บทที่ 856 เสียงที่เคยคุ้น

บทที่ 856 เสียงที่เคยคุ้น

บทที่ 856 เสียงที่เคยคุ้น

ฝ่ามือของชายชุดดำนี้เปี่ยมไปด้วยความเหี้ยมโหด มันอัดแน่นด้วยพลังแห่งกฎ ไม่นาน ฝ่ามือดังกล่าวก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทก่อนจะพุ่งออกไปราวคลื่นยักษ์ที่สาดโถม ความน่ากลัวของมันประหนึ่งกรงเล็บอสูรที่โผล่พ้นอเวจี ทั้งหยาบกระด้าง ดุร้าย และมากล้นด้วยพลัง!

ขวับ!

คล้ายเหลียงปิงจะสังเกตเห็นสิ่งนี้แล้ว แม้ร่างกายของนางจะไม่ขยับไหว ทว่าก็มีแส้สีดำอันงดงามที่ฟาดลงมาบนผืนอากาศ และสร้างระลอกคลื่นซึ่งเหมือนกับกระแสน้ำวนจำนวนมากที่กำลังไหลวนเป็นวงกลมอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกันนั้น พลังแห่งกฎอันไร้ขอบเขตก็สั่นสะท้านและทำลายฝ่ามือสีดำในทันที!

ตอนนั้นเอง รัศมีเปล่งประกายอาบไล้ทั่วร่างกายของนาง หญิงสาวย่างก้าวด้วยความมั่นคง สะบัดโบกแส้สีดำสนิทในมือ แม้การโจมตีจะดูเรียบง่าย แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความดุดันโหดเหี้ยม สร้างความน่าสะพรึงกลัวให้แทรกซึมเข้าไปในใจผู้คนที่พบเห็น

ชายชุดดำบัดนี้สีหน้าไม่สู้ดีนัก ชายแขนเสื้อของเขาโบกสะบัด ปกคลุมทั้งผืนฟ้าและดวงตะวัน พยายามใช้กระบวนท่าไม้ตายหมายพิชิตคู่ต่อสู้ผ่านการโจมตีเพียงหนึ่งฝ่ามือ ทว่าในท้ายที่สุด เจ้าตัวก็ไม่อาจทำได้

อย่างไรเสีย คนทั้งสองต่างก็บรรลุขอบเขตเซียนลึกลับ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะอีกฝ่ายภายในช่วงเวลาสั้น ๆ

ตึ้ง!

ท่ามกลางการต่อสู้ที่ดุเดือดนี้ คนหนึ่งเป็นดั่งราชินีผู้เป็นใหญ่ในแผ่นฟ้า ขณะที่อีกคนเป็นดั่งเทพอสูรผู้โหดเหี้ยม ยามที่แขนเสื้อพัดพลิ้ว มันได้ปลดปล่อยแสงสีดำทะมึนออกมาอย่างไม่รู้สิ้นสุด …พลังฟาดฟันที่มหาศาลนี้ ทำให้ทั่วทั้งฟ้าดินต้องตกอยู่ภายใต้เงามืด!

ทว่าก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มต้น ชายชุดดำได้ผละตัวออกจากหลัวจื่อเซวียนและคนอื่น ๆ อย่างไม่คิดไยดี เขาพุ่งตัวเข้าไปปะทะกับเหลียงปิงด้วยพละกำลังทั้งหมด ราวกับหมายมาดจะฆ่านางให้ได้!

“บัดซบ! วุ่นวายไปหมดแล้ว! ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว!” หลัวจื่อเซวียนกัดฟันกรอด สีหน้าเขียวคล้ำอย่างเห็นได้ชัด ที่ใต้บันไดหิน กู่จิ่วเจินกับอินปี้อวิ้นกำลังต่อสู้กับเถิงหลาน ในขณะที่ชายชุดคลุมสีดำกำลังโรมรันกับเหลียงปิง ช่างเป็นการจับคู่ที่ลงตัวเสียจริง!

กระนั้น เขาก็รู้ดีว่าฝ่ายที่ได้เปรียบคงไม่พ้นเหลียงปิง เนื่องจากเฉินซีได้ขึ้นไปยังชั้นที่เก้าตัดหน้าพวกเขาเรียบร้อยแล้ว!

“บัดซบ! นังหญิงสาวเลวนี่ทุ่มความหวังหมดหน้าตักให้กับไอ้เด็กนั่นจริง ๆ รึ? หรือนางเบื่อหน่ายชีวิตกระทั่งเลือกจะต่อสู้ให้ตายไปข้างกัน?” หนานซิ่วชงก่นด่าออกมา

“หึ! ในเมื่อนางรนหาที่ตาย จะไปโทษใครได้เล่า? หลังจากที่พวกเราออกไปจากที่นี่ ข้าจะรวบรวมกองกำลังทั้งหลายเพื่อล้างบางตระกูลเหลียงให้สิ้น!” เหวินเหรินเยี่ยพูดด้วยเสียงเหี้ยมเกรียม

คนอื่นที่เหลือก็ก่นด่าเหลียงปิงเช่นกัน ด้วยไม่พอใจต่อการกระทำที่คล้ายจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้เป็นจุณของนาง

“พี่หลัว เรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือต้องตัดสินใจว่าพวกเราควรจะทำเช่นไรต่อไป” กู่หลิวสุ่ยพูดพลางขมวดคิ้ว “เท่าที่ข้ารู้มา ชั้นที่เก้านั้นอันตรายไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงผู้บ่มเพาะขอบเขตสถิตกายา แม้แต่ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับก็ยังมีโอกาสรอดชีวิตเพียงเล็กน้อยหากไม่ได้รับการปกป้องจากสมบัติอมตะอย่างไม้บรรทัดหยั่งรู้สวรรค์ ตราประทับเทพปฐพี เจดีย์สยบพิภพ และกระบี่สะบั้นเต๋า”

“ใช่แล้ว แม้ว่าเฉินซีจะขึ้นไปยังชั้นที่เก้าได้ ทว่าไม้บรรทัดหยั่งรู้สวรรค์ก็ยังอยู่ในการครอบครองของเหลียงปิง หากเราจัดการเขาได้ละก็ เราจะมีโอกาสในการขึ้นไปยังชั้นที่สิบ และได้ครอบครองเคล็ดวิชานั้นสูงมาก” อินผิงกล่าวเสริม

หลัวจื่อเซวียนสูดหายใจเข้าปอด พยายามควบคุมอารมณ์ที่สั่นไหว เขามองไปยังผู้บ่มเพาะหนุ่มสาวจากภพเซียน ก่อนจะมองไปที่กู่หลิวสุ่ยและอินผิง ในที่สุดแผนการหนึ่งก็เกิดขึ้นในใจ

ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตัดสินใจ “พวกเจ้าทั้งหลาย ข้าจะให้พี่กู่นำพวกเจ้าขึ้นไปยังชั้นที่เก้าด้วยตราประทับเทพปฐพี และจัดการกับสหายเต๋าน้อยนั่นเป็นอย่างไร? ส่วนข้าจะคอยคุ้มกันอยู่ที่นี่ และจะขึ้นไปรวมตัวกับพวกเจ้าหลังจากที่ท่านลุงสามของข้าสามารถจัดการนังชั่วเหลียงปิงและยึดไม้บรรทัดหยั่งรู้สวรรค์ได้สำเร็จ”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เจ้าตัวก็ขมวดคิ้วและถอนหายใจแรง “อย่างไรนี่ก็เป็นหนทางที่เหมาะสมที่สุด ข้ารู้ดีว่าในชั้นที่เก้านั้นเต็มไปด้วยอันตราย และยากจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เหตุร้ายใด ๆ เกิดขึ้น แต่เมื่อได้รับการคุ้มครองจากตราประทับเทพปฐพีแล้ว พวกเจ้าย่อมจะได้เปรียบเด็กคนนั้นมาก ส่วนเฉินซีนั้น พวกเจ้าทั้งหลายต้องฆ่าเขาหลังจากที่เข้าไปแล้ว จากนั้นจงรออยู่ที่นั่นเสีย ด้วยวิธีนี้ เราก็จะสามารถขจัดปัญหาที่เกิดขึ้นได้อย่างทันท่วงที …เหลียงปิงไว้ใจไอ้เด็กนั่นมาก นางจะต้องเป็นกังวลเกี่ยวกับเขาแน่!”

ครั้นพวกเขาเห็นว่าคำพูดของอีกฝ่ายนั้นสมเหตุสมผลไม่มีข้อกังขา ความคิดที่ว่าคำสั่งนี้ไม่เหมาะสมจึงจางหายไป

กู่หลิวสุ่ยครุ่นคิดขณะหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย “ได้ เราจะทำตามที่เจ้าว่า”

คนอื่น ๆ พากันพยักหน้าตามโดยปริยาย ในเมื่อพวกเขาได้รับการปกป้องจากตราประทับเทพปฐพี รวมทั้งหลายคนที่อยู่รวมกันตรงนี้ล้วนแต่เป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าเฉินซีจะเก่งกล้าสามารถ หรือมีความสามารถท้าทายสวรรค์มากเพียงใด ชายหนุ่มก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจำนน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กังวลสิ่งใดอีก

ภาพตรงหน้าทำให้สีหน้าหม่นทุกข์ของหลัวจื่อเซวียนผ่อนคลายลง เขาพูดพร้อมทั้งยิ้มอย่างฝืน ๆ “อย่าเสียเวลาไปมากกว่านี้เลย พวกเจ้าจงออกเดินทางเถอะ! เมื่อข้าได้รับไม้บรรทัดหยั่งรู้สวรรค์แล้ว และนำมารวมกับดาบสะบั้นเต๋าและตราประทับเทพปฐพี เมื่อนั้นพวกเราจะสามารถขึ้นไปที่ชั้นที่สิบได้ง่ายดายยิ่ง!”

ฟึ่บ!

กู่หลิวสุ่ยไม่ได้พูดอะไรอีก เขาแค่สะบัดแขนเสื้อเบา ๆ เพียงชั่วพริบตา ตราประทับสีทองอร่ามรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสก็ลอยอยู่กลางอากาศ มันมีขนาดเพียงกำปั้น รอบ ๆ พื้นผิวของมันปกคลุมไปด้วยประกายแสงสีทองเจิดจ้า พลางเปล่งรัศมีที่หนาแน่นและมั่นคงออกมา

คล้ายว่าตราบใดที่ตราประทับนี้ยังสถิตเหนือผืนฟ้า ทั้งตะวัน จันทรา ภูผา และสายธารล้วนเคลื่อนเวียนไปตามวัฏจักรของตน ไม่พักเบียดเบียนซึ่งกันและกัน

ตราประทับเทพปฐพี!

สมบัติศักดิ์สิทธิ์โกลาหลเช่นเดียวกับไม้บรรทัดหยั่งรู้สวรรค์ มันสามารถแบ่งแยกโลกออกเป็นส่วน ๆ และเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของโลก!

แน่นอนว่าตราประทับเทพปฐพีในมือของกู่หลิวสุ่ยเป็นเพียงของลอกเลียน ทว่ามันก็มีเศษเสี้ยวของพลังตราประทับเทพปฐพีของจริงอยู่ภายใน และแค่เพียงเท่านี้ ก็ทำให้มันสูงค่ายิ่งกว่าสมบัติอมตะทั่วไปอย่างมาก

ครู่ถัดมา ตราประทับเทพปฐพีพลันเปล่งรัศมีศักดิ์สิทธิ์ออกมา มันเปิดเส้นทางเหนือความว่างเปล่าและนำพากู่หลิวสุ่ยรวมถึงคนอื่น ๆ เข้าไปข้างใน ก่อนจะหายลับไปในทันที

‘นั่นคือตราประทับเทพปฐพีสินะ? อย่างที่คิดไว้เลย สมบัติอมตะที่เลื่องชื่อเทียบเท่ากับกระบี่สะบั้นเต๋า…’ หลัวจื่อเซวียนมองมันอย่างเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง ขณะที่ดวงตาของเขาแผดเผาด้วยความโลภ

ไม่นาน เจ้าตัวก็หันกลับมาชมการต่อสู้ที่ห่างจากใต้บันไดหินออกไป