บทที่ 450 ราชวงศ์เทียนหลาง

ในขณะที่ทุกคนถอนหายใจด้วยความชื่นชม จู่ ๆ ชุยซิยหงก็กลอกดวงตาไปมาและกล่าวว่า “พี่เฉิน ข้ารู้สึกว่าพวกเราก็มีส่วนทำให้เจ้าประสบความสำเร็จในการได้รับสมบัติชิ้นนี้ โดยเฉพาะองค์รัชทายาทที่มีส่วนช่วยเหลือเจ้ามากที่สุด หากไม่มีเขาคอยปราบอสูรทะเลให้เจ้า ข้าคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะหลบหนีออกจากวงล้อมของวานรวารีเพลิงคลั่งเหล่านั้นเช่นกัน”

เขาหยุดกล่าวชั่วครู่ ก่อนที่จะกล่าวต่อว่า “ดังนั้นเจ้าควรให้องค์รัชทายาทได้หยิบยืมแผ่นจารึกเพื่อทำความเข้าใจไปสักระยะหนึ่ง จะได้เป็นการตอบแทนพระทัยของพระองค์ที่ยื่นมือช่วยเหลือ เมื่อองค์รัชทายาททำความเข้าใจความลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ได้แล้ว แผ่นจารึกนี้จะส่งคืนให้แก่เจ้าอย่างแน่นอน เจ้าคิดเช่นไรบ้าง?”

เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ เว่ยมู่อวิ๋นกับเหลิ่งเชี่ยนชิวก็มองไปที่เผยอวี่ ในขณะเดียวกัน เผยอวี่ก็ส่ายศีรษะและหัวเราะเบา ๆ ออกมา แม้จะไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ แต่ทัศนคติของเขาก็เป็นสิ่งที่ควรไตร่ตรองอีกครั้ง

เมื่อพวกเขารู้ว่าชุยซิวหงมีเจตนาร้าย ใบหน้าของหวงฝู่ฉิงอิงและนายน้อยโจวก็ถมึงทึง เพราะเห็นได้ชัดว่าเขาจงใจทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเฉินซีกับเผยอวี่

“พี่ชุย เจ้าหมายถึงอะไรกัน?” หวงฝู่ฉิงอิงขมวดคิ้ว

“ข้าหมายถึงสิ่งใดน่ะหรือ? หรือว่าเขาไม่คิดจะขอบคุณหลังจากที่เราช่วยแก้ปัญหาให้แก่เขา? ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่จะได้รับมาอย่างง่ายดาย และคำขอนี้ก็ไม่ได้เกินเลย เพราะข้าแค่ขอยืมสมบัติจากเขาเท่านั้น หรือว่าเขาไม่สามารถทำตามคำของ่าย ๆ เช่นนี้ได้?” ชุยซิวหงหัวเราะเยาะ

หวงฝู่ฉิงอิงยังคงต้องการจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่นางก็ถูกเฉินซีหยุดไว้ด้วยการส่ายศีรษะ

“ข้าเชื่อว่านี่ไม่ใช่ความตั้งใจของพี่เผยอย่างแน่นอนใช่หรือไม่?” เฉินซีเล่นกับแผ่นจารึกในมือและมองไปที่เผยอวี่ด้วยรอยยิ้มที่เสแสร้ง

เผยอวี่ตกตะลึง จากนั้นเขากำลังจะกล่าวอะไรบางอย่าง

ทว่าเมื่อเขาเห็นเฉินซีหันไปมองชุยซิวหง ชายหนุ่มก็พลันก่นด่าอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ถึงกล้าตัดสินใจแทนความคิดของ ‘สหายเต๋าเผยอวี่’ ได้อย่างไร? มันก็แค่สมบัติ แต่เจ้ากลับใช้มันเป็นข้ออ้างเพื่อยั่วยุให้พวกเราเกิดความแตกแยก เจ้าสมควรตายนัก!”

เฉินซีในขณะนี้ดูจะกลายเป็นคนละคน กระดูกสันหลังของเขาตั้งตรงเหมือนกระบี่ที่แทงทะลุท้องฟ้า ร่างกายของเขาแผ่เจตนาฆ่าที่เยือกเย็นและแหลมคมออกมา ยิ่งไปกว่านั้น แม้น้ำเสียงของชายหนุ่มจะราบเรียบ แต่มันกลับดังก้องเสมือนเสียงฟ้าร้อง ราวกับเขากำลังตำหนิศิษย์น้องไม่มีผิด

“เจ้า!” ชุยซิวหงถูกด่าทอจนโกรธขึ้นมา ใบหน้าของเขาแดงก่ำและตะคอกออกไปอย่างเกรี้ยวกราดว่า “เฉินซี สักวันหนึ่งข้าจะให้เจ้าได้รู้ว่า ผลของการที่ล่วงเกินข้านั้นจะพบกับจุดจบที่น่าสังเวชเช่นใด!”

“ข้าเองอยากจะรู้ว่าตอนนี้เจ้าจะแข็งแกร่งสักแค่ไหน” ทันใดนั้น เฉินซีก็ก้าวไปข้างหน้าก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าชุยซิวหง “เจ้ายั่วยุพวกเราตลอดทางผ่านมา และก็น่ารังเกียจเกินทน ดูเหมือนว่าการฆ่าเจ้าเท่านั้น จึงจะทำให้เจ้าเงียบสนิท!”

ตู้ม!

ในขณะนี้ เผยอวี่ก็ชิงเคลื่อนไหว

เขาฟาดฝ่ามือออกไป ทำให้มันกดลงมาเหมือนภูเขาและปิดทางทิศทางของมือเฉินซีจากด้านบน ทันใดนั้น ปราณแท้ก็ปะทะกัน เกิดแสงเจิดจ้าพุ่งออกไปทุกทิศทาง และการโจมตีของพวกเขาก็สูสีกัน

เฉินซีชักมือกลับและถอยกลับทันที จากนั้นจึงกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้วว่า “พี่เผย เจ้าเด็กคนนี้เจ้าเล่ห์มาก หากปล่อยให้อยู่เคียงข้างเจ้า มันก็จะใช้คำพูดหลอกลวงเพื่อสร้างศัตรูให้เจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วเจ้าจะปล่อยให้มันชีวิตอยู่เพราะเหตุใดกัน?”

“ตกลง ข้าจะตัดสินใจเรื่องนี้เอง” เผยอวี่จ้องมองไปที่เฉินซีอย่างลึกซึ้ง จากนั้นจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ที่ซิวหงกล่าวเช่นนั้นก็เพื่อเห็นแก่ข้า แต่วิธีการของเขาอาจจะผิดไปบ้าง ข้าหวังว่าพี่เฉินจะไม่ใส่ใจ ส่วนแผ่นศิลานี้มันเป็นของพี่เฉิน และสุภาพบุรุษจะไม่แย่งชิงของที่คนอื่นใฝ่ฝัน ข้าไม่ได้หน้าด้านพอจะร้องขอ ดังนั้นท่านไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก”

“พี่เผยช่างเป็นคนตรงไปตรงมานัก ข้ารู้สึกชื่นชมจากใจจริง ๆ” เฉินซีเพียงยิ้ม และในขณะที่กล่าว เขาก็เก็บแผ่นจารึกไป

เมื่อมองไปยังใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเฉินซี ใบหน้าของเผยอวี่ก็นิ่งสงบ แต่เขากลับรู้สึกไม่สบายใจ เจตนาฆ่าได้ฉายอยู่ในแววตาคู่นั้น ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อาจอดกลั้นได้และต้องการลงมือสังหารเฉินซี รวมถึงแย่งชิงแผ่นจารึกในทันที

อย่างไรก็ตาม หลังจากไตร่ตรองอย่างรวดเร็ว เขาก็อดทนได้ในที่สุด รอยยิ้มที่สงบนิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง “พี่เฉินช่างมีใจอารียิ่งนัก อย่าได้กล่าวถึงเรื่องนี้อีกเลย เราควรรีบเดินทางโดยเร็ว เพราะการสำรวจเกาะสมบัติที่ร่วงหล่นเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด”

ทันทีที่กล่าวจบ เขาก็หันหลังกลับและพุ่งห่างออกไป ดูราวกับเจ้าตัวกลัวจะยับยั้งตัวเองไม่ให้ลงมือกับเฉินซีไม่ได้ หากยังคงอยู่ที่นี่ต่อไป

“ฮึ่ม!” ชุยซิวหงชำเลืองมองไปที่เฉินซีอย่างไม่พอใจ ก่อนจะทะยานจากไปเช่นกัน

…

“เฉินซี เหตุใดเจ้าถึงหยิบแผ่นจารึกออกมาเช่นนั้น? หากเจ้าไม่ทำเช่นนี้ มันคงไม่สร้างปัญหาให้แก่เจ้า” หลังจากที่เผยอวี่และคนอื่น ๆ จากไป หวงฝู่ฉิงอิงก็เข้ามาถามชายหนุ่ม

“ถ้าข้าไม่หยิบมันออกมา เกรงว่าคนเหล่านี้จะไม่อาจยับยั้งตัวเองในระหว่างทางได้” ดวงตาของเฉินซีมืดลง ความเย็นชาปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเขา “แม้เราจะสามารถป้องกันการขโมยจากโจรชั่ว แต่เมื่อตกเป็นเป้าหมายของโจรชั่วแล้วละก็ มันย่อมมีหนทางอยู่เสมอ โดยเฉพาะชุยซิวหง ซึ่งเชี่ยวชาญในการสร้างความขัดแย้งและกำลังติดตามอยู่ที่ด้านข้างของเผยอวี่ การเตือนพวกมันในตอนนี้ อย่างน้อยก่อนที่จะเข้าสู่เกาะสมบัติที่ร่วงหล่น พวกมันก็จะไม่กล้าทำอะไรผลีผลาม”

นายน้อยโจวเข้าใจทุกสิ่งและกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มว่า “เจ้าได้ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว มันเป็นเรื่องยากที่จะต้องคอยระมัดระวังอยู่เป็นเวลานาน และไม่มีใครที่สามารถเฝ้าระวังได้ตลอดเวลา ดังนั้นการกระทำของพี่เฉินจึงช่วยแก้ปัญหาได้อย่างมาก”

“แต่ว่าแผ่นจารึกนั้นก็ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว และเจ้าได้หักหน้าชุยซิวหงไปก่อนหน้านี้ และแม้แต่เผยอวี่ก็ดูจะมีเจตนาฆ่าต่อเจ้า ข้าเกรงว่าสถานการณ์ของเจ้าจะอันตรายมากขึ้นเมื่อเราไปถึงเกาะสมบัติที่ร่วงหล่น” หวงฝู่ฉิงอิงยังคงกังวล

“ข้าก็แค่ฆ่าพวกมันซะ” เฉินซีตอบอย่างไม่ใส่ใจและรวบรัด แต่ปณิธานและเจตนาฆ่าในคำกล่าวของเขาก็เปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน

สิ่งนี้ทำให้หวงฝู่ฉิงอิงกับนายน้อยโจวเข้าใจได้ทันทีว่า เฉินซีอาจคิดทุกอย่างไว้นานแล้ว เพราะเผยอวี่และคนอื่น ๆ ได้เกิดเจตนาฆ่าต่อเขา แล้วเหตุใดเขาถึงไม่วางแผนสังหารพวกมันกลับเล่า!

ทันใดนั้นท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง

ความคิดเห็น