บทที่ 616 ไม่คำนึงผลที่ตามมา

บทที่ 616 ไม่คำนึงผลที่ตามมา

บทที่ 616 ไม่คำนึงผลที่ตามมา

ยอดเขาจรัสเทวะ นอกตำหนักเมฆคราม

ขณะที่มองไปยังบรรดาศิษย์ที่ชี้มาทางเขาพร้อมสายตาเย้ยหยัน เฉินซีรู้สึกราวกับเข้าไปในป่าดงดิบที่มีสัตว์ร้ายเดินเตร่อยู่ทั่ว

กฎเกณฑ์และข้อจำกัดทั้งหมดถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของพละกำลัง ผู้ที่มีการบ่มเพาะต่ำทำได้แต่ทนรับคำดูถูกดูแคลน ในขณะที่ผู้ที่มีการบ่มเพาะสูงจะได้ทรัพยากรมากกว่า อยู่ในตำแหน่งสูง และมีสถานะที่ดีกว่า

กล่าวคือ คนที่หมัดหนักกว่าย่อมมีพื้นที่และสิทธิ์ในการพูดมากกว่า!

“ไปกันเถิด จะไม่มีใครกล้าหาเรื่องเจ้าระหว่างที่เจ้ามากับข้า” ผู้อาวุโสเลี่ยเผิงที่เห็นเหตุการณ์นี้ไม่ได้สนใจอะไรนัก เพียงแต่สั่งด้วยเสียงที่แผ่วเบาเท่านั้น

“อย่างนั้นพวกเขาจะมาหาเรื่องข้าทันทีที่ท่านจากไป?” เฉินซีพลันถาม

“นี่…” เลี่ยเผิงตกตะลึง แต่ก็เห็นด้วยโดยปริยาย

“ท่านผู้อาวุโส ท่านกลับไปได้เลย ที่เหลือให้ข้าจัดการเอง ตอนนี้ข้าเป็นศิษย์ชั้นยอดแล้ว การเผชิญหน้ากับอุปสรรคมากมายจึงย่อมไม่ใช่สิ่งไกลตัว” เฉินซียิ้มบาง เขาผสานกำปั้นพลางกล่าว

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากเจ้าไม่สามารถตั้งหลักที่นี่ได้ เจ้าจะถูกบีบให้ออกจากยอดเขาจรัสเทวะ? และถ้าเจ้าสะดุดไปแม้แต่นิดเดียว มันจะถึงขนาดที่เจ้าจะได้เพียงตำแหน่งผู้อาวุโสสายนอกหรือสายในเท่านั้น และตลอดชีวิตของเจ้าก็จะดำเนินไปเช่นนี้?” เลี่ยเผิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วพลางตักเตือนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายปฏิเสธเจตนาดีของเขา

“ผู้อาวุโสไม่ต้องกังวลไป ถ้ามีใครทำให้ข้าเฉินซีคอตกกลับบ้านไป คนผู้นั้นจะต้องมีความสามารถจริง ๆ” เฉินซียิ้ม

“ย่อมได้ เช่นนั้นข้าก็จะไม่บังคับเจ้า” เลี่ยเผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดปากหัวเราะออกมา “ข้าลืมได้อย่างไรกัน? เจ้าไม่ใช่ศิษย์ชั้นยอดทั่วไปที่เพิ่งก้าวมาถึงนี่”

ทันทีที่เขาพูดจบ เลี่ยเผิงก็เหลือบมองไปยังเฉินซีอย่างลึกซึ้งก่อนจะหันหลังจากไป

…

“เฮ้ ศิษย์ใหม่คนนี้ปฏิเสธเจตนาดีของผู้อาวุโสเลี่ยเผิงจริง ๆ หรือนี่ เขาจะหยิ่งยโสอะไรเพียงนี้?”

“เหอะ! เขาคงคิดว่าเขาเป็นคนพิเศษมากเพราะสามารถเป็นศิษย์ชั้นยอดได้ ช่างน่าหัวเราะเสียจริง! รู้หรือไม่ว่าที่นี่ที่ไหน? รากฐานของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง พื้นที่ฟ้าประทานซึ่งมีเพียงผู้อาวุโสและศิษย์ชั้นยอดของนิกายเท่านั้นที่สามารถอาศัยอยู่ได้!”

“เจ้าเด็กนี่คงไม่ได้มาจากยอดเขาจรัสเหนือ ใต้ หรือตะวันออก มิฉะนั้นจะต้องมีคนทักทายเขา เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขามาจากยอดเขาจรัสตะวันตก?”

“ยอดเขาจรัสตะวันตก? ฮ่า ๆ เป็นสถานที่ที่วิเศษยิ่งสำหรับพวกเศษสวะ พวกเราต้องทำให้เขารู้แล้วว่าใครแน่กว่ากัน มิฉะนั้น ผู้คนอาจคิดว่ายอดเขาจรัสเทวะของเรารับพวกสวะแบบไหนเข้ามาก็ได้”

“ถูกต้อง เพราะเขาเป็นศิษย์ใหม่ จึงต้องได้รับการสั่งสอนให้หลาบจำ ให้รู้จักเชื่อฟังบ้าง เราต้องเล่นงานเขาในน่วมเพื่อที่เขาจะได้ทำทุกอย่างตามที่พวกเราสั่งให้เหมือนกับที่เราทำกับศิษย์ยอดเขาจรัสตะวันตกคนก่อน ๆ แน่นอน มันย่อมไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการใช้เขาเยี่ยงทาสแล้ว!”

“ฮิฮิ ถ้าอย่างนั้นให้ข้าลองสัมผัสดูเสียหน่อยว่าศิษย์ใหม่จากยอดเขากองขยะนั้นแข็งแกร่งแค่ไหนกัน!”

ในตอนที่เฉินซีกำลังจะก้าวสู่ตำหนักเมฆคราม ชายหนุ่มร่างกำยำในชุดม่วง คางกว้าง ดวงตาเสือดาวพลันปรากฏกายปิดกั้นเส้นทางของเฉินซีจนไม่เหลือที่ให้หนี

ส่วนที่เดือดดาลที่สุดคือหลังจากที่ชายหนุ่มคนนั้นขวางเส้นทางของเฉินซี เขายืนตระหง่าน ไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย คล้ายต้องการที่จะชนอีกฝ่าย เต็มไปด้วยท่าทางดุร้าย ตั้งใจที่จะกระแทกเขาให้กระเด็นออกไปอย่างแรง

ปั้ง!

ก่อนที่พวกเขาจะปะทะกัน จู่ ๆ กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวก็ปะทุออกมาจากร่างของชายหนุ่ม มันเป็นดั่งหุบเขา สูงตระหง่านและหนักอึ้ง ทำให้แผ่นดินโดยรอบสั่นสะเทือนจนแทบจะจมลงและเกือบแตกเป็นเสี่ยง ๆ

นี่คือศาสตร์เต๋าอันน่าเกรงขามที่ใช้ประโยชน์จากแรงกดดันในการโจมตี หากเป็นคนธรรมดาที่เผชิญกับแรงกระแทกนี้ คนผู้นั้นจะถูกหุบเขาบดขยี้ในทันทีและจุดจบจะต้องน่าสังเวชอย่างยิ่ง

ซึ่งก็เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มชุดม่วงที่จงใจมาสร้างปัญหากับเฉินซี เป็นผู้บ่มเพาะขอบเขตสถิตกายาที่น่าเกรงขามอย่างยิ่ง!

“ไสหัวไป!” ดวงตาของเฉินซีลุกวาวด้วยแสงเย็นวาบ เขาตะโกนออกมาเสียงดัง จากนั้นก็ใช้ฝ่ามือตบอย่างดุดัน ส่งฝ่ามือนี้ซึ่งแฝงความล้ำลึกของฝ่ามือหมื่นคลื่นใต้พิภพออกไป แม้จะดูเหมือนธรรมดาแต่มากด้วยพลังสูงสุด ทั้งโหดเหี้ยม ทรงพลัง สามารถบดภูเขา และแยกปฐพีออกจากกันได้!

ปั้ง!

ชายหนุ่มชุดสีม่วงเย้ยหยัน ร่างกายของเขาถอยกลับเพื่อหลีกเลี่ยงฝ่ามือของเฉินซีและตบอีกฝ่ายให้ปลิวไปด้วยฝ่ามือของเขา แต่เจ้าตัวไม่เคยคิดเลยว่าก่อนที่จะทันได้ตอบสนอง ฝ่ามือของคู่ต่อสู้ก็มาถึงใบหน้าเสียแล้ว และมันก็เร็วดั่งการใช้กลเคลื่อนย้าย สายเกินไปที่จะหลบหลีก ทำให้มันปะทะเข้ากับแก้มขวาของเป้าหมายโดยตรง ส่งร่างสูงใหญ่ให้ปลิวกระเด็นออกไป

“อ๊า!” เขาส่งเสียงร้องโหยหวนและน่าสมเพช ขณะปลิวออกไปราวกับว่าวสายขาด ก่อนที่จะตกลงยังพื้นที่ห่างไกลไปร้อยจั้งกระแทกเสียงดัง ‘ปั้ง’ และนอนราบกับพื้นเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว กระอักเลือดคำใหญ่ออกมาไม่หยุด ใบหน้าด้านขวาถูกตบจมดิน เป็นภาพที่น่าสยดสยองอย่างยิ่ง

แม้ความเจ็บปวดต่อร่างกายนั้นจะไม่สะทกสะท้านเลย แต่ส่วนที่สำคัญที่สุดคือความอับอายที่เขาเผชิญอยู่ มันทำให้เขาโกรธจนเกือบจะเป็นบ้า!