บทที่ 836 ผู้ใดกัน?

บทที่ 836 ผู้ใดกัน?

บทที่ 836 ผู้ใดกัน?

เจ็ดดวง

สิบสี่ดวง

ยี่สิบหกดวง

…

บนม่านแสงที่ด้านล่างได้ปรากฏตัวเลขซึ่งแสดงถึงห้องรับรองพิเศษหมายเลข 007 …ปริมาณของพลังธรรมเทพกำลังเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ ไม่รู้จบ และมันก็เพิ่มขึ้นประหนึ่งไม้ไผ่ที่แตกหน่ออ่อนหลังฝนตก

มันผิดปกติเกินไป!

ผู้ที่อยู่โดยรอบก่อนที่ม่านแสงจะปรากฏตัวเลขขึ้นล้วนรู้ดีว่า ค่าพลังธรรมเทพทุกดวงนี้มาจากผังอักขระยันต์ที่ได้รับความเสียหาย โดยปรมาจารย์ค่ายกลยันต์อักขระทั่วไปจะใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยามในการซ่อมแซมผังอักขระยันต์หนึ่งแห่ง และแม้จะเป็นปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระ พวกเขาก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยประมาณหนึ่งเค่อ

ดังนั้นการที่ผังอักขระยันต์ถูกซ่อมแซ่มสำเร็จทุกเค่อที่ผ่านมา จึงเป็นสถานการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!

ตลอดไม่กี่ปีที่ผ่านมา เจ้าหน้าที่เหล่านี้ได้เฝ้าดูสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตลอด และมันก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้ ส่งผลให้ทุกคนรู้สึกตกใจ

ในตอนนี้ พวกเขาถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดลวี่อิงถึงได้ทำสีหน้าประหลาดใจเช่นนั้น เพราะแม้แต่พวกเขาเองก็ตกใจเสียจนตาแทบจะถลนจากเบ้า!

“ใครอยู่ในห้องรับรองพิเศษหมายเลข 007”

“ข้าก็ไม่รู้”

“จะใครก็ช่าง รีบไปตามหัวหน้าผู้ดูแลมาเดี๋ยวนี้ นี่มันออกจะเกินขีดจำกัดของปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระไปแล้ว ข้าเกรงว่าอาจจะมีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับม่านแสง!”

หลังจากอาการตกใจบรรเทาลง พวกเขาทั้งหมดพลันตกอยู่ในความสับสน เสียงพูดคุยอื้ออึงดังไปทั่วทั้งบริเวณ แม้แต่บางคนยังพยายามห้ามตัวเองไม่ให้พุ่งตัวไปรายงานผู้ดูแลอีกครั้งหนึ่งอย่างยากเย็น

หลังจากนั้นไม่นาน ชายวัยกลางคนที่ดูร่ำรวยผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวพร้อมกับขวดยานัตถุ์ในมือ เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและส่งเสียงตำหนิเมื่อเห็นกลุ่มเจ้าหน้าที่กำลังพูดคุยกันอย่างไร้ระเบียบ “พวกเจ้ามัวทำอะไรกันอยู่!? หุบปาก!”

ชายวัยกลางคนผู้นี้เป็นหัวหน้าของโถงอันดับที่เก้าที่มีหน้าที่ดูแลห้องโถงใหญ่ผังยันต์อักขระ ชื่อของเขาคือเยว่เหมิง

ทุกคนปิดปากสนิททันทีที่เขาปรากฏตัว ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาประหนึ่งจักจั่นจำศีลยามเหมันต์

“กะอีแค่เรื่องไม่เป็นเรื่องทำตื่นตูมไปได้ น่าขายหน้าชะมัด!” เยว่เหมิงตะโกนเสียงดัง ก่อนจะเดินไปเบื้องหน้าเพื่อตรวจสอบม่านแสง

“ไหน มีปัญหาอันใด?” เขาถาม “หัวหน้าผู้ดูแล โปรดดูนี่ ห้องรับรองพิเศษหมายเลข 007” ลวี่อิงรีบชี้มือชี้ไม้

“007 รึ?” เยวเหมิงชะงัก เขาจำได้ว่าคนที่อยู่ในห้องรับรองพิเศษนี้เป็นสหายน้อยที่ท่านเถิงหลานกำชับให้ดูแลอีกฝ่ายเป็นอย่างดี เหมือนว่าคนคนนี้จะชื่อ…เฉินซี?

เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง ครั้นสายตาหยุดลงที่ค่าพลังธรรมเทพที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง ใบหน้าของเจ้าตัวพลันแข็งทื่อ ปากที่อ้าค้างเผยอพูดอย่างยากเย็น “เกิดบ้าอะไรขึ้น!?”

ลวี่อิงตอบทั้งน้ำเสียงแผ่วเบา “หัวหน้า ท่านเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติใช่หรือไม่”

เยว่เหมิงพูดด้วยโทสะว่า “เจ้าบ้า! นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว!”

ขณะที่เขาพูด สายตาของเจ้าตัวไม่วายจดจ้องยังม่านแสงอย่างไม่กะพริบตา ครู่หนึ่ง เขาจึงได้พึมพำออกมา “ม่านแสงก็หาได้มีสิ่งใดผิดปกติ หรือทั้งหมดนี่จะเกิดจากคนผู้นั้น? ให้ตายเถิด… น่าประหลาดใจเกินไปแล้ว!”

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง และบัดนี้ สีหน้าของเขานั้นก็หาได้ต่างจากกลุ่มคนเมื่อครู่แต่อย่างไร

หน้าตาของเยว่เหมิงทำให้เหล่าเจ้าหน้าที่อยากจะหัวเราะ แต่ก็ต้องฮึบไว้ด้วยความเกรงกลัว บรรยากาศโดยรอบจึงค่อนข้างดูพิกล มีเพียงตัวเลขที่แสดงถึงค่าพลังธรรมเทพของห้องรับรองพิเศษหมายเลข 007 เท่านั้นที่ยังคงเพิ่มขึ้นไปไม่รู้จบ

ตอนที่เยว่เหมิงมาถึงที่นี่ ค่าพลังธรรมเทพบนม่านแสงก็พุ่งขึ้นไปถึงเจ็ดสิบเก้าดวงแล้ว!

ทันใดนั้น ประตูห้องด้านหลังพลันถูกเปิดผาง ผู้ดูแลคนหนึ่งวิ่งตรงเข้ามารายงานผู้เป็นหัวหน้า “เรียนท่านหัวหน้า ตอนนี้แย่แล้วขอรับ ที่ห้องโถงใหญ่กำลังเกิดเรื่องวุ่นวาย ท่านรีบไปดูเถิด”

เยว่เหมิงตกตะลึง เขากลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าตัวจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “เกิดอะไรขึ้น? หรือว่ามีคนเข้ามาก่อปัญหา”

เมื่อครั้งอดีตที่นี่เคยมีศัตรูบุกเข้ามาในห้องโถงใหญ่เพื่อก่อกวน ทว่าหลังจากที่โถงอันดับที่เก้าจัดการคนเหล่านั้นจนราบคาบ ปัญหานี้จึงเป็นอันยุติลง

กระนั้น การบาดเจ็บล้มตายก็เป็นสิ่งที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้

เยว่เหมิงไม่ได้กังวลถึงเรื่องนี้เสียทีเดียว สิ่งที่เขากังวลยิ่งกว่าก็คือ หากมีเรื่องเลวร้ายเช่นนี้เกิดขึ้น เขาก็อาจจะต้องสูญเสียตำแหน่งหัวหน้าผู้ดูแลไปในพรุ่ง ซ้ำร้าย ยังอาจถูกขับไสไล่ส่งไปจากโถงอันดับที่เก้า!

อย่างไรเสีย ห้องโถงใหญ่นี้ก็เชื่อมโยงกับการซ่อมแซมหอคอยยันต์อักขระ และความปลอดภัยของเมืองในทางอ้อม หากเกิดเหตุร้ายขึ้น แม้ว่าเยว่เหมิงจะมีอยู่ร้อยชีวิต ทว่าพวกมันก็หาได้เพียงพอที่จะชดใช้ความผิดไม่

ผู้ดูแลรู้สึกหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างใหญ่โตของเยว่เหมิง “ไม่ใช่ศัตรูขอรับ ดูเหมือนว่าจะมีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นกับม่านผังอักขระยันต์ ทำให้ปรมาจารย์ค่ายกลยันต์อักขระหลาย ๆ คนที่กำลังซ่อมแซมผังอักขระยันต์เกิดความไม่พอใจขอรับ”

ชายร่างอ้วนท้วนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะถามขึ้นด้วยเสียงประหลาดใจ “แล้วอะไร? มีสิ่งใดเกิดขึ้นกับม่านแสง?”

ยังไม่ทันทีอีกฝ่ายจะได้ตอบ ร่างกลมดิกดั่งลูกตะกร้อก็พุ่งตัวออกไปจากห้องควบคุมด้วยความเร็ว เนื่องจากผลที่ตามมาจากการที่ม่านแสงมีปัญหานั้นรุนแรงมาก ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะรีรอแม้แต่น้อย

…

ภายในห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้อง