จึงทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับว่าใกล้จะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ไม่ใช่เรื่องยากที่จะจินตนาการว่าหากการโจมตีระลอกใหม่มาถึง พวกเขาคงหนีไม่พ้นจากชะตากรรมของการถูกใบมีดแสงสีฟ้าแทงและจะล้มตายในที่สุด!

เฉินซีอยู่ที่ด้านหลังของกลุ่ม ดังนั้นเขาจึงถูกโจมตีน้อยที่สุดและเพียงหลบพวกมันด้วยการเบี่ยงตัวเล็กน้อย ทำให้เขาดูผ่อนคลายเป็นอย่างมาก ในขณะนี้ เขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าใบมีดแสงสีฟ้าจำนวนมากเหล่านั้นเป็นกลุ่มนกนางแอ่นสีฟ้าจริง ๆ

นกนางแอ่นกระสวยฟ้ามีสีฟ้าอ่อนตลอดทั้งตัวและมีร่างกายที่แบนราบเหมือนกระสวย มันจะมีขนาดเท่าฝ่ามือเมื่อกางปีกออก ว่ากันว่ามันมีเศษเสี้ยวของสายเลือดสัตว์อสูรบรรพกาลที่มีนามว่า ‘นกนางแอ่นเงาคล้อย’ ไหลอยู่ และก็มีความเร็วราวกับสายฟ้าฟาดเมื่อมันโผบินไปมาราวกับสายลม

นอกจากจะมีร่างกายที่เหมือนกระสวยที่แหลมคมแล้ว การโจมตีของมันยังเฉียบคมอย่างกับกระสวยอีกด้วย และเมื่อรวมกับความเร็วของมันที่ราวกับสายฟ้าฟาด การโจมตีที่มันระเบิดออกมานั้นช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

เนื่องจากความเร็วที่รวดเร็วมหาศาล รูปร่างที่เล็กและสวยงามราวกับกระสวย นกนางแอ่นกระสวยฟ้าจึงถูกเรียกว่าเป็นนักฆ่าโดยกำเนิด มันเชี่ยวชาญในการลอบโจมตีอย่างมากและเคลื่อนที่ออกไปเป็นกลุ่ม ทำให้เหยื่อของมันมักจะถูกแทงจนตายก่อนที่พวกเขาจะได้สังเกตเห็น

หลังจากล้มเหลวในการโจมตี นกนางแอ่นกระสวยฟ้าก็แสดงความตั้งใจที่จะล่าถอยอย่างชัดเจน และพวกมันไม่เคยคาดคิดเลยว่าสมบัติวิเศษป้องกันเหล่านี้จะแข็งแกร่งขนาดนี้ แต่เนื่องจากโจมตีของพวกมันถูกสกัดกั้น ทำให้การเคลื่อนไหวของพวกมันจึงช้าลงอย่างช่วยไม่ได้

วายร้ายที่มาจากเมืองอีกาคลั่งเหล่านี้ล้วนมีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย และเมื่อพวกเขาเห็นสหายตายอย่างอนาถต่อหน้าพวกเขา พวกเขาต่างก็รู้สึกตกใจและเดือดดาลอยู่ในใจ ในขณะนี้ เมื่อพวกเขาเห็นนกนางแอ่นกระสวยฟ้าเผยร่องรอยความเหนื่อยล้า พวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะโจมตีอย่างดุร้ายในทันที

เนื่องจากพวกเขาต่างก็รู้ดีว่าหากไม่ฉวยโอกาสตอนที่นกนางแอ่นกระสวยฟ้าหมดแรง เมื่อพวกมันสามารถฟื้นตัวกลับคืนสู่ความเร็วที่เป็นดั่งเงาที่ไหลอย่างอิสระ โอกาสชนะของพวกเขาจะต่ำมาก และมีโอกาสที่พวกเขาจะถูกกำจัดออกไป

ประกายกระบี่ ปราณดาบ เงาหอก… การโจมตีที่รุนแรงทุกรูปแบบโหมกระหน่ำออกมาราวกับพายุ

ในป่าที่อันตรายแห่งนี้ ทุกคนต่างก็เกลียดชังสัตว์อสูรอย่างนกนางแอ่นกระสวยฟ้าที่มีรูปร่างเล็กและมีความเร็วเป็นเลิศ เนื่องจากในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ทำให้พวกเขาไม่สามารถเดินหน้าหรือถอยกลับได้อย่างอิสระเหมือนนกนางแอ่นกระสวยฟ้า ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อการโจมตีของพวกมันล้มเหลว พวกมันจะหลบหนีในทันทีก่อนที่จะรอโอกาสที่จะเปิดการโจมตีอีกครั้ง ทำให้พวกมันรับมือได้อย่างยากลำบากและน่ารำคาญเป็นอย่างมาก

ปัง! ปัง! ปัง!

นกนางแอ่นกระสวยฟ้าห้าตัวถูกโจมตีและระเบิดออกเป็นละอองเลือดกลางอากาศ เมื่อเปรียบเทียบกับการโจมตีของพวกเขาแล้ว นกนางแอ่นกระสวยฟ้ามีความสามารถในการป้องกันที่แย่มาก และโดยพื้นฐานแล้วพวกมันจะไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้หากถูกโจมตี

เพื่อหลีกเลี่ยงจากการถูกรังควานและการลอบโจมตีจากนกนางแอ่นกระสวยฟ้าในการเดินทางครั้งต่อมา อาชญากรเหล่านี้จึงมุ่งมั่นที่จะกำจัดนกนางแอ่นกระสวยฟ้ากลุ่มนี้ให้หมดสิ้น และพวกเขาก็ไม่ปรานีเลยแม้แต่น้อย การโจมตีระเบิดออกไปหลายครั้ง ทำให้ต้นไม้หนาและมหึมาที่อยู่ใกล้เคียงในระยะร้อยยี่สิบจั้งถูกผ่าจากตรงกลาง จนเศษไม้กระจายไปในอากาศ ทำให้บริเวณโดยรอบดูสับสนอลหม่านเป็นอย่างมาก