บทที่ 725 ดูถูกผู้อื่น

บทที่ 725 ดูถูกผู้อื่น

บทที่ 725 ดูถูกผู้อื่น

ผ่านไปหลายช่วงอึดใจ กว่าทุกคนจะตั้งสติได้และต่างพากันกันชื่นชมเมืองที่อยู่บนฟากฟ้าตรงหน้า

เฉินซีที่กำลังมองภาพเบื้องหน้าเช่นกันได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับแย้มยิ้ม “ตามตำนานเล่าว่า เมืองแห่งนี้ตั้งอยู่ที่นี่นับตั้งแต่โบราณกาล มันสร้างขึ้นจากวัสดุที่เรียกว่าศิลาลอย ซึ่งแข็งแกร่งคล้ายป้อมปราการ และได้รับการบูรณะจากผู้บ่มเพาะเผ่าเทาเที่ยมาจนถึงปัจจุบัน”

พูดจบ เฉินซีก็นำทุกคนมุ่งหน้าไป

หากอยากเข้าเมืองแห่งนี้ก็ต้องเข้าผ่านเส้นทางพิเศษ ซึ่งเรียกกันว่าบันไดเมฆา!

บันไดเมฆาที่ว่านี้สร้างขึ้นจากบางสิ่งบางอย่างที่คล้ายกับเมฆขาว ซึ่งค่อย ๆ สูงขึ้นไปทีละขั้นจนไปถึงเมืองเทาเที่ยบนฟากฟ้า

ทว่าหากเหินร่างบนฟ้า คนผู้นั้นย่อมไม่อาจเข้าสู่เมืองเทาเที่ยได้เลย ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ก็คือยามคุ้มกันเมืองที่อยู่โดยรอบจะถือว่าใครก็ตามที่เหินร่างขึ้นมาเป็นศัตรูและพยายามกำจัดให้สิ้น!

ไม่นาน เฉินซีและคนอื่น ๆ ก็มาถึงบันไดเมฆา

ตอนนี้ที่หน้าบันไดมีผู้บ่มเพาะมากมายกำลังเรียงรายต่อแถวกันอยู่ ทั้งบุรุษและสตรีทุกช่วงอายุ นับได้เป็นร้อยคน ส่วนที่หน้าบันไดเมฆาคือผู้เยี่ยมยุทธ์เผ่าเทาเที่ยที่ยืนเฝ้าอยู่

เฉินซีกับทุกคนพากันเข้าไปต่อแถวด้านหลัง ส่วนเกวียนทั้งหลายเขาได้เก็บไว้ในเจดีย์บำเพ็ญทุกข์ตั้งนานแล้ว

เป็นจังหวะนั้นเอง ที่ด้านหน้าแถวเกิดเสียงเอะอะโวยวายขึ้นมา

“เพราะเหตุใดพวกข้าจึงเข้าไปไม่ได้?” ชายหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยเสียงโกรธเคือง และที่ด้านข้างคือคนกว่าสิบคนที่มีสีหน้าไม่พอใจเช่นกันยืนอยู่

“หึ! ตราคำสั่งเก้าลึกล้ำเพียงชิ้นเดียวจะอนุญาตให้คนเพียงเจ็ดคนขึ้นไปเท่านั้น หรือว่าเจ้าไม่รู้กฎนี้อย่างนั้นหรือ?” ผู้พูดคือชายชราชุดเทา ซึ่งเป็นผู้บ่มเพาะเผ่าเทาเที่ย

“เช่นนั้นพวกเขาเล่า? เหตุใดจึงสามารถพาคนสี่สิบหรือห้าสิบคนเข้าไปด้วยตราคำสั่งเก้าลึกล้ำเพียงชิ้นเดียวได้?” ชายหนุ่มมีใบหน้าโกรธขึง ขณะยกมือชี้บันไดที่มีคนจำนวนมากกำลังขึ้นไปอยู่

“พวกเขาเป็นศิษย์จากตำหนักเต๋าภูผาสวรรค์ แล้วเจ้าเล่า?” ชายชราชุดเทาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบเรื่อย สีหน้าไม่ไยดี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

“เจ้า…” ชายหนุ่มโกรธาเสียจนพูดไม่ออก

“อันใด? คิดสร้างปัญหาในอาณาเขตเผ่าเทาเที่ยของข้าหรือ?” ชายชราชุดเทาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับตาเป็นประกาย ราวกับมีกระบี่คมแทงใส่หน้าชายหนุ่มจนรู้สึกเจ็บไปหมด

“หึ!” ชายหนุ่มมีสีหน้าสลดลงในที่สุด ความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจ เขาส่ายหน้าและไม่คิดเข้าเมืองเทาเที่ยอีก แล้วจึงจากไปพร้อมกับสหาย

“ยังหนุ่มยังใจร้อนนัก แต่กลับไม่รู้อะไรดีไม่ดี ทั้งไร้ฐานะ ไร้ตำแหน่ง แต่อยากได้รับการปฏิบัติเช่นผู้อื่นหรือ? ความคิดตื้นเขินน่าขันเสียจริง!” ชายชราชุดเทาเอ่ยเยาะไม่หยุด

ทุกคนในแถวเงียบเชียบ แม้จะค่อนข้างสงสารชายหนุ่ม แต่ก็ไม่มีใครคิดกล่าวช่วย ช่วยไม่ได้นี่นะ แม้ว่าคำของชายชราชุดเทาจะไม่น่าฟัง แต่ก็เป็นความจริงที่โหดร้าย

พริบตาเดียวก็ถึงตาเฉินซีและคนอื่น ๆ

ชายชราชุดเทาเหลือบตาขึ้นมอง เมื่อมองผ่านเฉินซีและผู้คนด้านหลัง เจ้าตัวก็พลันชะงักไปเล็กน้อย “เจ้าต้องการนำคนเกือบร้อยคนเข้าเมืองหรือ?”

เฉินซีพยักหน้า หยิบตราคำสั่งเก้าลึกล้ำที่ปรมาจารย์ยงมอบให้ออกมา

ทว่าชายชราชุดเทากลับไม่คิดมอง และหัวเราะออกมา “วันนี้เป็นวันที่แปลกดีแท้ เหตุใดจึงมีผู้คนหลายคนคิดให้ค่าความสามารถตนเองไปไกลจนอยากท้าทายกฎกันเช่นนี้?”

เฉินซีขมวดคิ้ว แล้วจึงเก็บตราคำสั่งเก้าลึกล้ำไป

“เจ้าไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มคนก่อนหน้านี้หรือ?” ชายชราชุดเทาหรี่ตาลงมองเฉินซี เนื่องจากพลังชีวิตของชายหนุ่มบรรลุขั้นสูงเมื่อนานมาแล้ว ดังนั้นหากไม่ใช่ผู้มีพลังบ่มเพาะสูงกว่า คนนอกก็จะไม่สามารถเห็นพลังบ่มเพาะของชายหนุ่มได้เลย

รวมทั้งใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยของเฉินซีเช่นนี้ จึงทำให้อีกฝ่ายเผลอประเมินเขาต่ำไป และมีท่าทีเย็นชาไม่เป็นมิตร

“ข้าเห็นแล้ว” เฉินซีพยักหน้า รู้สึกรังเกียจความคิดชายชราชุดเทาที่ดูเจ้ายศเจ้าอย่างเกินเหตุ

แต่เขาก็รู้ดีว่าในโลกแห่งการบ่มเพาะย่อมต้องเจอเรื่องพวกนี้มากมาย เพราะยังมีลำดับขั้นสูงต่ำอยู่ และตัวเขาคนเดียวไม่อาจเปลี่ยนเรื่องนี้ได้ ดังนั้นจึงยับยั้งความโกรธไว้

“เห็นแล้วยังดื้อด้านอีกหรือ?” ชายชราชุดเทามุ่นคิ้วให้

“จะไปคุยอะไรกับผู้น้อยเช่นเขาให้มากความ? ยังมีคนต่อแถวรออีกยาว หากไม่เข้าเมืองก็โยนเขาออกไปเสีย! และหากงี่เง่าไม่ปฏิบัติตามก็สังหารทิ้ง!” ชายวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

เขาเป็นสหายของชายชราชุดเทา เป็นผู้เฝ้าอยู่ที่นี่

“ได้ยินหรือไม่? จะเข้าหรือไม่เข้า? หากไม่ก็ไสหัวไป!” ชายชราชุดเทาถูกสหายตำหนิจึงโกรธขึ้นมา และกระทั่งพานไปลงกับเฉินซี

“เหมิงเหวย โม่ย่า ทุบเจ้าสองคนนี้ให้ที!” เฉินซีหันไปกล่าวคำด้วยสีหน้าเรียบเฉย เพราะเห็นแล้วว่าบางครั้งการทำตัวสงบเสงี่ยมไปก็ไม่ได้อะไร อย่างเช่นตอนนี้เป็นต้น!

เหมิงเหวยกับโม่ย่าที่คล้ายรอจังหวะนี้มานานแล้ว แม้เฉินซียังพูดยังไม่ทันจบ คนทั้งสองก็พลันพุ่งออกไปก่อนแล้ว!

ครืน!

ทั้งสองราวกับเทพอสูร พริบตาที่ลงมือก็เผยพลังอันน่าเกรงขามของผู้ขัดเกลากายาขอบเขตสถิตกายา บดขยี้ชายชราชุดเทาและชายวัยกลางคนได้ในเวลาไม่นาน ทำให้สองคนนั้นถูกตีจนเลือดออกทางจมูกและปาก กรีดเสียงร้องน่าผวา ร่างนอนบนพื้นดั่งสุนัขตาย ไม่เหลือแววโอหังเช่นแต่ก่อนอีก

ขณะเดียวกัน คนที่ต่อแถวต่างพากันชะงัก …พานให้คิดพร้อมกันว่าคนกลุ่มนี้หาญกล้ายิ่งนัก ถึงกับกล้าทำร้ายคนจากเผ่าเทาเที่ยที่หน้าประตูบ้านทีเดียว!

โอหัง!