บทที่ 869 ถือข้าเป็นศัตรู

“นี่คือแดนภวังค์ทมิฬหรือ?” ดวงตาที่สุกใสของเหลียงปิงกวาดไปทั่วทุกหนทุกแห่ง นางอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความชื่นชม “อย่างที่คาดไว้ มันเป็นโลกที่กว้างใหญ่ซึ่งใกล้กับภพเซียนมากที่สุด อีกทั้งยังมีข้อจำกัดโบราณมากมาย และข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้เยี่ยมยุทธ์จำนวนมากที่ปลีกวิเวกอย่างสันโดษ”

“พวกเขาแข็งแกร่งแค่ไหนเชียว?” เฉินซีระงับความคิดของเขาและเอ่ยถาม

“ข้าไม่แน่ใจ ข้าจะรู้ก็ต่อเมื่อเราต่อสู้กัน” เหลียงปิงตอบ

นางเป็นเซียนลึกลับ และได้บ่มเพาะญาณมหาเทวะอมตะตั้งนานมากแล้ว เพียงแค่กวาดออกไปเบา ๆ ก็สามารถตรวจสอบโลกใบเล็ก ๆ ได้ทั้งหมด แต่เมื่อมาถึงแดนภวังค์ทมิฬ หญิงสาวก็ต้องตระหนักว่า มีสถานที่บางแห่งที่ญาณมหาเทวะอมตะของตนไม่สามารถตรวจสอบได้

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ แดนภวังค์ทมิฬนั้นกว้างใหญ่เกินไป และมีข้อจำกัดโบราณมากมายมหาศาล ทำให้นางไม่กล้าฝืนตรวจสอบ

เฉินซีกล่าวอย่างเร่งรีบว่า “ไปกันเถอะ ตามข้ากลับไปที่นิกายของข้าก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะต่อสู้”

เหลียงปิงอดกลอกตาใส่เขาไม่ได้ “ข้าเป็นพวกที่ชอบสร้างปัญหาหรือไร?”

“ไม่แน่นอน” เฉินซีตอบอย่างจริงจัง จากนั้นเขาจึงหัวเราะอย่างขมขื่น “ข้าแค่กังวลว่าจะมีคนอื่นทำให้เจ้าขุ่นเคือง”

“ทำไมหรือ?” เหลียงปิงเลิกคิ้วขึ้น

“เพราะเจ้างามเกินไป” เฉินซียักไหล่

เหลียงปิงตกตะลึง ในขณะที่แววความโกรธค่อย ๆ รวมตัวกันในดวงตาที่สุกใส ในที่สุดหญิงสาวก็ตระหนักได้ว่า ยิ่งตนเองปล่อยให้เขากระทำตามอำเภอใจมากเท่าใด ตัวบัดซบนี่ก็ยิ่งไม่เกรงใจมากเท่านั้น ตอนนี้เขากล้าเย้าแหย่นางต่อหน้าแล้วจริง ๆ!

“อย่าได้เข้าใจผิดไป ข้าเพียงกล่าวความจริง” เฉินซีสังเกตเห็นว่าสถานการณ์คล้ายไม่ค่อยดี เขาจึงรีบอธิบายทันที “แม้แต่เจ้าก็รู้ดีว่าการงดงามเกินไปบางครั้งก็เป็นบาป และเป็นเรื่องง่ายสำหรับบางคนที่จิตอกุศลจะทำเรื่องเลวร้าย”

เหลียงปิงจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธ แต่ในใจของนางกลับเป็นทุกข์ หญิงสาวสงสัยมากว่าเหตุใดตนเองถึงรู้สึกไร้เรี่ยวแรงต่อหน้าตัวบัดซบน้อยคนนี้ และไม่สามารถทุบตีหรือดุด่าเขาได้ ช่างเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวสำหรับนางจริง ๆ!

…

เมื่อมีเหลียงปิงอยู่ด้วย เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ เทือกเขาที่นิกายกระบี่เก้าเรืองรองตั้งอยู่ ก็ปรากฏตรงหน้าของเฉินซี

แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ชายหนุ่มตกใจอย่างมาก เทือกเขาที่อยู่ตรงหน้าเขาได้เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปอย่างสิ้นเชิง ภูเขานับไม่ถ้วนต่างถูกปกคลุมด้วยม่านพลังที่มีรูปร่างเหมือนเปลือกไข่

เฉินซีรู้สึกได้ถึงปราณวิญญาณ ปราณที่น่าสะพรึงกลัว ปราณเซียน และกระแสลมที่ทรงพลังต่าง ๆ ได้หลอมรวมเข้ากับม่านพลังอย่างไม่หยุดยั้ง

มีศิษย์จำนวนมากพุ่งทะยานอยู่ภายในเทือกเขาของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง บ้างก็กำลังหลอมโอสถ บ้างกำลังตีกระบี่ หรือบางคนกำลังต่อสู้และขัดเกลาฝีมือกันและกัน ทั่วทั้งนิกายเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดและวุ่นวาย ซึ่งแตกต่างจากบรรยากาศที่ผ่อนคลาย เงียบสงบ และปราศจากความกังวลเช่นเมื่อก่อน ราวกับมันได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“เป็นค่ายกลเซียนที่ทรงพลังมาก” เหลียงปิงจ้องมองมันสักพัก ก่อนจะกล่าวว่า “นี่คือนิกายที่เจ้าเข้าร่วมหรือ? แม้ว่ามันจะน่าเกรงขาม แต่ก็ด้อยกว่าเขาเทพพยากรณ์มาก”

“นี่คือภพมนุษย์ หาใช่ภพเซียนไม่” เฉินซีรีบแก้ต่าง

“โอ้ ข้าลืมไปว่าเจ้ามีพลังแค่ขอบเขตสถิตกายาเท่านั้น และการเข้าร่วมนิกายนี้เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจจริง ๆ” แม้ว่าเหลียงปิงจะแสดงความเข้าใจ แต่ท่าทางของนางยังคงเย็นชา หญิงสาวไม่ได้แสดงความเคารพแม้แต่น้อยเมื่อกล่าวถึงนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง

นี่คือความหยิ่งผยองของผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับในพิภพยันต์อักขระ สถานะของนางเหมือนกับเป็นจ้าวเหนือหัวที่ควบคุมโลก ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่ให้ความสนใจกับนิกายกระบี่เก้าเรืองรองมากนัก

แน่นอนว่าเฉินซีเข้าใจเรื่องนี้ และไม่ได้โต้เถียงกับเหลียงปิงเกี่ยวกับเรื่องนี้ จากนั้นเขาก็บินไปที่ทางเข้าของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง

“เจ้าคือใคร? รีบแจ้งนามซะ!” เฉินซีไม่ได้ปกปิดรูปร่างของเขา ถึงอย่างไร เขาก็เป็นผู้อาวุโสของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง และมีอำนาจเหนือยอดเขาจรัสตะวันตก ดังนั้นสถานะของชายหนุ่มจึงสูงส่ง แต่เมื่อเข้าใกล้ทางเข้าของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง ศิษย์สองสามคนพลันบินออกมาจากภายในม่านพลังทันที

หนึ่งในนั้นตะโกนใส่เฉินซี “สำนักกระบี่เก้าเรืองรองของข้าต้องเตรียมงานสำคัญในเดือนนี้ ดังนั้นเราจึงปิดประตูไม่ให้ผู้บุกรุกและแขกทุกคนเข้ามา สหายเต๋าเอ๋ย โปรดรีบจากไปเถิด”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เหลียงปิงมองไปที่เฉินซีด้วยท่าทางแปลก ๆ เพราะระหว่างทางที่มาที่นี่ นางได้ยินเฉินซีกล่าวว่าเขาเป็นผู้อาวุโสของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง และมีสถานะสูงส่ง แต่เหตุใดศิษย์ที่เฝ้าทางเข้านิกายจึงจำเขาไม่ได้?

เฉินซีก็ตกตะลึงเช่นกัน จากนั้นสายตาของเขากวาดไปรอบ ๆ เล็กน้อย สังเกตว่าการบ่มเพาะของศิษย์เหล่านี้อยู่ในขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง และการบ่มเพาะของพวกเขาอาจถือว่าไม่เลว แต่ใบหน้าของพวกเขากลับไม่คุ้นเคยอย่างยิ่ง ดูเหมือนว่าพวกเขาเพิ่งจะเข้าร่วมนิกายเมื่อไม่นานมานี้

แต่ชายหนุ่มไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องแปลก เพราะนิกายกระบี่เก้าเรืองรองจะต้องเริ่มเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน หากกลียุคของทั้งสามภพใกล้อุบัติ ดังนั้นนิกายจึงเริ่มขยายกองกำลัง

“ข้าชื่อเฉินซี นี่คือตราคำสั่งของข้า” เฉินซีตวัดนิ้วของเขา ทำให้ป้ายคำสั่งกลายเป็นลำแสงพุ่งออกไป

“ท่านว่ากระไรนะ? ท่านคือผู้อาวุโสเฉินซี?” ทันทีที่เหล่าศิษย์ได้ยินสิ่งนี้ และพินิจป้ายคำสั่งในมือ คนทั้งหมดต่างก็จะตกใจ และใบหน้าแสดงท่าทางระแวดระวังออกมา

“หืม?”

เฉินซีขมวดคิ้ว รู้สึกงุนงงเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้ชายหนุ่มถือได้ว่าเป็นที่รู้จักในวงกว้าง และทั่วทั้งแดนภวังค์ทมิฬก็รู้จักเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์ของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง ชื่อเสียงของเขาเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่แผดเผาในท้องฟ้ายามเที่ยง

แต่เมื่อศิษย์เหล่านี้เห็นเขาในตอนนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ทักทายด้วยความเคารพเท่านั้น พวกเขายังแสดงท่าทีระแวดระวังอีกด้วย “หรือว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในนิกาย?”

ทันใดนั้น ความคิดมากมายแวบขึ้นมาในใจของเฉินซี และสีหน้าของเขาก็มืดมนเล็กน้อย เพราะมีบางอย่างที่แปลกประหลาดเกิดขึ้น และมันแตกต่างจากปกติ!

เฉินซีกลับมาอย่างตื่นเต้น แต่กลับถูกปิดประตูใส่หน้า และถึงขนาดที่ศิษย์เหล่านี้แสดงความระแวดระวังต่อเขามากขนาดนี้ หลังจากค้นพบตัวตนของเขา ทั้งหมดนี้มันน่าผิดปกติเกินไป!

“ไปกันเถอะ พวกเขาเป็นเพียงศิษย์ที่ไม่รู้เรื่อง ข้าไม่ได้คาดหวังให้เจ้าเห็นข้าทำตัวเองอับอาย” เฉินซีหันกลับมา และมองไปที่เหลียงปิง ก่อนจะทะยานไปทางนิกาย เขาต้องการดูว่าใครกล้าขัดขวางเขา!

เหลียงปิงย่อมไม่คัดค้าน จากนั้นนางก็ไล่ตามเขาอย่างใกล้ชิด

หนึ่งในนั้นคือตัวตนที่ท้าทายสวรรค์ในขอบเขตสถิตกายาขั้นสมบูรณ์ ในขณะที่อีกคนนั้นน่ากลัวยิ่งกว่า และนางเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับ ซึ่งยอดเยี่ยมและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเซียนสวรรค์

ความคิดเห็น