บทที่ 451 มาถึงเกาะ

บทที่ 451 มาถึงเกาะ

บทที่ 451 มาถึงเกาะ

ตู้ม!

ท่ามกลางฝูงวิหคมรณาอันหนาทึบ หลีจวิ้นตวัดหอกของเขา ส่งมวลแสงที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกระเบิดออกไปราวกับดอกไม้ไฟและแผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง ทำให้วิหคมรณาที่อยู่ใกล้เคียงทั้งหมดถูกกำจัดลงทันที ในขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นเรือมังกรพันขนนกเช่นกัน ดวงตาของเขาจึงส่องประกายขึ้นฉับพลัน จากนั้นเจ้าตัวก็กล่าวด้วยเสียงอันสยดสยองว่า “นั่นมันเรือมังกรพันขนนกของราชวงศ์ซ่ง หวงฝู่ฉิงอิงจะต้องอยู่บนนั้นอย่างแน่นอน!”

“ราชวงศ์ซ่ง!” ดวงตาของเยี่ยนอวี๋เอ๋อร์และอีกสามคนทอประกายเยียบเย็น เผยให้เห็นความเกลียดชังที่หนาแน่น เนื่องจากพวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า จะเผชิญกับศัตรูคู่อาฆาตของราชวงศ์เทียนหลางที่นี่

“ตามพวกมันให้ทัน เราจะให้พวกมันพาเราไปด้วย จากนั้นเราจะคว้าโอกาสนี้เพื่อยึดเรือมังกรพันขนนกมาซะ!” หลีจวิ้นตัดสินใจอย่างรวดเร็ว พวกเขาติดอยู่ที่นี่มากว่าครึ่งวันแล้ว และถ้าไม่ได้พกโอสถมาเพียงพอ พวกเขาคงจะติดอยู่ในวงล้อมจนตายไปนานแล้ว นอกจากนี้ หากพวกเขาสามารถแย่งชิงเรือมังกรพันขนนกมาได้ โอกาสที่จะฝ่าจากวงล้อมอันแน่นหนา ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมากอย่างไม่ต้องสงสัย!

“ตกลง เราจะยึดเรือมังกรพันขนนกของพวกมัน” เยี่ยนอวี๋เอ๋อร์และคนอื่น ๆ ก็เข้าใจเช่นกันว่า หากยังคงดิ้นรนต่อสู้อยู่เช่นนี้ โอกาสที่จะตายก็สูงขึ้นมาก ดังนั้นพวกเขาจึงยิ่งร้อนใจมากขึ้น

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

กลุ่มของหลีจวิ้นรวมตัวกันทันที จากนั้นพวกเขาก็ระดมปราณแท้เพื่อไล่ตามเรือมังกรพันขนนกอย่างสุดกำลัง แน่นอนว่า พวกเขาได้เข่นฆ่าวิหคมรณาอย่างโหดเหี้ยมจนเกิดเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยเลือด!

“พวกมันกำลังมา!” นายน้อยโจวขมวดคิ้วและกล่าวเตือน

“สหายเต๋า การพบกันคือโชคชะตา พวกเจ้าพาพวกข้าไปด้วยได้หรือไม่ ด้วยการมีเข้าร่วมของพวกข้า ก็จะสามารถฝ่าออกไปได้ง่ายขึ้น” ในขณะเดียวกัน เสียงของหลีจวิ้นก็ลอยมาเข้าหูพวกเขา

หวงฝู่ฉิงอิงกล่าวอย่างเย็นชาและเย้ยหยันว่า “หึ พวกเจ้าจากราชวงศ์เทียนหลาง คิดว่าเราจะยื่นมือช่วยศัตรูของตนเองหรือ? พวกเจ้าช่างไม่รู้กาลเทศะจริง ๆ อีกทั้งยังคิดเพ้อฝัน!”

ด้วยประโยคเดียว นางได้ชี้ให้เห็นว่าทั้งสองฝ่ายต่างเป็นศัตรูกัน การไม่ซ้ำเติมพวกเขาตอนที่ล้มลงก็ถือว่าเมตตาแล้ว แต่คนเหล่านี้ไม่เพียงไม่สำนึก กลับร้องขออย่างไร้ยางอายเช่นนี้ จึงมากเกินไปแล้ว!

“มันคือความเกลียดชังระหว่างสองราชวงศ์ แล้วเกี่ยวอะไรกับพวกข้าด้วย? พวกข้าเป็นศิษย์รุ่นเยาว์ เมื่อเราเข้าสู่แดนภวังค์ทมิฬแล้ว เราจะกลายเป็นสหายที่ลงเรือลำเดียวกัน การถือสาเรื่องเล็กน้อยในเวลานี้ ไม่ถือว่าพวกเจ้าใจแคบไปหน่อยหรือ?” เยี่ยนอวี๋เอ๋อร์กล่าวด้วยความไม่พอใจจากทางด้านข้าง

“พวกเจ้าลองไตร่ตรองดูอีกสักครั้งหนึ่งเถิด มันจะไม่เป็นประโยชน์กับใครเลยถ้าเราต่อสู้กันในตอนนี้” น้ำเสียงของหลีจวิ้นนั้นดูไม่เป็นมิตรและเต็มไปด้วยเจตนาคุกคาม

“เลิกเพ้อฝันได้แล้ว ต่อให้ต้องลงนรก ก็จะไม่มีวัน!” นายน้อยโจวปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา

“ฮึ่ม! ถ้าพวกข้าต้องทุกข์ทรมาน ก็อย่าได้ฝันเฟื่องว่าพวกเจ้าจะมีช่วงเวลาที่สุขสบาย ฆ่าพวกมันแล้วยึดเรือเหาะสมบัติมาซะ!” หลีจวิ้นรู้ว่าเวลานั้นสำคัญ และทั้งสองฝ่ายไม่สามารถประนีประนอมกันได้เลย ดังนั้นเขาจึงเป็นผู้เปิดการโจมตีเป็นคนแรก

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

แม้ว่ากลุ่มของหลีจวิ้นจะติดอยู่ในฝูงวิหคมรณา แต่พวกมันก็ไม่สามารถทำอะไรกับพวกเขาได้สักระยะหนึ่ง ดังนั้นคนกลุ่มนี้จึงฉวยโอกาสที่ว่าเพื่อโจมตีอย่างโจ่งแจ้ง เคล็ดวิชาต่อสู้และสมบัติวิเศษต่าง ๆ ถูกซัดไปยังเรือมังกรพันขนนกอย่างสุดกำลัง เรือมังกรพันขนนกสั่นโคลงเคลงอย่างต่อเนื่อง

“ไอ้สารเลว!” นายน้อยโจวโกรธจนก่นด่าสาปแช่งออกมา จากนั้นเขาก็ซัดดัชนีสูญวิญญาณฟ้าออกไปกว่าสิบครั้งติดต่อกันและโต้กลับศัตรูอย่างรุนแรง ทำให้เรือมังกรพันขนนกโคลงเคลงจนเปลี่ยนทิศทาง แล้วพวกเขาก็จมหายไปในฝูงวิหคมรณาเช่นกัน และเป็นการยากสำหรับพวกเขาที่จะฝ่าวงล้อมออกไป

“เฉินซี ข้าจะพยายามควบคุมเรือเหาะสมบัติอย่างเต็มที่ และจะปล่อยทุกสิ่งที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของเจ้าทั้งสองคน” หวงฝู่ฉิงอิงรู้สึกหงุดหงิดมากเช่นกัน แต่นางในขณะนี้ทำได้เพียงใช้กำลังทั้งหมดเพื่อควบคุมทิศทางของเรือมังกรพันขนนกและทำให้มั่นใจว่าเรือจะไม่เบนออกจากเส้นทางของมัน ดังนั้นนางจึงไม่สามารถยื่นมือจัดการกับศัตรูได้อย่างเต็มที่

“อย่าได้กังวลไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกข้าเอง” เฉินซีพยักหน้าขณะที่พายุสายฟ้าปกคลุมไปทั่วร่างของเขา สายฟ้าหลั่งไหลออกมา จากนั้นกระแสวังวนก็แปรเปลี่ยนเป็นพายุที่โหมกระหน่ำและถาโถมใส่ศัตรูของเขา

ทันทีที่ลงมือ เขาก็สกัดกั้นการโจมตีอย่างบ้าคลั่งของกลุ่มหลีจวิ้นทันที แต่ชายหนุ่มทำได้เพียงแต่ป้องกันการโจมตีของคนพวกนั้น และไม่สามารถสังหารคนทั้งห้าได้อย่างสิ้นเชิง!

นั่นเพราะมีวิหคมรณาจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่ระหว่างทั้งสองกลุ่ม และความแข็งแกร่งของวิหคมรณาเหล่านี้ก็เทียบได้กับผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง ดังนั้นเมื่อพวกมันอยู่ท่ามกลางระหว่างทั้งสองกลุ่ม จึงกลายเป็นเหยื่อซึ่งลดทอนพลังโจมตีของเฉินซีไปมากกว่าครึ่ง ทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถทำร้ายหลีจวิ้นและคนอื่น ๆ ได้อย่างเต็มที่

ด้วยเหตุนี้ ข้างหน้าพวกเขาคือฝูงวิหคมรณาที่หนาแน่น และข้างหลังพวกเขาคือผู้เยี่ยมยุทธ์ของราชวงศ์เทียนหลางห้าคนที่ไล่ล่าเข้ามาอย่างดุเดือด ซึ่งทั้งสองด้านกำลังเผชิญกับทางตัน ทำให้สถานการณ์ของพวกเขาเลวร้ายเป็นอย่างมาก

ทั้งสองฝ่ายต่างรู้อย่างชัดเจนว่า ตราบใดที่พวกเขาผ่อนคลายเพียงเล็กน้อย มันจะทำให้เกิดผลที่คาดไม่ถึง และผลลัพธ์เหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่ทั้งสองฝ่ายไม่ต้องการเห็น แต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว สถานการณ์ของกลุ่มของเฉินซีดูเหมือนจะดีกว่าเล็กน้อย เนื่องจากพวกเขาเพิ่งเข้าสู่ฝูงวิหคมรณา สภาพร่างกายจึงยังอยู่ในจุดสูงสุด และพวกเขากำลังโดยสารเรือมังกรพันขนนกอยู่ ดังนั้นตราบเท่าที่พวกเขายังคงยืนหยัดต่อไป ก็จะสามารถฝ่าออกจากฝูงวิหคมรณาได้อย่างง่ายดายและสลัดศัตรูที่อยู่ข้างหลังออกไปได้

ในทางกลับกัน แม้ว่ากลุ่มของหลีจวิ้นจะได้เปรียบเชิงจำนวน แต่พวกเขาติดอยู่ที่นี่มากว่าครึ่งวัน ทำให้ร่างกายและจิตใจอ่อนล้าไปนานแล้ว หากยังไม่อาจพลิกสถานการณ์ได้ พวกเขาก็อาจติดอยู่ในฝูงวิหคมรณาและล้มตายด้วยความเกลียดชังในที่สุด

“ข้าเคยกล่าวไปแล้วว่า พวกเจ้าทุกคนจะต้องเสียใจ!” เมื่อหลีจวิ้นเห็นว่าพวกเขาโจมตีมาตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่สำเร็จ และยังไม่สามารถทำอะไรกับเรือมังกรพันขนนกได้ สีหน้าที่น่ากลัวและแน่วแน่ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“เปลวเพลิงที่แผดเผาจนกว้างไกล หอกทลายปฐพี!” ด้วยเสียงตะโกนที่ดังก้อง หอกสีเงินในมือของเขาก็แทงออกไปพร้อมกับเปลวเพลิงมากมายที่เหมือนกับมังกรไฟนับหมื่นที่ร่ายรำไปรอบ ๆ และกวาดออกไปทุกทิศทุกทาง

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

อานุภาพของหอกนี้รุนแรง รวดเร็ว และเหนือกว่าอย่างไม่มีใครเทียบได้ ทุกที่ที่มันผ่านไป ฝูงวิหคมรณาที่อยู่ข้างหน้าก็จะถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน และไม่นานหลังจากนั้น มันก็พุ่งเข้าใส่เรือมังกรพันขนนกอย่างรุนแรง

หลังจากการโจมตีครั้งนี้เกิดขึ้น แม้ว่าเรือมังกรพันขนนกจะไม่ถูกทำลาย แต่ก็ถูกโจมตีจนเปลี่ยนทิศไป